"Nie wszystek umrę" - są to słowa z "Pieśni III" Horacego. Są to słowa, które opisują role poezji, a właściwie jej wielką potęgę. Horacy był bowiem przekonany, że poezja potrafi przekazać potomnym pamięć o artyście, jego talencie; poezja przekazuje również wartości ponadczasowe. Poeta nie umrze nigdy, ponieważ jego poezja będzie trwała wiecznie. Utwory porównane są tutaj do "pomnika trwalszego niż ze spiżu" - dzięki niemu świat będzie o nim pamiętał przez wieki. Melpomena, która jest muzą tragedii może być zadowolona, dlatego należy się poecie laur delficki jako nagroda.

Natura poety jest dwoista - śmiertelna, to jest fizyczna - umiera razem z ciałem, a także nieśmiertelną, która zostaje na wieczność w dziełach i pracy artysty. Ta druga natura będzie istnieć tak długo, jak długo poezja jego będzie podziwiana i czytana przez ludzi. W przypadku Horacego natura nieśmiertelna, pozostaje taką aż do dzisiaj, ponieważ jego poezja jest znana ze względu na swoje ponadczasowe wartości. Od Horacego nauczyć się można wielu ciekawych poglądów na świat i swoje życie.

Ideę nieśmiertelności artysty głoszoną przez tego rzymskiego poetę podzielało wielu innych pisarzy w późniejszych epokach.

Motyw nieśmiertelnego poety, który głosił Horacy w wielu swoich wierszach, jest obecny we wszystkich epokach literackich i podejmowany jest przez wielu poetów i pisarzy.

Wśród polskich poetów największy wpływ Horacego widać u twórcy renesansowego, Jana Kochanowskiego. "Pieśń XXIV":

"Niezwykłym i nie leda piórem opatrzony

polecę precz, poeta, z dwojej złożony

natury: ani ja już przebywać na ziemi

więcej nie będę; a więtszy nad zazdrość, (...)"

i

"(...)nie umrę ani mię czarnymi

Styks niewesoła zamknie odnogami swymi."

Poeta to człowiek wyjątkowy. Jest on wyróżniony przez Boga, ponieważ dostał od niego cenny talent, który potrafi wykorzystać. Sadzę, powtarzając myśl Kochanowskiego, że artyści niezależnie od gałęzi sztuki, którą się zajmują, są w pewnym sensie stwórcami. Przedstawiają nam oni przecież swoją wizję świata, podobnie jak Bóg, powołują do istnienia jakieś światy, nad którymi sprawują władzę. Fikcja literacka, cały świat przedstawiony, bohaterowie są kontrolowani przez artystę, który decyduje o ich wyglądzie. Wie on wszystko na ich temat.

To, co przedstawia utwór, ma mieć jakiś oddźwięk u czytelników. Teks służy przecież temu, by mógł wywoływać emocje, uczucia, nasuwać interpretacje, albo po prostu dawać jakiś interesujący pretekst do własnych rozmyślań. Literatura ma inspirować, nauczać. Dzięki niej można wejść w obręb kultury. Literatura jest ilustracją przeróżnych treści, które mają związek z naszym życiem. Może ona wnieść w nasze życie kanon estetyczny, uwrażliwić nas na sztukę; pozwala ona bardzo dobrze wczuć się w jakąś sytuację, która pomaga zrozumieć siebie.

Dzięki literaturze człowiek może przenieść się w zupełnie inną rzeczywistość, która jest inna, nie codzienność. Wyobraźnia, która jest włączona w czasie lektury, umożliwia nam podróżowanie w zupełnie nieznane dotąd rejony; człowiek może przyjąć zupełnie inną perspektywę, bez obawy przed konsekwencjami; może ćwiczyć umysł. Dzieła literackie pozwalają rozwiązywać problemy na tle psychologicznym; uczą nas też otwartości na świat i przyjęcia innej, niż nasza perspektywy. Ta jest zdolność, która bardzo ułatwia życie i pozwala lepiej rozumieć otaczających nas ludzi.