Aleksander Puszkin (ur. 1799 w Moskwie - zm. 1837 w Petersburgu) - poeta, pisarz, dramaturg, uważany za prekursora współczesnej literatury rosyjskiej. Jego pradziadek ze strony matki pochodził z Afryki, był paziem cara Piotra Wielkiego i oficerem.

Znaczenie Aleksandra Puszkina w literaturze rosyjskiej można porównać z rolą A. Mickiewicza w polskim romantyzmie. Poeci spotkali się kilka razy w Petersburgu i Moskwie. W biografii Aleksandra Puszkina również pojawia się wątek zesłania. Na przymusowy pobyt na południu Rosji został skazany w 1820 r. za działalność w środowisku petersburskich dekabrystów (rosyjskich rewolucjonistów) i publikowanie utworów o wymowie antycarskiej i wolnościowej. W 1824 r. karę zamieniono na izolację w rodzinnym majątku.Po klęsce powstania dekabrystów (1826) z rozkazu cara Aleksander Puszkin wrócił do Moskwy, gdzie przebywał pod nadzorem, a jego twórczość była często osobiście cenzurowana przez cara. Potem ponownie przebywał w Petersburgu.

Zmarł w wyniku ran odniesionych w pojedynku w obronie honoru swojej żony.

Aleksander Puszkin - twórczość

Twórczość literacką Aleksander Puszkin rozpoczął już w liceum (wiersze klasycystyczne i preromantyczne).Podczas zsyłki napisał poematy, które jako pierwsze wprowadziły styl bajroniczny do rosyjskiej literatury. Były to m.in. "Jeniec kaukaski", "Cyganie", rozpoczęty wówczas "Eugeniusz Oniegin" - jego największe dzieło ukończone w 1831 r. Wtedy też napisał tragedię romantyczną "Borys Godunow". Aleksander Puszkin pisał też bajki dla dzieci oraz powieści (m.in. "Dubrowski", "Dama pikowa", "Córka kapitana").W twórczości Aleksandra Puszkina znalazły się również utwory inspirowane powstaniem listopadowym w Polsce, do którego miał krytyczny stosunek. Były to wiersze "Oszczercom Rosji" i "Rocznica Borodina", a także poemat "Jeździec miedziany" (1833) będący odpowiedzią na "Ustęp" z III części "Dziadów" Mickiewicza.