Mikołaj Rej urodził się w Żórawnie pod Haliczem w 1505 r., zmarł w roku 1569, najprawdopodobniej w Rejowcu. Naukę rozpoczął w Skalmierzu, potem kontynuował ją we Lwowie, by w końcu zapisać się na Akademię Krakowską. Więcej niż szkoły dało mu aktywne życie i praca, m.in. na dworze Andrzeja Tęczyńskiego, u którego służył przez pięć lat od 1525 r. Tam uczył się łaciny, pisał także listy polskie, co dało mu podstawy ortografii, stylistyki i powiększyło znacznie zasób słownictwa.

W roku 1529 zmarł mu ojciec. Wkrótce Rej ożenił się, jego wybranką była Zofia Kosnówna. Osiadł wtedy na wsi, założył nawet własne posiadłości - Rejowiec i Okszę. Brał też aktywny udział w życiu politycznym kraju. Szczególnie angażował się w spory o tematyce religijnej, sam był zwolennikiem reformacji. Wierny ideałowi ziemianina, jaki sam wykreował, nigdy nie wybrał się za granicę, co więcej, był z tego dumny. Nie znaczy to jednak, że całe życie spędził w jednym miejscu, nie - podróżował wiele, szczególnie pod koniec życia, ale tylko po Polsce.

W opinii potomnych ukształtował się dość charakterystyczny wizerunek Reja. Znany jest jako ziemianin i pisarz, jako człowiek otwarty i towarzyski, a przy tym często wszczynający bójki i kłótnie. Swój swojski, rubaszny humor dał poznać dzięki Figlikom. Sławę i uznanie zyskał głównie dzięki temu, że jako pierwszy pisał wyłącznie w języku polskim. Docenili to również ówcześni władcy Polski - Zygmunt Stary, a później i jego następca, Zygmunt August. Warto dodać, że talent Reja to nie zasługa szkół i nauczycieli, zyskał dzięki nim tylko podstawowe wykształcenie, to, co osiągnął zawdzięczał przede wszystkim samemu sobie.

Rej tworzył w epoce renesansu, ale w jego pismach możemy odnaleźć wiele śladów średniowiecza. Nie należy się temu dziwić, w rodzinnym domu pisarza tradycja minionej epoki była jeszcze żywa. Średniowieczne akcenty w twórczości Reja to przede wszystkim elementy dydaktyki i moralizatorstwa. Ale przy tym Rej doskonale zdawał sobie sprawę z misji i roli pisarza. I choć nie wszystkie swoje utwory podpisał, to jednak wiedział jak ważna jest jego działalność dla kraju i społeczeństwa. Pisał zresztą w języku polskim, sprzeciwiając się łacińskiej literaturze średniowiecza. Podobnie jak poeci renesansowi, Rej nawiązywał do pisarzy antycznych, ale ich dzieła znacznie zmieniał. Przystosowywał je do warunków polskich. Znał i podziwiał Jana Kochanowskiego, największego poetę tamtej epoki. I choć działalność Kochanowskiego i Reja jest tak różna, to jednak można ich obu zaliczyć do czołowych autorów polskiego odrodzenia.