Liryka dzieli się na trzy typy. Liryka pośrednia będzie tym z nich, w których najwięcej trudności przysporzy odpowiedź na legendarne pytanie: co poeta miał na myśli?

 Liryka pośrednia - dlaczego trudniejsza w interpretacji?

Większe problemy interpretacyjne przy typie liryki pośredniej polegają na tym, że podmiot liryczny, czyli osoba mówiąca w wierszu nie wyraża swych uczuć wprost, a sugeruje je poprzez mniej lub bardziej wyraziste sygnały przekazywane czytelnikowi. 

Uczucia podmiotu lirycznego mogą być zatem ukryte za konstrukcją świata przedstawionego lub za bezosobową refleksją. W zależności od tego, jakiego środka użyje podmiot liryczny, lirykę pośrednią można jeszcze dalej podzielić na dwa typy.

Liryka pośrednia - rodzaje z uwagi na użyte środki

Z uwagi na środki, których używa podmiot liryczny, dzielimy lirykę pośrednią na:

- opisową - tu podmiot liryczny ukrywa swe uczucia w opisie przedmiotów, przyrody, pejzaży;

- narracyjną, nazywaną inaczej sytuacyjną - tu podmiot liryczny relacjonuje jakieś zdarzenie lub sytuację, w których sam nie bierze udziału. Liryczną puentę zatem stanowić będzie synteza stosunku podmiotu do opowiadanych zdarzeń. Utwory reprezentujące ten typ liryki upodabniają się czasem do dramatu, o czym decyduje wyraziście zarysowana sytuacja, w której uczestniczą bohaterowie liryczni, których wypowiedzi mogą być wprost przytaczane w formie dialogu.

Najbardziej typowe przykłady liryki pośredniej

Można przywołać tu utwory opisowe, takie jak pejzaże tatrzańskie Kazimierza Przerwy-Tetmajera, np. Melodia mgieł nocnych nad Czarnym Stawem Gąsienicowymlub cykl sonetów Krzak dzikiej róży. Zaś bardzo trafnym przykładem liryki sytuacyjnej będzie np. sielanka Laura i FilonFranciszka Karpińskiego.