Rewolucja lipcowa miała miejsce w dniach 27 - 29 lipca 1830 r. we Francji. Była wyrazem niezadowolenia wobec absolutystycznych dążeń króla.

Ambicją panującego od 1824 r. króla Francji - Karola X było przywrócenie monarchii absolutnej. Był on przeciwnikiem konstytucji, zwalczał liberałów, a swą władzę opierał na arystokracji i Kościele.

Kiedy w 1830 r. w wyniku wyborów do Izby Deputowanych zostali wybrani przedstawiciele o liberalnych poglądach, król zdecydował się rozwiązać Izbę. Wobec zwycięskich walk w Algierze i podboju kolonialnego tamtych ziem, Karol X liczył na przychylność społeczeństwa i brak oporu wobec swoich działań.

26 lipca 1830 r. ogłoszono podpisane przez Karola X dzień wcześniej rozporządzenia. Rozwiązywały one nie zebraną jeszcze Izbę Deputowanych, wprowadzały cenzurę prewencyjną oraz nowe prawo wyborcze, na mocy którego w wyborach uczestniczyć mogli niemal wyłącznie właściciele ziemscy. Prawa głosu pozbawiono tym samym większość burżuazji.

Rozporządzenia wywołały powszechne oburzenie. W imieniu dziennikarzy protest przeciwko cenzurze ogłosił Adolf Thiers. 27 lipca 1830 r. mieszkańcy Paryża wznieśli na ulicach barykady. Zaatakowano budynki rządowe. 28 lipca opanowano ratusz, a 29 lipca wojsko zmuszone było wycofać się z miasta.

2 sierpnia 1830 r. abdykował Karol X kończąc panowanie dynastii Burbonów we Francji. 7 sierpnia na króla Francuzów wybrany został Ludwik Filip I Orleański. Pod jego rządami do władzy doszła burżuazja: bankierzy, adwokaci, przemysłowcy.