Jan Kasprowicz był poetą, pisarzem dramatycznym, a także pisarzem. Urodził się w roku 1860 w Szymborzu koło Inowrocławia. Z trudem zdobywał średnie wykształcenie w Inowrocławiu, a następnie w Opolu, Raciborzu oraz w Poznaniu. W ostatnim z tych miast zdał maturę, co nastąpiło w roku 1884.

Jako literat zadebiutował sonetem "Poranek", który wysłał w 1878 roku do redakcji poznańskiego tygodnika "Lech". Wydrukowano go, by nie zniechęcić młodego twórcy i umożliwić mu rozpoczęcie kariery pisarskiej.

W roku 1884 rozpoczął w Lipsku studia. Swoje utwory drukował pod kryptonimem w socjalistycznych pismach "Przedświt" i "Walka Klas". Po pierwszym semestrze studiów postanowił się przenieść do Wrocławia. Podczas nauki zamieszczał poezje w petersburskim "Kraju" oraz we lwowskim "Przeglądzie społecznym", a także w pismach warszawskich: "Przegląd Tygodniowy", "Głos" i "Życie".

W latach 1890-1902, podczas swojego pobytu we Lwowie, pracował w redakcji "Kuriera Lwowskiego". W 1888 roku opublikował swoje "Poezje", do których przedmowę napisał Teodor Tomasz Jeż (właśc. Zygmunt Miłkowski). Już wtedy za najbardziej cenioną część tomiku uchodził cykl sonetów "Z chałupy", który zyskał uznanie jako realistyczny obraz ciemnoty, nędzy oraz konfliktów społecznych, które były zmorą wsi śląskiej oraz wielkopolskiej.

W podobnej tematyce utrzymane były "opowiadania wierszem", a mianowicie cykl "Z chłopskiego zagonu" (1891), jak również naturalistyczny dramat "Świat się kończy!"(1891). Przykładem utworu społeczno-retorycznego jest poemat "Chrystus" (1890), który został skonfiskowany przez cenzurę austriacką.

Tom zatytułowany "Anima lachrymans" (1894) to dokument zmian, jakie można zaobserwować w poezji Kasprowicza pod wpływem środowiska, które rozpoczyna przewrót młodopolski, w którym zainteresowania metafizyczne dominują, a naturalizm ustępuje przed symbolizmem. Nowe źródło natchnienia poetyckiego to przyroda i tatrzański folklor. Twórczość Kasprowicza nie naśladuje już wzorców romantycznych, ale zyskuje własny wyraz.

W dramacie pod tytułem "Bunt Napierskiego" (wyd. 1899) Kasprowicz dokonuje zabiegu splecenia społecznej motywacji losów przywódcy powstania chłopskiego z metafizyczną. Nowe tendencje silnie ujawniają się w tomikach: "Miłość" (1895) oraz "Krzak dzikiej róży" (1898). Szczytowym osiągnięciem twórczości Kasprowicza były tomiki "Ginącemu światu", "Moja pieśń wieczorna" i "Salve Regina" (1902), wydawane od roku 1922 pod wspólnym tytułem "Hymny". W tym okresie powstaje również poemat dydaktyczny pod tytułem "Uczta Herodiady" (1905), który stanowi początek twórczości zawierającej akcenty zbliżone do katolicyzmu. W 1906 roku ukazał się tomik prozy poetyckiej "O bohaterskim koniu i walącym się domu", w którym ujawnił się sceptycyzm i racjonalizm.

Kolejne tomy poezji: "Ballada o słoneczniku" (1908) i "Chwile" (1911), zawierające między innymi ballady, są wyrazem konsekwentnego rozwoju w kierunku uproszczenia środków wyrazu poetyckiego i prymitywizacji ludowej.

"Księga ubogich" (1916) to zapis poczucia wspólnoty z przyrodą tatrzańską, która swój początek miała w roku 1906, kiedy to Kasprowicz zaczął jeździć do Poronina. Tam osiedlił się w słynnej Harendzie (dzisiaj mieści się tam muzeum) na rok przed śmiercią. Ostatni tomik, który został wydany już pośmiertnie, zatytułowany został "Mój świat" (1926) i zawiera na ludowo stylizowane utwory, nawiązujące wyraźnie do folkloru tatrzańskiego.

Zmarł w 1926 roku w Poroninie.