Neron to władca, który przedstawiony został w utworze Henryka Sienkiewicza pt. Quo vadis. Myślę, że był on człowiekiem szalonym - wskazuje na to wiele cech osobowości, które posiadał. Traktował siebie jak Boga, był przekonany, że jest najwspanialszym i najzdolniejszym człowiekiem. Jego zachowanie było gwałtowne i nigdy nie dawało się przewidzieć. Nikt nie potrafił uzasadnić, dlaczego postępuje w określony sposób. Cały czas myślał o sobie jako wybitnym artyście: muzyku i poecie. Był przekonany o swoim wielkim talencie - a tak naprawdę wcale go nie posiadał. Sztuka była dla niego najważniejsza, czuł się dobrze tylko wtedy, gdy miał z nią do czynienia - była lekarstwem dla jego duszy. Jednak to, co sam tworzył nie było piękne - zmuszał innych do podziwiania własnych dzieł. Nie rozumiał cierpienia swoich poddanych, traktował je tylko jak temat, o którym napisze wiersze. Dlatego można powiedzieć, że był okrutnym i bezwzględnym człowiekiem.

Przykładem jego szalonej decyzji było to, że wydał rozkaz zniszczenia pięknego miasta - Rzymu, tylko dlatego, że jego zachcianką było ujrzenie potęgi ognia, a później wybudowanie - na miejscu Rzymu - cudownej Neronii. Pożar, który pochłonął miasto miał pomóc mu napisać wspaniałe dzieło. Dla sztuki był w stanie poświęcić wszystko - nawet życie niewinnych ludzi. Osoby, które z nim żyły nie próbowały zapobiec jego decyzjom, ponieważ nie chciały mu się narazić - dlatego z obawą akceptowały wszystko co robił.

Myślę, że opisane przykłady udowodniły, że Neron był człowiekiem szalonym, nieprzewidywalnym i niebezpiecznym, ale również nieszczęśliwym.

.