Laureatka literackiej Nagrody Nobla zawsze koncentrowała się na problematyce moralnej. W jeszcze większym stopniu interesowała ją kondycja egzystencjalna człowieka. W związku z tym wnikliwie przyglądała się poszczególnym jednostkom i poszukiwała punktów stycznych. Zauważała kruchość bytu i przypadkowość pewnych zdarzeń. Szymborska przeciwstawia starała się dotrzeć do prawdy o świecie i człowieku.

Jednak nigdy nie wprowadzała jakichś odgórnych tez tylko uparcie stawiała pytania. Nie zadawalały ją dogmatyczne formuły, naukowe stwierdzenia, ale to co sprawdzalne w ludzkim życiu. Na wiele sposobów pokazuje znikomość bytów. W "Zdumieniu" pyta wyraźnie o istotę pobytu na ziemi. W wierszu "Sto pociech" nie waha się przed pokazaniem naiwności dążenia do totalnej wolności czy niepodważalnej prawdy. Ma świadomość nierealności ludzkich marzeń. Nawet w krytycznym świetle pokazuje uzurpacje intelektu.

Obserwując zdarzenia historyczne dochodzi do wniosku, że ludzie poprzestają jedynie na danych statystycznych i nie interesują się losem tych którzy zginęli. Liczbę ofiar nawet się "zaokrągla", a przecież dla kogoś nawet to jedne ludzkie istnienie było ważne ("Obóz głodowy pod Jasłem"). Co więcej dominuje siła i brutalność ("Lekcja"). Nikt nie potrafi wyciągnąć właściwych wniosków z przeszłości, bo ciągle widać wyższość siły nad ludzkim intelektem ("Konkurs piękności męskiej").

Można także zauważyć, że człowiek nie jest w stanie uwolnić się od schematów myślenia ("Dwie małpy Breughela"). Niezależnie jak bardzo by się starał, to nie potrafi się porozumieć z drugą, nawet bliska osobą. ("Wieża Babel"). Tym bardziej śmieszne są jego inne aspiracje. Życie jest nieuchwytne i nie sposób niczego pewnego powiedzieć, czy przewidzieć ("Nic dwa razy"). W ostateczności pozostaje agnostycyzm ("Rozmowa z kamieniem").

Wielkość poezji Szymborskiej wynika ze stawiania najważniejszych pytań. Poetka odchodzi od wszelkich schematów myślowych. W gruncie rzeczy przedstawia konkretne sytuacje, ale zawsze przy tym posługuje się jakimś konceptem językowym. Wykorzystuje wieloznaczność i gry słów. Nie boi się sięgać do mowy potocznej. Wyraża swoje intelektualne wnioski przy pomocy ironicznych sformułowań.