Był to pokazowy proces przywódców politycznych Polskiego Państwa Podziemnego. Przeprowadzono go w Moskwie w dniach 18-21 czerwca 1945 roku. Polscy politycy, jeszcze w lutym 1945 roku otrzymali zaproszenie na rozmowy w dniach 27-28 marca, które miały dotyczyć wzajemnych stosunków pomiędzy Armią Czerwoną walczącą na ziemiach polskich, a polskim podziemiem. Polacy otrzymali od gen. Sierowa gwarancje bezpieczeństwa. Po przybyciu na miejsce spotkania zostali podstępnie aresztowani i przewiezieni do moskiewskiego więzienia na Łubiance, gdzie poddano ich brutalnemu śledztwu. ZSRR nie poinformował aliantów o tym aresztowaniu. Proces odbywał się w tych samych dniach, gdy w Moskwie prowadzone były rozmowy dotyczące utworzenia Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej. Rosjanie starali się fizycznie unicestwić krajowych przywódców Polski Podziemnej oraz zdyskredytować rząd londyński w oczach Polaków. Oskarżonym postawiono absurdalne zarzuty: współpracy z Niemcami, wywiadu i dywersji na szkodę Armii Czerwonej. W procesie zapadły następujące kary: gen. L. Okulicki, ostatni dowódca AK - 10 lat, J.S. Jankowski, wicepremier - 8 lat, A. Bień i zastępca delegata rządu S. Jasiukowicz po 5 lat, K. Pużak 1,5 roku, K. Bagiński, przewodniczący RJN - 1 rok, Zwierzyński - 8 miesięcy, Czarnowski - 6 miesięcy, Mierzwa, Stupułkowski, J. Chaciński i Urbański po 4 miesiące z zaliczeniem aresztu. Michałowskiego, K. Kobylańskiego i J. Stellera-Dąbskiego uniewinniono. Trzech skazanych: Okulicki, Jankowski i Jasiukowicz zmarli w radzieckich więzieniach, Adam Bień powrócił do Polski w 1949 roku, Antoni Pajdak dopiero w roku 1955, pozostałym udało się wrócić w 1945 roku.