Najbardziej znaną organizacją integracyjną zrzeszającą kraje Ameryki Południowej jest Mercosur (Wspólny Rynek Południa). Instytucja ta powstała na mocy traktatu z 1991 roku, podpisanego w paragwajskim mieście Asuncion. Traktat powołujący Mercosur podpisały: Brazylia, Argentyna, UrugwajParagwaj. Celem traktatu było zniesienie barier we wzajemnej wymianie handlowej, czyli utworzenie strefy wolnego handlu. Organizacja pozwoliła na lepszą współpracę pomiędzy państwami członkowskimi, co miało przynieść wszystkim korzyści. Oprócz utworzenia strefy wolnego handlu Mercosur miał przenieść także swobodę przepływu kapitału i pracy pomiędzy członkami.

Współpraca w ramach organizacji zakładała również przyjęcie jednolitego stanowiska w stosunku do państw zewnętrznych i innych organizacji. Zrzeszenie w formie Merosur dało państwom członkowskim większą siłę przetargową i lepszą pozycję w negocjacjach z AMC, NAFTĄ czy Unią Europejską. Działalnością Mercosur zainteresowały się także inne kraje Ameryki Południowej, m. in. ChileBoliwia.

Cele działalności Mercosur można ująć następująco:

  • intensyfikacja wymiany handlowej pomiędzy członkami;
  • współpraca przy sukcesywnym tworzeniu wspólnego rynku;
  • opracowanie jednolitej zagranicznej polityki handlowej;
  • wdrażanie wspólnej polityki makroekonomicznej oraz sektorowej;
  • zniesienie barier w przepływie towarów oraz czynników wytwórczych.

Kolejnym ugrupowaniem o charakterze integracyjnym, zrzeszającym kraje południowo-amerykańskie jest Andyjski Wspólny Rynek (AMC), zwany też Grupą Andyjską. Organizacja ta została powołana do życia w 1969 roku w Cartagenie. Jej pierwszymi członkami były Ekwador, Boliwia, Peru, Kolumbia i Chile. Cztery lata później do AMC przystąpiła Wenezuela. Zaś w 1977 roku z członkostwa we wspólnocie zrezygnowało Chile.

Andyjski Wspólny Rynek został powołany przede wszystkim w celu:

  • zwiększenia wymiany handlowej pomiędzy członkami;
  • zniesienia barier celnych we wzajemnej wymianie (powołanie unii celnej);
  • wzajemnej współpracy przy sukcesywnym tworzeniu wspólnego rynku;
  • wspierania rozwoju wybranych gałęzi przemysłu (pogłębianie specjalizacji);
  • uzyskania formalnych narzędzi kontroli nad funkcjonującymi korporacjami;
  • umożliwienia nadawania określonych przywilejów (koncesji) państwom słabiej rozwiniętym w celu zmniejszania dysproporcji.

Założenia Wspólnoty ulegały zmianom w trakcie funkcjonowania ugrupowania. W 1987 roku w stolicy Ekwadoru państwa członkowskie podjęły decyzję o rezygnacji z powołania unii celnej oraz opracowywania wspólnych programów przemian restrukturyzacyjnych. Z kolei w 1991 roku ponownie przyjęto założenie dotyczące utworzenia strefy wspólnego rynku, który miał rozpocząć funkcjonowanie od 1995 roku.

AMC realizuje swoje cele poprzez organy - głównie Radę Prezydencką, Radę Ministrów Spraw Zagranicznych, a także specjalny Parlament, Trybunał Sprawiedliwości oraz Sekretariat Generalny zajmujący się sprawami organizacyjno-administracyjnymi.

Andyjski Wspólny Rynek zakłada objęcie współpracą całego kontynentu. W związku z tym członkostwo w AMC nie wyklucza włączania się w inne organizacje o charakterze integracyjnym.

Początki ruchów integracyjnych w państwach Ameryki Środkowej sięgają lat 50. Wtedy to powstały: Organizacja Państw Ameryki - Środkowej (ALADI) oraz Komitet Współpracy Ekonomicznej Przesmyku Środkowo-Amerykańskiego. Celem tych działań było zwiększenie swobody w wymianie handlowej i współpraca dla przyspieszenia rozwoju gospodarczego. W latach 60. utworzono Wspólny Rynek Ameryki Środkowej. Zakładał on wyrównywanie dysproporcji rozwojowych poszczególnych krajów. Celem było utrzymanie równomiernego rozwoju i unikanie zbyt pogłębionej specjalizacji (obawiano się zbytniego uzależnienia od siebie krajów członkowskich i związanego z tym zacofania w niektórych dziedzinach działalności).

Ugrupowaniem, które zdołało utrzymać swoje funkcjonowanie przez dłuższy czas, jest LAFTA (późniejsza LAIA). LAFTA to Stowarzyszenie Wolnego Handlu Ameryki Łacińskiej. Organizacja ta powstała w lutym 1960 roku na mocy porozumienia pomiędzy Brazylią, Argentyną, Meksykiem, Chile, Urugwajem, Paragwajem i Peru. W późniejszym okresie do LAFTA dołączyły jeszcze Kolumbia, Wenezuela, Ekwador i Boliwia. Tak jak w przypadku podobnych ugrupowań celem LAFTA było stopniowe stworzenie strefy wolnego handlu, a więc ograniczanie barier celnych i pozataryfowych we wzajemnym handlu. Miało się to przyczynić do poprawy konkurencyjności całego obszaru na rynku światowym. Bariery handlowe były znoszone sukcesywnie, działania rozłożono na 20 lat, jednak działania te nie przyniosły oczekiwanych efektów.

W końcu LAFTA przekształciła się w LAIA, czyli Stowarzyszenie Integracyjne Ameryki Łacińskiej. Jej celem poza utrzymaniem strefy wolnego handlu było powołanie wspólnego rynku. W założeniach LAIA nie znalazł się żaden konkretny harmonogram osiągania tego celu. Opierano się wyłącznie na luźnych porozumieniach pomiędzy poszczególnymi członkami, bez planu negocjacji. Utrudniło to realizację celów organizacji.