I. Działania na froncie zachodnim.

Wojska niemieckie, realizując tzw. plan wojny błyskawicznej, (opracowany przez gen A. von Schliffena), pogwałciwszy neutralność Belgi wdarły się do Francji, docierając aż nad rzekę Marnę. W stoczonej tam bitwie (6-9 wrzesień 1914) wojska niemieckie zostały zatrzymane przez armię francuską, która następnie przeszła do kontrofensywy. Nie powiódł się także plan odcięcia Francji od Anglii przez zajęcie Flandrii. Tak zwana bitwa flandryjska, m.in. bitwa pod Ypres (1915) zakończyła się niemiecką klęską. W 1915 roku wojna przybrała charakter pozycyjny. Niepowodzeniem zakończyły się próby przełamania frontu - niemiecka pod Verdun (1916) i francusko-brytyjska nad Sommą (1916). W czasie ofensywy nad Sommą Brytyjczycy po raz pierwszy w dziejach użyli czołgów.

Decydujące znaczenie dla przebiegu działań zbrojnych miało przyłączenie się do wojny po stronie państw Ententy Stanów Zjednoczonych, które 6 kwietnia 1917 roku wypowiedziały Niemcom wojnę.

Niemcy podjęły jeszcze jedną próbę rzucenia Francji na kolana. Wykorzystując wycofanie się z wojny Rosji odziały niemieckie przystąpiły do ofensywy marcowej. Naczelne dowództwo wojsk sprzymierzonych objął marszałek Ferdynand Foch, który zmusił wojska niemieckie do stopniowego cofania się. Wojska austriacko-węgierskie zostały rozbite. Wybuch rewolucji listopadowej 1918 roku w Niemczech zmusił dowództwo niemieckie do uznania swej klęski i podpisania kapitulacji 11 listopada 1918 roku w Compiegne.

II. Działania na froncie wschodnim.

Nie czekając na zakończenie mobilizacji Rosjanie uderzyli w kierunku na Prusy Wschodnie. Pod Tannenbergiem wojska rosyjskie poniosły klęskę, a Niemcy zajęły tereny Królestwa Polskiego. W roku następnym połączona ofensywa niemiecko-austrowęgierska przełamała front pod Gorlicami i wyparła Rosjan z terenu Galicji, Wołynia i Litwy. W kolejnym natarciu, z czerwca 1916 roku (tzw. ofensywa Brusiłowa), wojska rosyjskie rozbiły dwie armie austriackie i zajęły Galicję Wschodnią. Wybuch rewolucji lutowej i październikowej zmusił Rosję do podpisania (listopad 1917) zawieszenia broni w Brześciu Litewskim, a 3 marca 1918 roku pokoju brzeskiego.

III. Działania na froncie bałkańskim i włoskim.

Pierwszy atak Austro-Węgier, z 28 lipca 1915 roku na Serbię, został odparty, ale klęska Rosji w roku 1915 umożliwiła Bułgarii, Niemcom i Austrii ponowną ofensywę na froncie serbskim. Po klęsce na Kosowym Polu w roku 1915, Serbia znalazła się pod okupacją. 24 czerwca 1915 roku, po podpisaniu tajnego traktatu, Włochy przystąpiły do wojny przeciw państwom centralnym. Udział Włoch w wojnie był dla nich mało pomyślny. W starciu z armią austriacką ponosili druzgocące klęski w czasie walk w okolicach Triestu na przełomie 1916 i 1917 roku. W roku 1916 do wojny po stronie Ententy przystąpiła Rumunia, która w sierpniu 1916 roku zaatakowała węgierski Siedmiogród. Kontratak austrowęgierski zakończył się zajęciem Bukaresztu i klęską Rumunii. W roku 1917 front włoski ustabilizował się wzdłuż rzeki Isonzo. 3 listopada 1918 roku podpisano zawieszenie broni.

IV. Działania na frontach pozaeuropejskich.

Zainspirowany przez Brytyjczyków desant wojsk australijskich, nowozelandzkich i brytyjskich na półwyspie Gallipoli (w pobliżu cieśniny Dardanele) natrafił na silny opór. Alianci ponosili ogromne straty i w grudniu 1915 roku musieli się wycofać. W roku 1917 Turcy ustępowali na terenie Mezopotamii i Palestyny. Ostatecznie kapitulacja wojsk tureckich nastąpiła w roku 1918. Brytyjczycy opanowali niemieckie kolonie w Afryce i na Bliskim Wschodzie, Japończycy zajęli niemieckie kolonie w Chinach.

V. Wojna na morzach.

Ententa w lutym 1915 roku wprowadziła blokadę niemieckiej floty, na co ta odpowiedziała nieograniczoną wojną podwodną, atakując nie tylko okręty marynarki wojennej, ale także statki handlowe i pasażerskie. Próba przełamania blokady zakończyła się największą bitwą morską I wojny światowej. Tzw. bitwa jutlandzka, rozegrała się w maju 1916 roku na wysokości Cieśniny Skagerrak.

VI. Traktaty Pokojowe

W orędziu do kongresu, dnia 8 stycznia 1918 roku prezydent USA W. Th. Wilson sformułował program pokojowy, który do historii przeszedł jako 14 punktów Wilsona. 18 stycznia 1919 roku w Wersalu pod Paryżem rozpoczęła się konferencja, na której miano zadecydować o powojennym porządku świata. Ostatecznie podpisano traktaty pokojowe:

28 czerwca 1919 roku w Wersalu z Niemcami,

10 września 1919 roku w Sain-Germain z Austrią,

27 listopada 1919 roku w Neuilly z Bułgarią,

14 czerwca 1920 roku w Trianon z Węgrami,

10 sierpnia 1920 roku w Sevres z Turcją.