Bohaterką wiersza jest kobieta. Wiemy, że żyła w czasie drugiej wojny światowej. Autorka przedstawia ją w sytuacji , kiedy ta zupełnie nie jest w stanie pogodzić się z faktem, jak bardzo wojna zmieniła miasto z którego pochodzi. Wszystko jest w gruzach, mieszkańcy, których znała kobieta zginęli. Ci natomiast, którym udało się przeżyć, zostali wywiezieni przez hitlerowców do obozów śmierci. Część ludzi nadal ukrywa się w ruinach miasta, w piwnicach zniszczonych budynków. Tam też ukrywają się rodzice trzynastoletniej Ryfki. Autor oskarża tych, którzy doprowadzili życie ludzi do takiego strasznego stanu. Zabrali dom kilkuletniemu dziecku, jego rodzinę. Dziecko, aby przeżyć zmuszone było do żebrania. Władysław Broniewski przedstawia w swoim wierszu realia wojny. Mówi o tym, że dla Niemców każdy powód był dobry dla zabicia Żyda, czy Polaka: "za to żeście nadzy, za to, żeśmy winni".

W wierszu widać także wyraźne nawiązania do Biblii. Autor porównuje oprawców Chrystusa z SS - manami. Ludzie, którzy ukrzyżowali Jezusa, zrobili to między innymi dlatego, że miał koronę cierniową. SS - mani zabili Ryfkę dlatego, że miała rude włosy:

"Słuchaj, Jezu, słuchaj, Ryfka, Sie Juden,

Za koronę cierniową, za te włosy rude,

Za to żeście nadzy, za to, żeśmy winni,

Obojeście umrzeć powinni".