Daniel Naborowski urodził się w roku 1573 zmarł natomiast w roku 1640. Był poetą i osobą niezwykle i wszechstronnie uzdolnioną. Pochodził z rodziny krakowskiego aptekarza. Nauki pobierał głównie za granicą nawet brał lekcje u Galileusza.

Oprócz tego iż był poetą, był także lekarzem ,filozofem i dyplomatą.

Daniel Naborowski należy do grona tych poetów , którzy zafascynowani byli przemijaniem. W swoich utworach bardzo często podejmuje motyw marności. Uważa, że najszybciej przemijają wartości i dobra ziemskie. Zalicza do nich urodę, mądrość i władzę.

Odnajdujemy analogię pomiędzy Kochanowskim a Naborowskim. Noborowski pisze "z czasem wszystko przemija" . Natomiast Jan Kochanowski w swojej fraszce "O żywocie ludzkim" pisze: "Nie masz na świecie żadnej pewnej rzeczy".

Analogia i podobieństwo tych dwóch cytatów nie jest przypadkowa. Źródłem i punktem wspólnym jest tutaj filozofia stoicka i jej zasada złotego umiaru.

Daniel Naborowski szukając sposobu na rozwiązanie i poznanie aspektów marności. Wedle filozofii stoickiej jedynie rozum, rozsadek pozwalają na pogodzenie się ze swoim smutnym, nietrwałym i marnym życiem.

Daniel Naborowski bardzo często korzysta także z myśli filozofa Pascala. Wykorzystuje w swoich wierszach jego metafory dotyczące człowieka i życia. Oto przykłady tych metafor "człowiek to okręt na niepewnym morzu", inny przykład "człowiek jest trzciną, ale trzciną myślącą".

Krótkość znikomość swojego życia zobrazował Naborowski zestawiając szereg jednosylabowych dźwięków: "Dźwięk, cień, dym, wiatr, głos, punkt - żywot ludzi słynie",.

Wszystkie te słowa kojarzą się nam przede wszystkim z ulotnością i nietrwałością.

Takie właśnie ulotne niepewne i krótkie jest nasze życie. Życiem tym rządzi "lotny" czas. Naborowski nasze ziemskie bytowanie nazywa "czwarta część mgnienia" lub "kolebka grobem". |

Mimo to ocena istnienia i życia nie skłania poety do negatywnej i pesymistycznej postawy. Naborowski, odnajduje - podobnie jak biblijny Kohelet - panującą w tym wszystkim prawidłowość. Ta prawidłowość brzmi: "świat hołduje marności". Świat urządzony został przez Boga. Dlatego też należy zachować w swoim życiu rozum, umiar rozsądek i cnotę. "Miłujmy i żartujmy, żartujmy i miłujmy/ Lecz pobożnie, uczciwie".

W wierszu pt. "Cnota grunt wszystkiemu" opowiada o rzeczach jakie są dla nas ludzi. Naborowski uważa że wszystko jest dla nas: zarówno miłość, radość, a także bogactwa, władza, uroda. Naborowski nakłania czytelnika by jak najbardziej korzystać z tych dóbr ale przestrzega że w tym wszystkim trzeba zachować umiar.

Kolejny wiersz pt. "Błąd ludzki" ukazuje nam nasze życie , które składa się z różnych błędów przez nas popełnianych. W tym także odnajduje porządek i dzieło Boga poeta.

"Tak chce Bóg mieć; przeklęctwo przeciwić się Jemu. Przeto też nic nie przydaj, nic nie ujmuj temu".

Postawa Daniela Naborowskiego jest zupełnie inna i bardzo różna od postawy innego, ale równie wybitnego poety baroku Mikołaja Sępa Szarzyńskiego.

Dla Sępa Szarzyńskiego życie jawi się jako nieustanna walka, jaką wiedziemy z szatanem. Walka ta toczy się pomiędzy duszą a naszym ciałem. Sęp Szarzyński proponuje przezwyciężenie tej walki poprzez miłość. Należy żyć pełnią życia ale pamiętając o Bogu i Jego przykazaniach.

Podsumowanie:

Daniel Naborowski połączył w swoich utworach religię chrześcijańską z filozofią stoicką. Dlatego też klasyfikuje się go pomiędzy Sępem Szarzyńskim a Janem Andrzejem Morsztynem.

Wacław Potocki urodził się w roku 1621, a zmarł 1696. Pochodził z rodziny szlacheckiej o ogromnych tradycjach patriotycznych. Uczył się w domu w duchu tolerancji religijnej i dbania o własne poszanowanie tradycji. Jego utwory to krytyka ówczesnej szlachty. Jego utworu pełne są patriotyzmu. Stanowią swoisty rachunek sumienia dokonywany w imieniu całego narodu. Potocki napisał następujące utwory: "Nierządem Polska stoi", "Pospolite ruszenie", "Zbytki polskie", "Transakcja wojny chocimskiej".

Opisuje w nich Potocki uroki i trudy staropolskiego życia jakie wiódł szlachcic- ziemianin.

Wprowadza Potocki w swoich utworach liczne dygresje i refleksje. Porusza w nich tematy zarówno społeczne jak i stanowe, są także utwory o tematyce obyczajowej. Czytając jego utwory odnosimy wrażenie że są prawdziwą i konstruktywną krytyką szlachty. Szlachta jawi się nam jako zaniedbująca swoje obowiązki, ale za to bardzo dbająca o swoje przywileje. Potocki wyraża w nich oprócz krytyk i uwag po prosty żal z tego stanu jaki prowadzi Polskę do upadku. W tym celu stosuje zestawienie cech obecnej szlachty z dawną i pełną zasług Sarmacją. Zestawienie to jest w celu by jeszcze bardziej i dobitniej podkreślić upadek moralny szlachty, jej brak poświęcenia się dla dobra kraju.

"Zbytki polskie"

"Zbytki polskie"

Tutaj Wacław Potocki opowiada o szlachcie, wytyka jej zainteresowanie się wyłącznie własnym majątkiem i ciągłym jego pomnażaniem. Szlachta jest pełna egoizmu, prywaty, nie chcą oni bronić swojej ojczyzny.

Zakończenie utworu ma charakter przestrogi że pogoń za bogactwem nie prowadzi do niczego dobrego. Ponad to osłabia to bardzo nasze państwo. "Zbytki polskie" - wystawne i bogate życie jakie wiedzie szlachta i duchowieństwo prowadzi do upadku ojczyzny. Ponad to poeta w tym utworze przepowiada szybki upadek Polski, przyczyna ma być owe życie jakie wiedzie ta część społeczeństwa . Co gorsze szlachta i duchowieństwo niepodległość ojczyzny traktują podrzędnie i w sposób lekceważący.

Podsumowując:

Mimo iż twórcy ci tworzyli w tej samej epoce czyli baroku, a także w podobnych katach ich twórczość znacznie się różni, poruszają w nich odrębne tematy. Znaleźć możemy w nich jednak także kilka elementów wspólnych. Bez względu na podobieństwa i różnice pomiędzy tymi dwoma twórcami są oni jednymi z najwybitniejszych polskich twórców epoki baroku.