"Grób Agamemnona", opublikowany wraz z "Lillą Wenedą" w 1840 roku to VIII pieśń poematu "Podróż z Neapolu do Ziemi Świętej".

To swoisty poetycki dziennik Dziennik tekst złożony z zapisków prowadzonych z dnia na dzień, ułożonych chronologicznie, ujmujących zdarzenia z aktualnej perspektywy (w odróżnieniu od pamiętnika). Dziennik może obejmować ... Czytaj dalej Słownik terminów literackich z podróży, opis Opis jedna z głównych form wypowiedzi (obok opowiadania) w utworze narracyjnym, w liryce zaś jeden z komponentów monologu lirycznego. Opis prezentuje statyczne elementy świata przedstawionego: ... Czytaj dalej Słownik terminów literackich wędrówki. A jednocześnie głęboka, wielotematyczną refleksja podróżnika. Podróż do tytułowego grobu - jednej z największych podziemnych budowli starożytnych w Myken staje się okazją do wypowiedzi na temat aktualnej sytuacji Polski.

Słowacki wykorzystuje różne formy wypowiedzi: wyznanie, refleksję historyczną, inwektywę, opis.

Podmiotem lirycznym jest podróżnik "z kraju smutnego ilotów", który uosabia samego poetę.

Zwiedzając skarbiec Arteusza, rozmyśla nad przeszłością, historią, wielkim dziedzictwem starożytności i na zasadzie kontrastu zestawia z nimi - sytuację w zniewolonym kraju.

Podejmuje również refleksję nad poezją, własną twórczością, romantycznym posłannictwem poety. I właśnie ten temat rozpoczyna utwór, buduje jego I część. Poeta ukazuje w niej swój stosunek do tradycji Homera:

"I wbiegło złoto, i do nóg mi padło

Zrazu myślałem, że ten, co się wdziera

Blask, była struna to z harfy Homera".

Starożytny rapsod, postacie rycerzy, wodzów, np. Leonidasa tworzą wizję dawnego bohaterstwa, wielkości, honoru. Taka była starożytna literatura, ówcześni bohaterowie, zdolni do największych poświęceń.

A współczesny poeta swoje zadanie postrzega następująco:

"Tak więc - to mój los na grobowcach siadać

I szukać smutków błahych, wiotkich, kruchych,

To los mój senne królestwa posiadać,

Nie mieć harfy i słuchaczów głuchych"

Tymczasem chciałby jak starożytny Tyrteusz zagrzewać do walki, jak Homer opisywać wielkie tematy:

"Na koń! Chcę słońca, wichru i tętentu!"

Nie umiejąc "wydobyć czarownych dźwięków ze strun homerowej harfy", korzy się więc przed historią, wielką tradycją:

"Głęboko jestem pokorny i cichy

Tu, w tym grobowcu sławy, zbrodni, pychy"

Podmiot liryczny nie jest tylko poetą, jest również obywatelem, Polakiem.

Z żalem i smutkiem pisze o upadku powstania listopadowego (1831). Wstydzi się upadku wiary w zwycięstwo, w odzyskanie niepodległości, w uśpienie i marazm Polaków:

"Bo ja jestem z kraju, gdzie widmo Widmo S. Wyspiański Wesele, bohater fantastyczny; ukazuje się Marysi. Jest to przypomnienie jej dawno zmarłego narzeczonego, malarza
Czytaj dalej Słownik bohaterów literackich - liceum
nadziei

Dla małowiernych serc podobne snowi".

Jakże inna jest historia Grecji: bohaterska, pełna determinacji, poświęcenia, wiary ideałom aż do śmierci. Nie bez znaczenia jest tutaj apoteoza bitwy pod Termopilami.

Polska Polska Rzeczpospolita Polska. Państwo położone w środkowej Europie nad Morzem Bałtyckim. Powierzchnia 312 685 km2. Liczba ludności 38 641 tys. (2001 r.). Stolica Warszawa. Język urzędowy polski. ... Czytaj dalej Słownik geograficzny historia przypomina klęskę Greków pod Cheroneą:

"Na Termopilach? - Nie, na Cheronei

Trzeba się memu załamać koniowi".

Przychodzi więc czas Czas jedna z podstawowych (obok przestrzeni) kategorii organizujących świat przedstawiony w dziele literackim. Porządkuje ona zdarzenia pod względem chronologicznym na różnych poziomach utworu, np. ... Czytaj dalej Słownik terminów literackich na analizę Polaków, ich postaw, aktualnej sytuacji.

Ocena jest krytyczna: w kraju podróżnego, państwie "ilotów", czyli niewolników "rozpacz nie sypie kurhanów". Niewola ma tutaj podwójne znaczenie: dosłowne - życie pod zaborami i metaforyczne - życie bez ideałów, pełne strachu, bez pamięci o doniosłych wydarzeniach.

Krytykowana jest przede wszystkim szlachta Szlachta uprzywilejowany stan społeczny, który wyłonił się ostatecznie w Polsce w XIV w. spośród rycerstwa. O przynależności do tego stanu decydowało przede wszystkim urodzenie, rzadziej ... Czytaj dalej Słownik historyczny jako "czerep rubasznym" - warstwa, której postępowanie doprowadziło do upadku ojczyzny. Która przez stulecia tłumiła niższe warstwy, przede wszystkim chłopów, "więziła duszę anielską narodu". Stefan Żeromski w "Słowie o bandosie" z optymizmem wskazuje w przyszłość, kiedy szlachta polska:

"Odpasze wreszcie złotolity pas i zrzuci z ramion kontusz czerwony. Zstąpi w piastowski lud i stanie się ludem".

Zabójcze działanie koszuli mitologicznej Dejaniry stało się w poemacie Słowackiego symbolem szlacheckiej prywaty i bezprawia.

Polska jest więc obecnie jedynie "służebnicą cudzą."

Ale "smutny - i sam pełen winy" poeta w zakończeniu utworu kreśli wizję przyszłej, idealnej Polski.

Ta projektowana ojczyzna będzie silna, nieśmiertelna, zdolna do walki i rozumienia słów poety:

"Nowa - nagością żelazną bezczelną

Niezawstydzona niczym - nieśmiertelna".

Poczucie winy doprowadziło poetę do krytyki narodowych wad i wykreowania wizji odrodzonej ojczyzny.

Rozmyślania Słowackiego inspirują późniejszych artystów. Adam Asnyk w sonecie XXX z cyklu "Nad głębiami" powtarza romantyczne przesłanie:

"Taka jak byłaś - nie wstaniesz z mogiły!

Nie wrócisz na świat w dawnej swojej krasie;

Musisz porzucić kształt przeszłości zgniły,

Na którym teraz robactwo się pasie".