Historia Pragi wiąże się ściśle z powstaniem zamku, zaprojektowanego w IX wieku, który został ufundowany przez księcia Borzywoja. Dzięki bardzo dobremu ze względów strategicznych położeniu na wysokim brzegu Wełtawy, budowla stała się niebawem główną rezydencją Przemyślidów, którzy przebywali tu aż do początku XIV wieku (ściślej 1306 roku) Pierwszy gród przypominał polski Biskupin, była to budowla (nasyp) wykonany z drewna oraz ziemi. Zamek czyli "hrad" nadał wkrótce nazwę całemu wzgórzu, które wraz ze znajdującą się na nim osadą nosiło nazwę Hradczany. Pierwotny zamek spłonął w 1303 roku. Odbudowę przeprowadził już Karol IV, bowiem po panowaniu Przemyślidów w kraju zapanowała dynastia Luksemburgów. Cesarz postarał się by nowa budowla spełniała wszystkie wytyczne ówczesnej architektury, była zgodna z panującymi kanonami. Pomógł u w tym sprowadzony aż z Niderlandów budowniczy zwany Mateuszem z Arras. Miał on za zadanie pokierować budową katedry, która za swojego patrona przyjęła św. Wita. Mistrz miał on również wznieść siedzibę nowego władcy, która byłaby godna wielkiego miasta. Warto, bowiem podkreślić, że rozwój Hradczan był ściśle związany z Pragą i na odwrót. Praga miała stać się od tej pory stolicą Wielkiego Cesarza Rzymu. Odbudowę oraz przebudowę zamku kontynuowali następcy Karola IV , do których należeli także Jagiellonowie. Warto wspomnieć między innymi sławnego Władysława Rex-Bene. Przyczynił się on do znacznego podniesienia standardu zamku, wybudował piękną Salę Władysławowską, która przez długi czas pełniła rolę Sali tronowej. Wnętrze to możemy podziwiać do dziś jako genialny przykład schyłku gotyku w tej części Europy. Niestety zamku nie oszczędzały liczne pożary i najazdy. Kolejna katastrofa miała miejsce w 1541 roku. Po pożarze władzę w państwie objęła już dynastia Habsburgów. Odbudową założenia zajął się już Ferdynand I Habsburg. On także dbał o status i wizerunek swojej siedziby. Wzniesiony we wczesnorenesansowym stylu pałac posiadał modne wówczas ogrody. W nich znalazł się bardzo wówczas modny, pojawiający się w innych miastach europejskich letni pawilon, który nazywano (niesłusznie, biorąc pod uwagę przeznaczenie) Belwederem. Panowanie następnych władców z tej dynastii podniosło jeszcze bardziej rangę zamku. Stał się on siedzibą sztuki, kwitło w nim życie towarzyskie, nie stroniono od zapraszania ludzi sztuki i nauki, także alchemików. Rok 1618 był czasem wielkiego buntu protestantów czeskich. Wtedy to miało miejsce znaczące w historii Czech wydarzenie, sławna defenestracja praska. Wyrzucono wówczas przez okno współpracowników Ferdynanda II, którzy podobnie jak sam król uchodzili za praktykujących katolików. Wydarzenie to zapoczątkowało wojnę trzydziestoletnią, która na była przyczyną upadku Czech i utraty odrębności państwa na długie lata. Pod koniec XVIII wieku zamek przebudowany w stylu barokowym. Wyrażając się ściślej była to odmiana baroku austriackiego. Budową kierowała Maria Teresa. Gdy w 1918 roku odzyskano niepodległość Hrad stał się siedzibą prezydentów Czechosłowacji, a gdy w 1993 roku Czechy oddzieliły się od Słowacji prezydentów Czech.

