Błękitna Armia (Armia Polska we Francji, Armia Hallera) to polska armia składająca się z ochotników, która powstała podczas I wojny światowej we Francji. Nazwa armii pochodzi od koloru mundurów żołnierzy.

Błękitna Armia - geneza

Wybuch I wojny światowej spowodował wzrost dążeń niepodległościowych Polaków. Od samego początku wojny podjęli oni starania o utworzenie polskiej armii we Francji. Rząd francuski wyraził na to zgodę 21 sierpnia 1914 r. Z uwagi na sprzeciw Rosji nie zdecydowano się utworzyć polskich oddziałów, lecz wcielano ich do oddziałów francuskich (2. kompania 1. Pułku Legii Cudzoziemskiej).

4 czerwca 1917 r. prezydent Francji Raymond Poincaré podpisał dekret powołujący polskie oddziały. Ich formowanie rozpoczęto niezwłocznie, a  już w styczniu 1918 r. powstał 1 Pułk Strzelców Polskich.

Pierwszym dowódcą był Louis Archinard. Wojsko polskie składało się z ochotników z USA, Kanady oraz Francji. Na mocy porozumienia zawartego we wrześniu 1918 r. pomiędzy rządem Francji a Komitetem Narodowym Polskim armia polska stała się niezależna, a kontrolę nad nią przejął Komitet Narodowy Polski. 4 października 1918 r. dowódcą armii polskiej został gen. Józef Haller.

Błękitna Armia - udział w walkach

1. Pułk Strzelców od lipca 1918 r. uczestniczył w walkach w Szampanii, natomiast w październiku 1918 r. w Wogezach rozpoczęła walki 1. Dywizja Strzelców Polskich.

Błękitna Armia po zakończeniu wojny

Zakończenie wojny spowodowało rozwój armii polskiej. Żołnierzy organizowano w dywizje i korpusy. Liczba żołnierzy wynosiło ok. 70 tys. W okresie od kwietnia do czerwca 1919 r. poszczególne dywizje przeprawiały się do Polski, niemal bezzwłocznie rozpoczynając walki z Amią Czerwoną. Błękitna Armia uczestniczyła również w walkach z Ukraińcami w Galicji Wschodniej i na Wołyniu.

We wrześniu 1919 r. Błękitna Armia została włączona organizacyjnie do Wojska Polskiego.