Wisława Szymborska urodziła się 2 VII 1923 w Kórniku. Od ósmego roku życia mieszka w Krakowie, uczyła się w gimnazjum sióstr urszulanek, a maturę zdała na tajnych kompletach podczas okupacji. Po wojnie studiowała polonistykę i socjologię na UJ. Debiutowała wierszem Szukam słowa na łamach „Dziennika Polskiego” 14 III 1945. W latach 1952-66 należała do PZPR. Pisała wówczas wiersze w rodzaju Wstępującemu do partii:

Partia. Należność do niej,

z nią działać, z nią marzyć,

z nią w planach nieulękłych,

z nią w trosce bezsennej - 

wierz mi, to najpiękniejsze

co się może zdarzyć

w czasie naszej młodości (...)

Od 1953 do 1976 była związana z krakowskim „Życiem Literackim”, które zresztą nie wyróżniało się bynajmniej liberalnym podejściem do komunistycznej ideologii. Po wypadkach radomskich 1976 Szymborska zrywa jednak z tymi kręgami, a od stanu wojennego zbliża się do środowisk opozycyjnych. W 1988 znalazła się wśród członków-założycieli Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. W 1996 otrzymała Literacką Nagrodę Nobla (zresztą w Szwecji już od lat cieszyła się dużą popularnością). Dwa pierwsze jej tomy, Dlatego żyjemy (1952) i Pytania zadawane sobie (1954) noszą wyraźne piętno epoki. Jako wybitna poetka dała o sobie znać tomem Wołanie do Yeti (1957). Następnie wydała tomy Sól (1962), Sto pociech (1967), Wszelki wypadek (1972), Wielka liczba (1976), Ludzie na moście (1986), Koniec i początek (1993). Jest także autorką błyskotliwych felietonów z cyklu Lektury nadobowiązkowe, zebranych w czterech tomach, które ukazały się w latach 1973, 1981, 1992, 1996.