Tadeusz Rejtan (1742-1780) - walczył w szeregach konfederacji barskiej (1768-1772).

W 1773 roku obrano go posłem na sejm z ziemi nowogródzkiej, za sprawą poparcia kanclerza Michała F. Czartoryskiego. Słynny stał się jego protest na sejmie rozbiorowym, który został ogłoszony konfederackim (na takim sejmie obowiązywała jednomyślność głosów, zawieszone było liberum veto). Kiedy z polecenia marszałka sejmu Adama Ponińskiego posłowie zaczęli wychodzić z sali obrad, co miało oznaczać zezwolenie na ogłoszenie konfederacji, Rejtan własnym ciałem próbował zatarasować posłom przejście. Wtedy marszałek zagroził mu więzieniem, a także zaproponował 2 tys. dukatów za rezygnację z oporu i przystąpienie do konfederacji. W odwecie poseł zaproponował Ponińskiemu 5 ty. dukatów za rezygnację z marszałkowstwa. Ostatecznie sejm uznał protest, jednak nie przeszkodziło to w uchwaleniu traktatów rozbiorowych oraz przyjęciu narzuconego przez zaborców ustroju. Po proteście na sejmie Rejtan powrócił do stron rodzinnych i nie brał już czynnego udziału w życiu publicznym. Zachorował psychicznie, a w 1780 roku popełnił samobójstwo.