W celu zrozumienia tego, co oznacza życie wykraczające poza powszechny schemat, trzeba określić, w jaki sposób postępuje większość. Głównym celem przeważającej części współczesnego społeczeństwa jest osiągnięcie życiowej stabilizacji. W praktyce oznacza to posiadanie dobrze płatnej pracy, własnego domu i samochodu. Aby to osiągnąć, ludzie spędzają czas głównie w pracy. Chcą zarabiać jak najwięcej, gdyż w przekonaniu większości jedynie pieniądze dają szczęście. Często nie zauważają że pieniądze są jedynie środkiem co celu, a nie celem samym w sobie. Pracują kilkanaście godzin na dobę, a w końcu nie mają czasu na realizowanie marzeń i wydawanie tego, co zarabiają. Życie takich osób staje się monotonne, nudne. Po pewnym czasie tacy pracoholicy tracą poczucie sensu istnienia. Taka postawa może też prowadzić do utraty bliskich osób, zerwania więzi z rodziną lub załamania nerwowego.

Ludzie postępujący inaczej niż większość są zdolni do altruistycznych zachowań. Nie są nastawieni wyłącznie na korzystanie z życia i zagarnianie wszystkiego dla siebie, lecz potrafią zrobić coś dla innych zupełnie bezinteresownie. Osoby takie mogą całkowicie poświęcić swe życie służbie innym lub chociaż część swego czasu ofiarować bliźnim. Tacy ludzie żyją pośród nas, ale zwykle bywają niezauważani. Nie szukają uznania ani sławy, nie pragną nagród, lecz czynią to, co nakazuje wrażliwe sumienie i miłosierdzie względem bliźnich.

W literaturze można odnaleźć wiele postaci, które postępowały inaczej niż większość. Do takich bohaterek literatury antycznej należy Antygona, tytułowa postać z dramatu Sofoklesa. Ta młoda dziewczyna odważnie sprzeciwia się Kreonowi, władcy Teb. W postępowaniu kieruje się miłością do brata. Gdy po bratobójczym pojedynku giną obaj jej bracia, Kreon uznaje jednego z nich, Polinejkesa, za zdrajcę i nie pozwala go pochować. Antygona jest oburzona tym niesprawiedliwym dekretem i postanawia sama pogrzebać brata. Nie chce jej w tym pomóc nawet siostra Ismena. Antygona decyduje się na urządzenie Polinejkesowi pochówku mimo iż wie, że spotka ją za to surowa kara. Kieruje się prawem boskim i miłością, jest przekonana o słuszności swego wyboru.

Konrad Wallenrod, bohater powieści poetyckiej Adama Mickiewicza, wybrał drogę podstępnej walki z Krzyżakami. Poświęca szczęście osobiste w imię poświęcenia dla ojczyzny. Ryzykuje życiem, aby ocalić zagrożoną krzyżacką potęgą Litwę. Jego postawę wyznacza przede wszystkim poczucie obowiązku i patriotyzm.

Doktor Tomasz Judym z utworu Stefana Żeromskiego pt. "Ludzie bezdomni" wybrał własną, niełatwą drogę. Postanowił, że poświęci swe życie biednym ludziom. Usiłował przekonać innych do swych poglądów. Mimo wielu niepowodzeń nie zrezygnował, lecz podążał nadal własną drogą. Ceną za konsekwentną chęć służenia innym była rezygnacja z miłości Joasi Podborskiej. Wybrał życie samotne, by nikt nie przeszkadzał mu w realizowaniu celów.

Współczesną postacią zupełnie odbiegającą od standardowych zachowań jest Matka Teresa z Kalkuty. Poświęciła całe życie, aby pomagać opuszczonym, chorym, najbiedniejszym ludziom. Szczególną troską otaczała dzieci, dla których stworzyła dom opieki i szkołę. Opiekowała się trędowatymi. Swoim całym życiem świadczyła o Bożej miłości. Do końca swych dni starała się pracować i nieść pomoc cierpiącym.

Przytoczone wyżej postacie to wielcy indywidualiści. Niewiele osób stać na tak ogromne poświęcenie. Przykłady osób żyjących wśród nas i starających się robić coś dobrego powinny być dla nas sygnałem do zastanowienia się nad własnym życiem. Być może nie jest ono takie, jak byśmy chcieli? Może warto spróbować zrobić coś dla innych? Człowiek powinien starać się postępować tak, aby pozostał po nim ślad godny zapamiętania przez przyszłe pokolenia.