Stefan Żeromski to jeden z największych twórców prozy polskiej. Używał dwóch pseudonimów literackich: Maurycy Zych i Józef Katerla. Urodził się w 1864 roku, zmarł w 1925r. Wywodził się z rodziny szlacheckiej (choć zubożałej), w której żywe były tradycje patriotyczne. Dzieciństwo spędził w Ciekotach (mała wieś pod Kielcami). Jako młodzieniec rozpoczął naukę w Miejskim Gimnazjum Kieleckim; w tym samym czasie zmarła jego matka, po kilku latach także ojciec. Choć ukończył gimnazjum, nie zdał matury, ponieważ, jak napisał w swoich dziennikach: był tak bardzo zajęty literaturą polską, że zabrakło mu czasu na naukę łaciny i matematyki. Potem studiował weterynarię w Warszawie, jednak z braku pieniędzy był zmuszony do podjęcia pracy. W 1892 roku rozpoczął pracę w Muzeum Polskim w Raperswilu (w Szwajcarii). Od 1905 roku Żeromski działał w organizacjach demokratycznych i socjalistycznych. Był pomysłodawcą utworzenia Uniwersytetu Ludowego. Kiedy wybuchła I wojna światowa, pomagał w tworzeniu Legionów Polskich.

Najsłynniejsze powieści Żeromskiego to: "Syzyfowe prace" (1897), "Ludzie bezdomni" (1899), "Popioły" (1904), "Przedwiośnie" (1924). Niektórzy badacze literatury sugerują, że "Syzyfowe prace" są powieścią autobiograficzną - wskazywałyby na to podobieństwa między bohaterem powieści - Marcinem Borowiczem - a Stefanem Żeromskim. Obaj jako młodzieńcy stracili matki, obaj byli uczniami prowincjonalnych szkół, a potem Miejskich Gimnazjów. Jednakże istnieją też fakty podważające tę tezę: powieściowy nauczyciel języka polskiego jest zupełnym zaprzeczeniem nauczyciela młodego pisarza.

Proza autorstwa Żeromskiego jest godna najwyższych odznaczeń. Pisarz był nawet kandydatem do Literackiej Nagrody Nobla, ale, niestety, nie otrzymał jej z powodów politycznych.