Mikołaj Kopernik, Copernicus (1473-1543) był naszym wielkim astronomem, matematykiem, lekarzem, prawnikiem, tłumaczem poezji włoskiej oraz ekonomistą. wywodził się z rodziny, która pochodziła z rodu mieszczan krakowskich. Urodził się w Toruniu studiował w Krakowie (1491-95), później w Bolonii, Padwie oraz Ferrarze, gdzie w 1503 odbywał studia doktoranckie z prawa kanonicznego. Gdy wrócił do naszego kraju mieszkał w Lidzbarku Warmińskim jako lekarz oraz sekretarz swojego wuja, Łukasza Watzenrode, biskupa warmińskiego. W 1510 został kanonikiem warmińskim oraz mieszkał we Fromborku, dokonywał on tam obserwacji astronomicznych oraz pisał swoje główne dzieło. Podczas wojny polsko-krzyżackiej zaangażował się w obronę Olsztyna (1520-1521). W latach 1517-1526 opublikował swoje prace o reformie monetarnej, definiował w nich prawo wypierania lepszego pieniądza przez gorszy (zwane prawem Greshama-Kopernika). Kopernik jako pierwszy w czasach nowożytnych zdefiniował heliocentryczny model Układu Słonecznego (heliocentryczna teoria), model ten opierał się na 3 założeniach: planety biegną po torach kolistych na około Słońca, nasza planeta jest jedną z planet i Ziemia krąży na około swojej osi. Heliocentryczny model Kopernika opublikowano drukiem w dziele pod tytułem De revolutionibus orbium coelestium (O obrotach ciał niebieskiech) w Norymberdze w rok jego śmierci, zdefiniowany został prawie dwadzieścia lat wcześniej oraz pojawiał się w odpisach rękopisów albo skrótach już przed 1543. Teoria Kopernika została uznana jako główna teoria do rozwoju nauk ścisłych w okresie renesansu jej zwolennikami byli m.in. J. Kepler czy Galileusz, jej idee w dziedzinie kosmologii poszerzył Thomas Digges (w Anglii) oraz Giordano Bruno (we Włoszech). Mimo, iż dzieło Kopernika było dedykowane papieżowi Pawłowi III, zwolennicy pomysłów Kopernikańskich często padali w konflikty z Kościołem, a samo dzieło w 1616 odnalazło się na liście ksiąg zakazanych, dlatego zostało usunięte w 1828. Eksperymentalnie potwierdzono ruch orbitalny naszej planety dopiero w latach dwudziestych XVIII w., po wykryciu przez J. Bradleya aberracji astronomicznej zatem pozornej zmiany położenia obserwowanego obiektu astronomicznego, który spowodowany był skończoną wartością prędkości światła i ruchem osoby obserwującej (bardzo często powiązanego z nasza planetą) w czasie, gdzie promień światła pokonuje drogę od gwiazdy do osoby obserwującej.