1867-1925

ŻYCIORYS

Życie Władysława Stanisława Reymonta to ciekawa opowieść o człowieku, który zaczynał jako krawiec i wędrowny aktor, by osiągnąć światową sławę pisarką, nagrodzoną prze Szwedzką Akademię Królewska Nagrodą Nobla.

Reymont przyszedł na świat w ubogiej rodzinie wiejskiego organisty. Długo poszukiwał swojej drogi. Nie był pilnym uczniem, (prawdopodobnie przerwał edukację już po trzeciej klasie Warszawskiej Szkoły Niedzielno -Rzemieślniczej), nie wykazywał też zdolności w kierunku muzycznym, niwecząc nadzieje ojca na kontynuowanie rodzinnej tradycji.

Władysław Reymont zakosztował różnych zawodów, w młodości uczył się jako czeladnik krawiectwa, jednak uciekł stamtąd i przyłączył się do wędrownej trupy aktorskiej, brak talentu scenicznego i bieda skłoniły go do podjęcia pracy na kolei. Przez pewien czas przebywał też w częstochowskim klasztorze. Paradoksalnie pomogła mu katastrofa kolejowa (1890), której był uczestnikiem. Nie odniósł poważnych obrażeń, a otrzymał wysokie odszkodowanie, co na pewien czas podbudowało jego finanse. W 1893 roku przeprowadził się do Warszawy i poświęcił pracy pisarskiej. Współpracował z prasą, a jednocześnie tworzył utwory literackie. , zajmując się pracą dziennikarską i twórczością literacką.

W latach 1895-1897 odbył wiele podróży, przebywał m.in. w Berlinie, Brukseli, Paryżu i Londynie. Był też na Jasnej Górze, z tego pobytu powstał reportaż "Pielgrzymka do Jasnej Góry", który zapewnił mu pozycję pisarską

Lata pierwszej wojny światowej spędził w Warszawie i Zakopanym, prowadząc działalność patriotyczną jako członek różnych komitetów społeczno-obywatelskich. Po wojnie odbył podróż do Stanów Zjednoczonych, gdzie wygłaszał odczyty dla polonii.

W 1924 roku został uhonorowany Nagrodą Nobla w dziedzinie literatury, przyznaną mu za czterotomową powieść "Chłopi".

Zmarł w 1925 roku w Warszawie, jego ciało spoczywa na cmentarzu powązkowskim.

TWÓRCZOŚĆ

Pierwsze próby literackie Reymonta pochodzą z roku 1882, kiedy to pisywał młodzieńcze wiersze poświęcone głównie niewesołej doli ucznia krawieckiego. Później odszedł nieco od autotematycznej twórczości, na rzecz prac publicystycznych ("Głos", "Myśl"). Pisywał też nowele i opowiadania (m.in. "Wigilia Bożego Narodzenia", "Zawierucha", "Na bruku"). Jednak największy sukces odniósł jako powieściopisarz. W "Komediantce" i poniekąd też w "Fermentach" zawarł swoje doświadczenia zebrane w trakcie krótkiej kariery aktorskiej. Z dużą trafnością nakreślił specyfikę tego środowiska.

W "Ziemi obiecanej" ukazał społeczność miejską, kapitalistów walczących o zysk, również wykazując się dużym zmysłem obserwacji. Zajmował go też tematyka polityczna, zwolennik walki o niepodległość przestrzegał przed rewolucją (opowiadanie "Ave Patria", trylogia historyczna "Rok 1794")

Za najwybitniejsze dzieło Reymonta uznaje się obszerna realistyczna powieść "Chłopi". Autor przedstawia tu środowisko, które również zna z własnych doświadczeń. Jest to dogłębne studium sytuacji polskiej wsi i mentalności jej mieszkańców.