Katedra św. Wita

Katedra istniała prawdopodobnie już za czasów panowania pierwszych Przemyślidów, jej powstanie sięga więc X wieku. Miała postać rotundy, którą wybudowano w okresie, gdy żył św. Władysław. Po pożarach, które dotknęły Hradczany, zorganizowano prace mające na celu odbudowę nowej świątyni rozpoczęły się one w 1344 roku. Zarządził je Karol IV, natomiast budową kierował francuski architekt Mateusz z Arras. Gdy mistrz zmarł, jego dzieło kontynuował Peter Parter, który przybył ze Szwabii specjalnie po to by pomóc w odbudowie Hradczan. Jego warsztat kontynuował prace aż do wybuchu wojen husyckich. Katedra jest miejscem kultu dla całych Czech, nie tylko część zamku i jego najważniejsza świątynia. Podstawowym wejściem do katedry była niegdyś Złota Brama. Obecnie dzieli ona wnętrze budowli, stojąc pomiędzy nawą główną a przedsionkiem. Warto podkręcić, że kamienne zdobienia Złotej Bramy są najcenniejszą częścią portalu. Ponad bramą umieszczono mozaikę obrazującą scenę Sądu Ostatecznego. W centrum umieszczono Chrystusa, naokoło widzimy świętych czeskich oraz króla Karola IV wraz z królową Elżbietą Pomorską, jego żoną. Mozaika powstała około roku 1370. Jej projektami kierowali sprowadzeni z Włoch artyści. Do wykonania fresku użyto występującej w czechach skały kwarcowej oraz różnorodnie zabarwionych tafli szkła. Wieża świątyni mierzy prawie 100 metrów wysokości. W renesansie przykryto ją hełmem, na którym znajduje się sławny złoty Lew. Analogicznie do katedr Zygmuntowskiej na Wawelu, tu także znajdują się dzwony 9cztery). Największym jest Zygmunt z 1549 roku. Jest to największy dzwon w kraju.

Złota Uliczka

Jest niezwykle malutką i wąska, wydawałoby się przeskalowaną uliczka, zawdzięczającą swoją obecną nazwę mikroskopijnym domkom należącym do złotników. Zabudowa datowana na wiek XVI, to dobudowane do istniejących murów zamkowych Domki te dobudowane zostały pod koniec XVI wieku do wnęk zamkowych murów obronnych. Niegdyś, co wydaje się jeszcze bardziej nieprawdopodobne, uliczka miała zabudowę po obu stronach, tworząc bardzo wąski korytarz ( mniej niż 1 metr szerokości). Obecnie domki mieszczą się tylko po jednej z jej stron. Według podań tutaj było także więzienie dla kobiet, a pracujący dla Rudolfa II strażnicy ( czy też złotnicy, alchemicy) zajmowali się wyrabianiem złotej biżuterii dla kobiet. Z czasem status ulicy znacznie podupadł, nie zamieszkiwali już jej strzelcy, rzemieślnicy, dzwonnicy, handlarze, lecz biedota i kryminaliści. Wiek XIX okazał się łaskawy dla ulicy, na nowo odkryto jej wdzięk. Na początku XX wieku wprowadzali się tu artyści oraz znane osobistości. Tutaj mieszkał między innymi Franz Kafka. Należał do niego dom nr 22.

Most Karola

Jest to najbardziej znany oraz rozpoznawany zabytek Pragi. Znajdują się tu stragany, pełne regionalnych wyrobów ludowych, pamiątek. Most łączy Stare Miasto z jego nowszą częścią, tak zwaną Małą Straną. Praga jest doskonałym przykładem rozwiązania węzłów komunikacyjnych oraz problemu dużego natężenia ruchu w mieście. Dozwolony jest tu jedynie ruch pieszy. Wzdłuż zdobią go liczne posągi. Niestety są to duplikaty, gdyż w obawie przed rabusiami zastąpiono oryginalne rzeźby falsyfikatami. Wcześniej na miejscu obecnego mostu Karola znajdował się do 2357 roku most Judyty. Miał on więcej filarów, był znacznie węższy, zbudowany z kamienia i nazwany na cześć żony Władysława I. Gdy most zerwała powódź postanowiono ( za sprawą Karola IV) wybudować nową konstrukcję, która początkowo nazywana była mostem Praskim lub też Kamiennym. Głównym budowniczym był Peter Parler. Inwestycja miała swój początek w 1357 roku. Ukończono ją na początku 1400 roku. Most ma 520 metrów długości oraz 9,5 metrów szerokości. Konstrukcja składa się aż z 16 masywnych przęseł, które spoczywają na dwóch podporach ,dwunastu filarach, mających fundamentowanie pod lustrem wody oraz trzy filary na Kampa (wyspa). Budowla zawsze była kryta brukiem. Na początku znajdował się na nim krucyfiks, później wprowadzono dekoracyjne rzeźby ( w XVII w). 

