Bezdomność w znaczeniu dosłownym - bezdomni są paryscy nędzarze z domu noclegowego czy też warszawski proletariat. Pozbawieni dachu nad głową są uliczni nędzarze warszawscy, żebracy. Bezdomni są główni bohaterowie powieści, którzy zajmują mieszkania służbowe, nie mają swych własnych domów (doktor Judym nie ma stałego miejsca zamieszkania: studiuje w Paryżu, przebywa w Warszawie, przenosi się do Cisów, a potem do Zagłębia). W podobnej sytuacji znajduje się Joasia, która przebywa w domach swoich wychowanków, a także Korzecki.

 Bezdomność w znaczeniu przenośnym: 

- bezdomność w imię poświęcenia się dla idei - Judym wyrzeka się założenia rodziny z ukochaną kobietą, poświęca się idei pomocy ludziom biednym,

- bezdomność niezawiniona - Joasia Podborska uzależniona jest od decyzji Tomasza, który postanawia być sam, 

- bezdomność społeczna - Joanna jest przedstawicielką szlachty, która utraciła swe majątki; styl życia wujostwa nie odpowiada jej, postanawia więc opuścić ich dom, 

- bezdomność duchowa - Korzecki szuka swego miejsca na świecie, nie potrafi go odnaleźć; czuje się wyobcowany i samotny; popełnia samobójstwo, 

- bezdomność społeczno - ekonomiczna - przykładem jest Wiktor, brat Tomasza. Musi wraz z rodziną opuścić Warszawę, poszukuje pracy, która będzie lepiej płatna; w ten sposób skazuje swoją rodzinę na bezdomność, 

- bezdomność polityczna - przykładem jest Wacław, brat Joasi. W wyniku represji skazany został na zesłanie, nie ma powrotu do ojczyzny, umiera na Syberii.