"Pan Tadeusz" to epopeja narodowa, której akcja rozgrywa się na Litwie, gdzieś na nowogródzkiej ziemi.

Jednym z głównych bohaterów tego utworu jest Jacek Soplica. Jego losy były bardzo poplątane, a w poszczególnych księgach zauważamy zmiany dokonujące się w tej osobowości.

Soplica stał się wzorem polskiego szlachcica - patrioty. Cieszył się dużym szacunkiem wśród średnio zamożnej szlachty, ceniono go za jego bezkompromisowość, determinację, dążenie do celu, odwagę. Kobiety widziały w nim przystojnego mężczyznę, on sam zakochany był w Ewie córce magnata Horeszki. Niestety jego "kandydatura" na męża została odrzucona, dumny pan upokorzył go, podając mu czarną polewę - symbol odmowy. Jacek postanowił zemścić się, nieszczęśliwy ożenił się z pewną szlachcianką, która urodziła mu syna Tadeusza, popadł w nałóg pijaństwa, aż wreszcie żądza zemsty doprowadziła do zamordowania Stolnika. Kiedy przypadkiem znalazł się w pobliżu zamku Horeszki obleganym przez Moskali dostrzegł przechodzącego Stolnika, Soplica strzelił do niego z karabinu pozostawionego przez jednego z Moskali.

I to właśnie był moment przełomowy w życiu Jacka Soplicy, zabicie magnata, mimowolne wsparcie Rosjan w czasie powstania kościuszkowskiego splotły się z przestępstwem wobec narodu. Utracił on dobre imię i został potraktowany jak zdrajca ojczyzny. Jacek nie mógł żyć w spokoju z takim piętnem. Postanawia wyjechać do Rzymu. Tutaj całkowicie zmienia swoje życie. Walczy pod wodzą Napoleona, uczestniczy między innymi w bitwach pod Somosierrą, pod Jeną, był członkiem Legionów Dąbrowskiego. Wstąpił do klasztoru, przybrał habit i przyjął imię Robak. To imię miało wymiar symboliczny. Urany w zakonną sukmanę, w niczym nie przypominał dawnego hulaki:

" (…) Wszedłem między mnichy.

Ja niegdyś dumny z rodu, ja com był junakiem

Spuściłem głowę, kwestarz, zwałem się Robakiem".

Jak widać postać Jacka Soplicy jest bardzo skomplikowana. Jako młody człowiek był osobą mało zdyscyplinowaną i odpowiedzialną. Liczyła się dla niego tylko dobra zabawa, możliwość wypicia trunków, jakaś bijatyka, która uwidaczniała jego siłę i tężyznę fizyczną. Był porywczy, kierował się głównie emocjami, działał bardzo instynktownie, jego decyzje nie były przemyślane. Dopiero tragiczne wydarzenia bardzo go zmieniają. Ksiądz Robak to już mężczyzna dojrzały i mądry.

Duchowa przemiana bohatera sprawia, że staje się on wzorowym patriotą. Zapomina o własnych interesach, nadrzędną sprawą staje się dobro ojczyzny i niepodległość kraju nękanego przez zaborców. Jacek chce odpokutować swoje winy i grzechy, między innymi ratuje życie Hrabiemu na polowaniu oraz Gerwazemu podczas bitwy z Rosjanami w Soplicowie. Jednak nie oczekuje oklasków za te działania, nie chce pochwał. Stał się skromnym człowiekiem, który nie dba o sławę i zaszczyty.

Jacek Soplica wyznaje swoje grzechy w przedśmiertnej spowiedzi Gerwazemu. Tylko dzięki przebaczeniu Klucznika mógł odejść w spokoju.

Bohater Mickiewicza jest typowym przedstawicielem romantyzmu. Jego życie owiane jest tajemnicą, nie brak w nim nieszczęśliwej miłości, zbrodni, samotności, a także znaczącego momentu, który powoduje zmianę w postępowaniu.

Według mnie Jacek Soplica jest pozytywnym bohaterem. Potrafił przyznać się do błędu, do zbrodni i odpokutować swoje winy. Po przeanalizowaniu jego losów, możemy śmiało powiedzieć, że każdy ma prawo do naprawy swoich błędów.