Starożytni byli doskonałymi architektami i budowniczymi. Budowle, które po nich powstał zachwycają do dziś. Trudno tych dzieł nie nazywać cudami. Powstały przy tak ograniczonych środkach, transportu i braku urządzeń. Dziś nie do pomyślenia jest budowanie chociażby domu bez odpowiednich maszyn. Oprócz samego faktu wybudowania potężnych gmachów zachwyca ich artystyczne zaplanowanie. Kanony piękna , według których ustalano siedem cudów świata, ulegały zmianom. Dzisiaj ustalono, że ostatecznie na to miano zasługują:

- Piramida Cheopsa ok. 2560 p.n.e

- Świątynia Artemidy w Efezie ok. 560 p.n.e

- Kolos Rodyjski w Rodos z ok.281 p.n.e

- Latarnia Morska w Faros z ok. 280 p.n.e

- Wiszące ogrody Semiramidy w Babilonie

- Posąg Zeusa w Olimpii

- Mauzoleum w Halikarnasie

PIRAMIDA CHEOPSA

Piramidy Cheopsa, Chefrena i Mykerinosa to stojące obok siebie cuda, wybudowane ludzkimi rękami. To tam, w Gizie, w Egipcie obok piramidy Chefrena stoi również olbrzymi i słynny pomnik sfinksa.

Teren pod budowę piramid został sztucznie wyrównany. Różnice poziomu wynoszą zaledwie 2cm. Piramida zbudowana została zgodnie z kierunkami świata. Na północ, południe, wschód i zachód skierowane są jej boki. Z niesamowitą precyzją ustawiono ogromne bloki kamienne. Niewiarygodna jest ich waga. Większość waży około 2.5 tony, a największe nawet po15.0 ton. Do zbudowania piramidy potrzebowano ponad 23mln tych bloków. Całość obłożono delikatnym, wapiennym materiałem, przywiezionym z Tury. Przez wieki zniszczyła się to obudowa i dziś już nic z niej nie zostało. Ścięty został także wierzchołek i piramida przez to zmalała. Teraz jej wysokość to 137.0 m. Od północnej strony znajdują się drzwi do środka. Do komory grobowej, która znajduje się wewnątrz, ok. 42.0 m nad komnatą królewską, można dostać się niskim korytarzem. W środku znajdują się jeszcze dwie komory grobowe. Umieszczone są odpowiednio; jedna powyżej poziomu terenu, druga poniżej. Podczas badania budowli znaleziono niedaleko piramidy barkę pogrzebową. Po skończeniu budowy piramida wznosiła się na wysokość 146,64 m. Zachodni bok ma 230.357 m, wschodni 230.391m, północny 230.251m, a południowy 230.454m. Dodam jeszcze, że kąt nachylenia ściany bocznej do podłoża wynosi 51*52'

ŚWIĄTYNIA ARTEMIDY W EFEZIE

Artemizjon to inna nazwa świątyni w Efezie. Była powodem do dumy w całej Azji Mniejszej, dzisiejszej Turcji. Zbudowana została przez króla Lidii, Krezusa w VI wieku p.n.e. Ten ogromna świątynia, o wymiarach 110m na 55m, była kończona przez 120 lat. W 356 roku p.n.e na Artemizjon spadło nieszczęście. Otóż pewien szewc, Herostrates podłożył ogień pod fundamenty i świątynia spłonęła. Niecny czyn szewca spowodowany był tym, że winowajca chciał zyskać sławę i rozgłos. Świątynie jednak odbudowano w VI wieku p.n.e.. Niestety podczas najazdu Gotów w III wieku p.n.e znów została zniszczona.

British Muzeum przeprowadziło ekspedycję w 1869 roku, podczas której odkryto miejsce gdzie stała świątynia. Odnaleziono tylko niektóre części wystroju Artemizjonu. W brytyjskim muzeum można owe części zobaczyć. Do świątyni Artemidy należał również posąg Artemidy. Nie dotrwał jednak do naszych czasów. Do jego wykonania użyto złota, srebra, kości słoniowej i czerń . Niestety możemy sobie tylko wyobrażać jak wyglądał w rzeczywistości . Zachowało się kilka opisów i kopia. Na ich podstawie wiemy, że bogini była przedstawiona bardziej w stylu egipskich rzeźb niż greckich.

KOLOS RODYJSKI

Na wyspie Rodos Charesa z Lindos wybudował ogromny posąg boga słońca Heliosa. To następny monument zaliczany do siedmiu cudów świata. Wykonany z brązu i metalu strzegł wejścia do portu. Powstał by upamiętnić zwycięską walkę Rodyjczyków nad Demetriuszem Poliorketesem. Posąg ważył ok. 70 ton wagi i mierzył ponad 30 m.

Często mówi się, że posąg Heliosa ustawiony był w rozkroku przed wejściem do portu, a okręty wpływały pod nim. Ze względów technicznych jednak było to niemożliwe, bo rzeźba nie utrzymałaby się.

