Adam Mickiewicz przyszedł na świat 24 grudnia 1798 roku w Zosiu nieopodal Nowogródka. Jego rodzina należała do drobnej i raczej niezamożnej szlachty. W młodym wieku został on osierocony przez ojca. Nauki początkowo pobierał u dominikanów, następnie zaś wstąpił w podwoje Uniwersytetu Wileńskiego. Przygotowywał się tu do roli nauczyciela. Uczęszczał na zajęcia na wydziale fizyczno - matematycznym oraz filologicznym. Ten okres w jego życiu, oprócz nauki, odznaczał się jego dość intensywną aktywności na niwie towarzyskiej. Należał, między innymi, do Towarzystwa Filomatów, które to stawiało sobie za cel podnoszenie kwalifikacji moralnych i intelektualnych swych członków.

Swój debiut poetycki Mickiewicz odnotował w 1818 roku na łamach Tygodnika Wileńskiego, gdzie opublikował wiersz Zima miejska. W następnym roku podjął pracę jako nauczyciel w Kownie. Tutaj zaczęły powstawać jego pierwsze w pełni romantyczne dzieła - ballady, które ukazały się 1822 roku w zbiorze poetyckim zatytułowanym Ballady i romanse. Tu także pisał Mickiewicz część drugą Dziadów (tzw. Dziady wileńsko - kowieńskie). W roku 1823 władze rosyjskie postanowiły rozprawić się z wszelkimi polskimi niezależnymi organizacjami, które często przeradzały się w związki o charakterze spiskowym. Wytoczono procesy i członkom Towarzystwa Filomatów. Mickiewicz został skazany na zsyłkę w głąb Rosji. Odwiedza on podczas jej trwania Petersburg, Moskwę, Krym i Odessę. W tym czasie tworzy Konrada Wallenroda oraz cykl poetycki nazwany Sonetami krymskimi. W 1829 udaje się mu wyjechać z Rosji. Odbywa podróż przez Europę (Włochy, Niemcy, Szwajcaria, Czechy) by na koniec trafić do Paryża.

Gdy wybucha Powstanie Listopadowe (1831) Mickiewicz podejmuje starania, które mają mu umożliwić wzięcie udział w walce, ale ostatecznie spełzają one na niczym. W Paryżu powstaje trzecia część Dziadów (wcześniej, w Dreźnie, pisze Mickiewicz czwartą część), które są odpowiedzią na wypadki w Polsce, oraz Księgi narodu i pielgrzymstwa polskiego - wykład mesjanizmu romantycznego. Prowadzi także aktywne życie pozaliterackie pośród emigracji. Redaguje, między innymi, Pielgrzyma Polskiego, jest aktywnym członkiem Towarzystwa Literackiego, Towarzystwa Litewskiego i ziem Ruskich.. Wykłada również literaturę polską oraz słowiańską początkowo na uniwersytecie w Lozannie (wtedy tworzy kilka znakomitych utworów zwanych obecnie Lirykami lozańskimi), a następnie w Collège de France w Paryżu. Gdy przez Europę przetacza się tzw. Wiosna Ludów, Mickiewicz nie próżnuje i tworzy we Włoszech Legion Polski. W 1852 roku zatrudnia się w Bibliotece Arsenału w Paryżu.

W roku 1855 udaje się do Stambułu by pomóc tam w organizowaniu polskich jednostek, które miały walczyć z Rosją podczas wojny krymskiej. Niestety, zaraża się tutaj cholerą i po krótkiej chorobie umiera.