Wieża Mostowa

To jedna z nielicznych, a na pewno najpiękniejsza budowla o tym charakterze w Europie. Wzniesiona została w 1380 roku przez uczestniczącego również przy budowie mostu Karola i Katedry św. Wita, Petera Partera. Budowę wieży przeciągnięto jednak jeszcze na lata późniejsze. Wschodnia elewacja jest niezwykle bogato zdobiona. Możemy tu podziwiać zdobiony dwudziestoma ośmioma rozetami łuk, który został zaprojektowany w stylu gotyckim. Umieszczono nad nim herby Luksemburgów oraz rzeźby przedstawiające władców (Wacława IV oraz Karola IV). Obok znalazł się posąg św. Wita, który jest patronem założenia oraz Królestwa Czech. Rzeźby wykonano w stylu gotyckim. Widzimy tu blankowany korytarz z niezwykle interesującą kamieniarką. W niszach znalazły się podobizny świętych: Wojciecha i Zygmunta. Spotykamy się tu z symbolem ulubieńca Wacława IV i łaziębników, słynnego zimorodka. Wieża zaopatrzona była w bramę (jak większość obronnych wież). W czasie niebezpieczeństwa zamykano ową bramę, a raczej jej kratę. Podobno w lutym 1611 waleczna obrona prażan oraz istnienie owej kraty uratowały miasto przed najazdem Pasawian, którym udało się zniszczyć Małą Stronę, lecz zostali oni zatrzymanie przez bramę. To pozwoliło uchronić stare miasto przed grabieżą. Podobno równie bohaterską obroną wykazali się Czesi podczas najazdu szwedzkiego, który miał miejsce w 1648 roku. Niestety, najazd zniszczył zupełnie tylną elewację bramy. Musiano pozbyć się także zniszczonych częściowo, kamiennych zdobień bramy, ponieważ w dużym stopniu zniszczenia stanowiły ono niebezpieczeństwo dla mieszkańców.

Teatr Narodowy

Jest budynkiem symbolicznym dla Czechów. W XVIII w. miasto pozbawione było teatru, istniały podporządkowane władzy budynki, jednak nie można było posługiwać się w nich czeskim. Niektóre spektakle grano w tym języku, lecz stanowiło to wyjątek. Zbiórka przeprowadzona całych Czechach, która postawiła sobie za cel zebranie funduszy na nowy teatr, była wielkim zrywem niepodległościowym. Kamień pod budowę został położony w 1868 roku. Budowla została zachowana w stylu renesansowym. Projektantem był Czech Josef Zitka. Na rok 1881przypada zakończenie budowy. Niestety, niedługo po tym, na skutek zaniedbania, rozpętał się duży pożar, który pochłonął scenę oraz widownię. Zorganizowano, więc ponowne składki, z których odbudowano teatr. Budowla ukończona została w 1883 roku. Głównym projektantem był Josef Schulz. Budowla posiada niezwykle piękne elementy wyposażenia wnętrz ( freski, stiuki, elementy malarskie).

Plac Wacława

Opisywany plac był niemym świadkiem ważnych wydarzeń dziejów najnowszej historii Europy i całych Czech. W 1969 dokonał tu samospalenia jeden ze studentów Jan Palach. Wydarzenie to miało miejsce w 1989 roku (listopad). Po tym tragicznym wydarzeniu miał miejsce marsz, będący protestem przeciwko brutalności i przemocy stosowanej przez ówczesną władzę. Marsz ten z całą pewnością przyczynił się do upadku systemu komunistycznego.

Nazwa "plac' określa nie do końca zdefiniowaną przestrzeń, która jest dla niektórych po prostu szeroką ulicą. Ma ona 750 m długości i 60 m szerokości. Niegdyś przestrzeń tą wykorzystywano w celach targowych (koński targ). Obecnie wzdłuż ciągną się hotele, restauracje, sklepy. Przestrzeń została w znacznym stopniu skomercjalizowana. Dominanta jest tu posąg przedstawiający Wacława. Ustawiono go przed muzeum na początku XX wieku. Wykonał go Josef Myslbek, główny, najsławniejszy rzeźbiarz czeski pochodzący ze schyłku XIX w. Wokół pomnika znalazły się figury świętych, związanych z historią narodu czeskiego.

Kościół Panny Marii

Wraz z ratuszem jest dominantą tego miejsca. Jego powstanie wiąże się z ostatnim okresem panowania Jana Luksemburskiego. Kościół także wybudowany został przez Parlera91380). Masywne, i monumentalne, liczące prawie 100 metrów wieże nakryte zostały hełmami o czterech mniejszych wieżach. Pomiędzy nimi wzniesiono szczyt (1463). We wnękach szczytu umieszczano niegdyś posągi oraz relikwie. Tak, więc świątynia miała charakter reformatorski. Tutaj rozkwitała reformacja niemiecka. Tutaj przemawiali między innymi: Waldhauser, Thomas Munzer. Później rzeźbę znajdującą się w kościele zastąpiono figurą Maryji (1623). Ta rzeźba także nawiązuje do tradycji husyckich ( kształt kielicha husyckiego w kształcie aureoli nad głową Marii Panny) Stał tu przedtem romański kościół z 1135 roku, należący do Dworu Tyńskiego. Kwitłprzed nim handel. Tu bowiem zatrzymywali się wędrujący przez Europę kupcy, którzy przybyli właśnie do Czech. Nową świątynię wybudowano między XIV a XVI wiekiem. Warto wspomnieć o misternym wyposażeniu wnętrz, zwłaszcza o portalu , znajdującym się po stronie północnej. Wykonał go także Parel.

