Henri Bergson urodził się 18 października 1859 roku w Paryżu. Pochodził z rodziny żydowskiej, która wyemigrowała z Polski. Jako uczeń wybijał się przede wszystkim w naukach przyrodniczych i matematyce. Studia odbył na jednym z najsłynniejszych francuskich uniwersytetów - École Normale Supérieure. Po ich ukończeniu jakiś czas uczył w liceach w Angers i Clermont, a także w Paryżu, nie zrywał jednak kontaktu ze swoją uczelnią. Na podstawi pracy "O bezpośrednich danych świadomości" otrzymał tytuł doktora nauk humanistycznych.

W 1898 roku rozpoczyna Bergson wykładać filozofię w École Normale Supérieure. Na jego wykłady przychodzą nie tylko studenci, ale również osoby postronne. Jeden z autorów piszących o nim ("Adam Sikora Od Heraklita do Husserla. Spotkania z filozofią.") przedstawił następujący obraz owych spotkań:

"(…) wielkie damy paryskiego świata wysyłały swoich lokajów, by na kilka godzin przed wykładem zajmowali dla nich miejsca w audytorium, a studenci protestowali, bo musieli słuchać podziwianego profesora, stojąc w przejściach lub tłocząc się na korytarzach."

Najistotniejszymi dziełami Bergsona są: "Materia i pamięć" (1896), "Wstęp do metafizyki" (1903), "Ewolucja twórcza" (1907), "Energia duchowa" (1919), "Dwa źródła moralności i religii" (1932), "Myśl i ruch" (1934). Jego autorstwa jest również niewielka książeczka zatytułowana "Śmiech" (1900), w której zajmuje się on istotą komizmu.

W 1914 roku zostaje członkiem Akademii Francuskiej, równocześnie, w tym samym roku, jego pisma zostają potępione przez Święte Oficjum i trafiają do spisu ksiąg zakazanych tej kościelnej instytucji.

W filozofii autora "Ewolucji twórczej" ważne są następujące pojęcia: trwanie, którego nie należy utożsamiać z czasem fizykalnym; intuicja, która sytuuje się na przeciwnym biegunie wobec doświadczenia empirycznego i rozumu; ewolucja twórcza oraz pęd życia. Sposób filozofowania Bergsona, jego przystępność dla czytelnika, który nie jest zawodowym filozofem (w 1927 roku autor "Energii duchowej" otrzymał literacką Nagrodę Nobla) sprawiły, że oddziałała ona bardzo mocno na artystów i pisarzy. Najsłynniejszym "uczniem" autora "Ewolucji twórczej" był Marcel Proust, zresztą skoligacony z filozofem ( matka Marcela była ciotką żony Bergsona). Niektóre cechy osobowości i wyglądu filzofa odziedziczył pisarz Bergotte, jedna z postaci występująca w Proustowskim cyklu powieściowym ("W poszukiwaniu traconego czasu"). Wśród polskich autorów największy wpływ ta filozofia miała na poezję Bolesława Leśmiana. Wystarczy tu przypomnieć jedną z jego najsłynniejszych ballad - "Dziewczyna".

Henri Bergson zmarł 5 stycznia 1941 roku w Paryżu.