PIRAMIDA CHEOPSA - największa ze wszystkich egipskich piramid, mierząca około 146 m wysokości; długość boku jej kwadratowej podstawy wynosi około 230 m. Wzniesiona została w Gizie w XXVI w. p.n.e. jako grobowiec faraona Cheopsa (Chufu). Na jej temat, w tym szczególnie na temat jej powstania, ukształtowało się wiele teorii, także tych pozanaukowych (tzw. piramidologia). W 1954 r. dokonano przy niej odkrycia dwóch barek grobowych.

WISZĄCE OGRODY W BABILONIE - słynne ogrody w Babilonie, które mylnie od czasów starożytnych przypisuje się królowej Semiramidzie (stąd częste określenie - "wiszące ogrody Semiramidy"). Był to zespół ogrodów dworskich, stanowiących część pałacu Nabuchodonozora II, króla Babilonu. Założono je na sztucznych tarasach; tarasy te z kolei miały kształt wielopiętrowej budowli i wsparte były na fundamentach o kolebkowych sklepieniach. Ponieważ drzewa i krzewy rosły ponad murami miejskimi obserwator miał wrażenie, że drzewa te są zawieszone w powietrzu.

POSĄG ZEUSA OLIMPIJSKIEGO - olbrzymich rozmiarów posąg boga Zeusa wykonany techniką chryzelefantyny przez Fidiasza dla świątyni w Olimpii (ważny udział w tym dziele miał malarz Panajnos i toreuta Kolotes); pochodzi ono z około 430 p.n.e.; posąg przedstawiał Zeusa na tronie ubranego w płaszcz, z wieńcem oliwnym na głowie i trzymającego w prawej ręce posążek Nike, a w lewej berło. Spłonął w pożarze w 426 lub 475 r. n.e. Jego wizerunek przechowały wyobrażenia na monetach greckich.

ARTEMIZJON W EFEZIE - świątynia Artemidy znajdująca się w Efezie; dzieło Chersifrona i Metagenesa z Knossos. Wzniesiona około 560 p.n.e. jest najsłynniejszym przykładem jońskiego dipterosu z odkrytą cellą. W 356 r. p.n.e. został spalona przez Herostrata, ale w II połowie IV w. p.n.e. odbudowano ją według jej pierwotnego wzoru. Jej kształt znamy z kopii rzymskich.

KOLOS RODYJSKI - olbrzymi posąg boga słońca Heliosa wykonany ze spiżu przez Charesa z Lindos w latach 292-280 p.n.e. na pamiątkę zwycięstwa, jakie w 304 p.n.e. odniósł Seleukos I Nikator, broniąc miasto Rodos przed oblegającym je Demetriuszem Poliorketesem; posąg, który mierzył 32 m wysokości usytuowany był u wejścia do portu Rodos. W 224 r. p.n.e. Kolos runął wskutek trzęsienia ziemi.

LATARNIA MORSKA NA FAROS - gigantycznych rozmiarówlatarnia morska na przybrzeżnej wysepce Faros u wejścia do portu w Aleksandrii (Egipt). Była to ogromna wieża o wysokości 100-120 m, składająca się z trzech kondygnacji. Na jej szczycie paliło się światło, które widać było z odległości ok. 30 km. Była dziełem Sostratosa z Knidos, który zbudował ją około 279 r. p.n.e. Została zniszczona w wyniku trzęsienia ziemi z początku XIV w. W XV w. na jej pozostałościach sułtan Qaitbaja wzniósł fort. Na latarni z Faros wzorowano się także w późniejszych czasach (m.in. w Ostii i Rawennie). Nazwę tej starożytnej latarni przechowały języki romańskie jako ogólne określenie każdej latarni morskiej (j. franc.- phare, j. wł. oraz j. hiszp. - faro).

MAUZOLEUM W HALIKARNASIE - monumentalny grobowiec władcy Karii (Azja Mniejsza) Mauzolosa (stąd określenie mauzoleum) i jego żony Artemizji. Budowla ta została zaprojektowana przez Pyteosa i Satyrosa na planie prostokąta o obwodzie ok. 125 m; miała ona charakter jońskiej świątyni z kolumnadą, której szczyt wieńczyła schodkowa piramida z kwadrygą. Joński peripteros zdobiły trzy reliefowe fryzy (zawody kwadryg, centauromachia, amazonomachia), będące dziełem Skopasa, Leocharesa, Bryaksisa z Karii i Timoteosa. Znajdowały się na nim także posągi w interkolumniach (ich fragmenty w British Museum). Budowla ta powstała ok. 350 r. p.n.e. i stała się wzorem dla monumentalnych grobowców.