Woda stanowi cenny zasób przyrody i jest niezbędna do życia. Należy ona do zasobów wyczerpywalnych. Oznacza to, że racjonalnie z niej korzystając możemy oczekiwać odnowienia się jej zasobów. Naukowcy ciągle nie ustalili rodowodu powstania wody. Jest to zagadnienie ciągle badane.  Najsłynniejsza, a zarazem najbardziej intuicyjna hipoteza przyjmuje, ze woda powstała w wyniku skroplenia pary wodnej, powstaje przez wcześniejszą syntezę atomów wodoru i tlenu w podwyższonej temperaturze.

Dzięki energii słonecznej i grawitacyjnej możliwy jest ciągły obieg  wody. Ma on charakter zamknięty i całoroczny bilans wodny jest zrównoważony. Oznacza to, ze ilość wody ani nie maleje, ani nie przyrasta. Nie oznacza to jednak, iż nie powinniśmy ostrożnie nią gospodarować. Z powodu jej szczególnego znaczenia dla życia na Ziemi zasoby wody należy chronić. Pomimo ogromu jej zasobów, przydatna do spożycia jest tylko niewielka część światowej wody. Baseny oceanów pokrywają 71% powierzchni Ziemi.  Natomiast ilościowo woda oceaniczna stanowi niemal 97% ogólnoświatowych zasobów. Są to zasoby słone. Wynika z tego w oczywisty sposób iż wody słodkiej jest niewiele. Dodatkowo, znaczną jej część wiążą lodowce.  Z pozostałej części nie wszystkie zasoby wody słodkiej kwalifikują się do spożycia. Ostatecznie człowiek ma więc do dyspozycji około  0,3% ziemskich zasobów.

W warunkach standardowych woda jest cieczą. Jest to zdumiewające z punktu widzenia ciekłego charakteru połączeń wodoru z pierwiastkami będącymi w tej samej grupie układu okresowego co tlen.  Gdyby właściwości te przenieść bezpośrednio na związek wodoru i tlenu, woda występowałaby w temperaturach -80 do -90 stopni Celsjusza.  Inny dla tej zależności zakres temperatur jest gwarantem życia na Ziemi.

Kolejna anomalia to wzrost gęstości wody w temperaturze +4° do 0° C i maksimum gęstości dla temperatury +4°C. W temperaturze 0°C woda zamarza, a powstały lód  wypływa na powierzchnię wody, ponieważ ma mniejszą gęstość.  Zimna woda stref przydennych nie zamarza przez cały czas utrzymywania się warstwy lodu.  Dzięki temu podczas zimy zwierzęta i rośliny bentosu mają możliwość przetrwania.

Woda zmieniając swą gęstość wprawiana jest w ruch.  Nadaje jej to właściwości transportowe. Woda przyczynia się do rozprzestrzeniania się wielu koniecznych dla rozwoju organizmów substancji.

Ciepło właściwe wody ma dużą wartość - 4 186 J/kg K. Decyduje to o jej  anomalnie wysokiej pojemności cieplnej. Wysoka pojemność cieplna oznacza niewielkie wahania temperatury. Właściwość ta determinuje wpływ zbiorników mórz i oceanów na klimat, będąc podłożem o stosunkowej stabilności termicznej.  Podobnie  jest dla pary wodnej zawartej w atmosferze – wilgotne powietrze przyczynia się do stabilizacji temperatury, natomiast w sytuacji odwrotnej – suchym, pustynnym powietrzu, duże amplitudy temperatur spowodowane są  skrajnie niską zawartością wody.  Klimatyczne znaczenie wody jest wiec bardzo duże. Małe wahania temperatury oznaczają mniejsze ryzyko zagrożenia organizmom żywym.

Woda należy do najlepszych rozpuszczalników. Nawet tzw. substancje nierozpuszczalne częściowo się w niej rozpuszczają. Mówi się w wielu wypadkach o nieograniczonych właściwościach rozpuszczających wody. Rozpuszczalność i temperatura dla ciał stałych i cieczy są na ogół wielkościami wprost proporcjonalnymi. Natomiast w wypadku gazów jest odwrotnie: rozpuszczalność wzrasta ze spadkiem temperatury, natomiast ze wzrostem - maleje.

Dzięki właściwościom rozpuszczającym wody (w wodzie rozpuszczają się sole mineralne, tlen oraz substancje organiczne) w zbiornikach panują warunki dogodne dla życia ryb oraz innych organizmów wodnych.

Duże siły międzycząsteczkowe determinują duże napięcie powierzchniowe, które utrzymuje w określonym kształcie krople wody, przyczynia się do tworzenia menisku oraz umożliwia transport w naczyniach kapilarnych, a także absorpcję wody przez powierzchnie porowate. Dodatkowo napięcie powierzchniowe przyczynia się do zwilżania powierzchni.

Dzięki takim własnościom woda może przemieszczać się w glebie. Podobnie soki niezbędne do życia i wzrostu roślin, znajdują się w obiegu w  naczyniach kapilarnych tkanek przewodzących. Z kolei napięcie powierzchniowe powoduje, że takie organizmy żywe jak nartnik mogą utrzymywać się na powierzchni wody.

Ciepło topnienia wody również jest wysokie - 334 000 J/kg. Ciepło krzepnięcia jest mu równe co do wartości. Wysokie ciepło topnienia sprzyja łagodzeniu różnic temperatur w czasie przymrozków. Ekologiczne znaczenie takiej wartości polega więc na ochronie roślin przed dotkliwymi zmianami temperatur. W procesie krzepnięcia woda oddaje bowiem bardzo duże ilości energii cieplnej do otoczenia. Natomiast na wiosnę wysokie tempo nagrzewania się gleby umożliwia szybszy proces wegetacji roślin.

Dzięki wysokiemu ciepłu parowania woda pochłania znaczne ilości energii cieplnej parując, a oddaje równie duże ilości energii ulegając skraplaniu. Zdolność akumulacji energii ma tu takie same znaczenie jak w  wypadku topnienia i krzepnięcia.  Parowanie zmniejsza nieco różnice temperatur powietrza pomiędzy dniem i nocą. Przyczynia się też do chłodzenia otoczenia, co ma miejsce przede wszystkim  nad zbiornikami wodnymi lub w środowiskach o dużej wilgotności przy dużym nasłonecznieniu.

Zdumiewającym z punktu widzenia niskomolekularnej budowy jest fakt, iż woda występuje w stanie ciekłym w bardzo dużym zakresie temperatur (100°C). Zakres ten zwiększa się dla wody przechłodzonej (- 40°C) i wody przegrzanej (+200°C) i wynosi 240°C.

Na koniec warto zastanowić się czy woda będąca fenomenalnym zjawiskiem przyrody z punktu widzenia jej przydatności w skali globalnej jest otoczona przez człowieka należytą troską i czy poświęca się jej dostatecznie dużo uwagi.