Około roku 225 p.n.e. monumentalny posąg legł w gruzach podczas trzęsienia ziemi. Tradycja mówi, że wyłowiony został dopiero w VII wieku przez Arabów. Ponoć podzielono go na części i wywieziono na kilkuset wielbłądach.

LATARNIA MORSKA W FAROS

Latarnia ta powstała ok. 280/ 279r. p.n.e. Plany wykonał architekt Sostratos, z polecenia Ptolemeusza I. Budowę ukończono już po śmierci zleceniodawcy, za czasów panowania jego syna, Ptolemeusza II. Ponoć pomysł zbudowania latarni pochodził od Aleksandra Wielkiego. Wysepka Faros, położona niedaleko stałego lądu, należała do portu w Aleksandrii w Egipcie. Latarnia była ogromną wieżę wspartą na kwadracie, na którym wznosił się ośmiokątny cokół, a na nim jeszcze jeden; owalny. Sama latarnia znajdowała się na tych cokołach , podparta ośmioma kolumnami. Na niej znajdował się jeszcze posąg Posejdona. Całość mierzyła ok. 110m, a posąg 7m. Tamtejszy świat nie znał budowli, której podstawa była mniejsza od części postawionej na niej. Taka właśnie była Latarnia Posejdona. I to dzieło możemy niestety oglądać tylko na zachowanych monetach i malowidłach.

Gdy zapadał zmierzch w latarni zapalano ogień. Materiał do spalenia, chrust i drewno dostarczano na grzbietach osłów i tragarzy. Światło było odbijane przez ogromne lustra i było widoczne z odległości kilkudziesięciu kilometrów. Przybijająca do portu załoga nocą z łatwością orientowała się jak bezpiecznie dopłynąć do brzegu Aleksandrii. Latarnia przetrwał do II wieku. Posąg Posejdona runął do morza, wraz z górną częścią latarni. W IX wieku przerobiono jej dolną część na meczet. Trzęsienia ziemi w latach 1303, 1323 i 1375 uszkodziły ostatecznie budowlę. W roku 1480 sułtan Egiptu posłużył się pozostałościami po latarni do budowy fortu. W miejscu, gdzie stała wieża, obecnie znajduje się Muzeum Morskie.

WISZĄCE OGRODY SEMIRAMIDY

Wiszące ogrody powstały prawdopodobnie dla królowej Semiramidy, za czasów Nabuchodonozora II w 600r.p.n.e. Był to, wedle podań, ogromny ogród, a raczej cały zespół ogrodów. Położone na sztucznych tarasach sprawiały wrażenie wiszących. Drzewa z tych ogrodów widoczne był ponad murami miasta. Szkopuł w tym, ze nie udowodniono ich istnienia. Znamy je jedynie z przekazów Greków. Ich pięknem zachwycał się Strabo i Didorus Siculus. Badania przeprowadzone w miejscu rzekomego istnienia nie potwierdziły legend o cudownych, wiszących ogrodach królowej. Znaleziono jedynie ślady dawnego pałacu Nabuchodonozora II.

POSĄG ZEUSA OLIMPIJSKIEGO

Znakomity rzeźbiarz Fidiasz wykonał majestatyczną postać Zeusa, siedzącego na tronie ( stosując technikę chryzelefantyny). Posąg powstał po roku 430 p.n.e. i przetrwał tylko do 426 roku p.n.e. Zachowany jest jedynie w kopiach rzymskich. Na tronie, w płaszczu, siedzi ogromny bóg, Zeus. W jednej ręce trzyma berło, a w drugiej posąg bogini zwycięstwa; Nike. Drewniane deski przymocowane są do drewnianego rusztowania, które pokryte jest kością słoniową i złotem. Z kości słoniowej jest cały tors Zeusa, złote są jego szaty. Wizja Fidiasza na dobre zagościła w przekazach starożytnych. Zeus w płaszczu i oliwnymi liśćmi na głowie, oraz z berłem i posążkiem Nike, stał się symbolem jedności greckiej kultury.

MAUZOLEUM W HALIKARNASIE

Grobowiec perskiego władcy Karii, Mauzolosa, zbudowany został ok. 350 r. p.n.e. w Halikarnasie(dzisiejszym Bodrum w południowo- zachodniej Turcji). Za podstawę służy prostokąt o obwodzie 125 m, otoczony 36 kolumnami. Do jego ukończenia budowniczowie potrzebowali białego marmuru. Na wysokim cokole znajduje się joński peripteros. Na nim znajdowała się schodkowa piramida z trzema reliefowymi fryzami. Nad nimi pracowali rzeźbiarze: Skopas, Leochares i Bryaksis. Grobowiec był bardzo odporny na przeciwności losu. W większości przysypany ziemią, trwał nienaruszony przez około 19 wieków. Dopiero w 1522 roku zniszczyli go krzyżowcy, zabierając poszczególne części do budowy zamku św. Piotra, który miał być obroną przed Sulejmanem. Niektóre z zabytkowych elementów grobowca można zobaczyć w British Museum w Londynie.