Dom Miejski

Jest to wspaniała budowla secesyjna, zbudowana w 1911 roku, na podstawie projektów Antonina Balśanka oraz Osvalda Polivki. Wzniesiono go w specyficznym miejscu. Tutaj znajdował się Dwór Królewski, założony przez Wacława IV. Znajdujący się w centrum starego miasta dwór był bardzo chętnie zamieszkiwany przez kolejnych władców. Pod koniec XV weku został on jednak przeniesiony na zamek. Po tym wydarzeniu dawny budynek dworski przechodził w ręce nowych osób, aż wreszcie popadł w ogromna ruinę i w 19003 roku został zupełnie zburzony. Na jego miejscu pojawił się nowy, piękny budynek, zaprojektowany w stylu secesyjnym. Elewacje budynku doskonale komponują się z historyczną zabudową starego miasta. Kamienica posiada niezwykle zdobione, piękne balkony, oraz dopasowany do zastałego otoczenia portal. Nad nim umieszczono kolorową mozaikę, która nosi tytuł "Hołd składany Pradze". Jej głównym projektantem był Karel Spillar On także zaprojektował wnętrza domu (np. salę koncertową). Balkon został urozmaicony wieloma rzeźbami, personifikacjami tańca, sztuki, poezji. Autorami rzeźb są :J. Maratka, J. Panuśka , M. Aleś i inni czescy rzeźbiarze z początku XX wieku.

Bazylika św. Jerzego

Została zbudowana przez Bratysława około roku 915-921.Jest najstarsza praską katedrą, która jest jednocześnie najlepiej zachowanym budynkiem romańskim w Pradze. W roku 973 została rozbudowana, gdyż założono przyległy klasztor św. Jerzego a następnie po pożarze w 1142 roku została odbudowana. Masywne, bliźniacze wieże oraz surowe wnętrze starannie zrekonstruowano, tak by oddać pierwotny charakter kościoła. Charakterystyczna fasada bazyliki, utrzymana w kolorze ceglastoczerwonym pochodzi natomiast z XVII wieku.

Zegar ratuszowy

Wykonano go w 1410 roku. Głównym projektantem był zegarmistrz Mikulaśa z Kadania oraz astronom Jan Śindel. Tą niesamowitą konstrukcję przebudowano w roku 1490 , a konstruktorem oraz głównym przełożonym został mistrz Hanuśa z Ruźy . Mamy tu do czynienia z figurkami apostołów, które co godzinę ukazują się w okienkach, zainstalowano je w XVII wieku. W XIX odrestaurowano zegar, wymieniając min. jego tarczę . Jej projektantem był Josef Manes. Poza rzeźbami apostołów występują tu" Śmierci, Próżności i Chciwość. Orloj odlicza lata, miesiące, pokazuje kolejne dni oraz godziny pokazuje on także wschód, zachód Słońca oraz kolejne fazy Księżyca, W centrum tarczy umieszczono Ziemię. Naokoło Ziemi krąży Słońce. Na dole narysowano schematycznie wyobrażenia na temat struktury Wszechświata.

Brama Prochowa

Wieżę wybudowano w 1496 roku przez nadwornego architekta króla Władysława II (Benedykta Reja). Miała być ona jednym z bastionów chroniących miasto. Niestety spłonęła ona w roku 1541. Odbudowano go jednak skrupulatnie , zmieniając przeznaczenie na dom sławnego rusznikarza Tomasa Jarosa. To on zaprojektował i wykonał piękny dzwon, który od 1549 roku znajduje się w kościele św. Wita w Pradze. Gdy do władzy doszedł Rudolf II budynek został pracownią alchemiczną. Pracowano nad przemianą metali ciężkich ( takich jak ołów) w złoto. Podczas najazdu szwedzkiego wybuchła tu prochownia i strzelnica, niszcząc znacznie budowlę. Mimo tego przechowywano tu proch aż do XVII wieku. Po XVII wieku urządzono tu mieszkania dla kościelnych. W XX wieku (lata sześćdziesiąte) zaprojektowano tu muzeum, które związane jest z pracami alchemików nad otrzymaniem złota.