Georg Frierdich Händel i Johann Sebastian Bach to dwaj najwybitniejsi przedstawiciele muzycznego baroku. Ich twórczość jest syntezą dotychczasowych zdobyczy na gruncie muzyki francuskiej, niemieckiej i włoskiej.

G. F. Handel jest z pochodzenia Niemcem. Urodził się w roku 1685, zmarł w 1759. Uważał się raczej za Anglika i na Wyspach Brytyjskich spędził też najważniejszą część życia. Pochodził z rodziny, w której nie istniały tradycje muzyczne, nikt też z jego przodków nie wyróżniał się talentem muzycznym. On sam swoją karierę rozpoczął w Niemczech, początkowo jako organista nadworny w Halle. Następnie był kolejno: kapelmistrzem i klawesynistą opery w Hamburgu. Tam też powstały jego pierwsze opery.

W latach 1705- 1708 przebywał we Włoszech. Trzyletni pobyt w tym kraju zaowocował twórczością operową, Händel napisał też kilka kantat solowych i chóralnych. Tutaj zapoznał się z podstawowymi gatunkami muzyki instrumentalnej, koncertował na organach i klawesynie.

W dalszą podróż udał się do Niemiec. Został kapelmistrzem na dworze w Hannowerze. Funkcję tę sprawował przez rok- po czym w 1712 roku udał się do Anglii. Dwa lata później objął tu rządy Jerzy I, a Händel wkrótce zyskał jego przychylność. Aklimatyzacja w nowym środowisku wypadła na tyle pomyślnie, że Anglia stała się drugą ojczyzną kompozytora, w której spędził resztę życia. W niej też wykształcił charakterystyczne cechy swojego warsztatu kompozytorskiego i jako Anglik skomponował swe najlepsze dzieła.

Sprawy finansowe w życiu Händla przedstawiały się różnie na poszczególnych jego etapach- umierając pozostawiał jednak dwadzieścia tysięcy funtów i kilka obrazów Rembrandta swoim spadkobiercom.

Kompozycje Händla często uświetniały dworskie uroczystości- i tak dwa jego "Te Deum" powstały kolejno na okoliczność: zawarcia pokoju w Utrechcie i zwycięstwa nad Francuzami pod Dettingen. Również na koronacji Jerzego I pojawiły się hymny kompozytora.

W 1719 został dyrektorem opery Royal Academy of Music. O jej przetrwanie walczył dwadzieścia lat. Dla niej też komponował swoje opery, dzieła utrzymane w stylu włoskim. Ostatecznie jednak poddał się- ze względu na zbyt silną konkurencję opery angielskiej, zwanej żebraczą. Wówczas otworzył własną placówkę- jednak i ta nie wytrzymała konkurencji, tym razem Nicola Propory i Johana Hassego, i kompozytor po raz kolejny zbankrutował. Efektem takiego biegu zdarzeń było odsunięcie się Händla od opery, a poświęcenie się oratorium. Większość jego dzieł oratoryjnych opierała się o tematykę starotestamentalną, opiewała bohaterską walkę narodu żydowskiego. Te oratoria to: "Estera", "Debora", "Izrael", "Samson", "Jafta", "Saul". Treść innych oratoriów czerpie z mitologii. Najbardziej jednak znanym dziełem oratoryjnym jest powstały w 1724 roku "Mesjasz". To wielkich rozmiarów dzieło- najpopularniejszy utwór tego kompozytora, powstało w ciągu dwudziestu czterech dni. Dla Anglików stało się też dziełem narodowym. Przy dźwiękach "Alleluja" z drugiej jego części- publiczność wstaje z miejsc.

Do najpopularniejszych oper Händla zalicza się: "Almira", "Rinaldo", "Radomisto", "Giulio Cesare", "Rodelinda", "Orlando", wśród oper komicznych największym uznaniem cieszy się "Xerxes".

Kompozycje instrumentalne to sonaty skrzypcowe, concerti grossi, utwory klawesynowe, organowe, fugi, suity. Do najpopularniejszych w tej części jego twórczości niewątpliwie zalicza się "Muzykę na wodzie" i "Muzykę sztucznych ogni".

Tym, co charakterystyczne dla Händla jest wielkość i prostota jego kompozycji. Majestatyczność połączona z użyciem prostych środków i nieskomplikowaniem kompozycji, plastyką wyrazu. Jako kompozytor oratoriów stał się wzorcem dla potomnych. Jego karierę twórczą przerwała utrata wzroku.

Niemniej po dziś dzień Händel pozostaje kompozytorem inspirującym, a jego muzyka ciągle budzi żywe emocje u współczesnych słuchaczy.