Poziom rzemieślniczej produkcji był wysoki. Rzeźby, płaskorzeźby wykonane w twardym kamieniu, naczynia i ozdoby z metali, wspaniała ceramika o cienkich ściankach są najlepszymi tego przykładami. Nie gorsze gałęzie wytwórczości wykorzystywały takie surowce, jak drewno i tkaniny.

Techniki rozwijały się w ciągu wieków w powolnym tempie. Ale nawet okresy schyłkowe cywilizacji nie oznaczały zatrzymania procesu innowacji i doskonalenia tych technik.

W starożytności występowały dwie formy organizacji produkcji rzemieślniczej. Pierwszą stanowiły warsztaty przy świątyniach i w pałacach władców, pracujące na potrzeby bogów i elity. Drugą było wolne rzemiosło uprawiane przez ludzi pracujących we własnych domach, sprzedających swe wyroby dowolnym klientom, którzy mieli po prostu czym zapłacić. Obie formy istniały wspólnie.

Rzemieślnicy bytujący w świątyniach i pałacach dostawali surowce i narzędzia od stosownej administracji. Administracja ta organizowała po nie wyprawy, zaopatrując grupy kupców w niezbędne do wymiany towary, jeśli do produkcji były potrzebne surowce sprowadzane z daleka. Wyroby świątynno-pałacowe stanowiły znaczną część przedmiotów luksusowych, wyrabianych na danym terenie. Przedmioty te mogły zostać świątyniach lub pałacu, stanowić cenne dary dla innych władców, albo świątyń. Rzemieślnicy znajdowali się pod opieką swych mocodawców, a ich szeregi były uzupełniane przez niewolników przyuczanych do zawodu.

Rzemieślnik wolny pracował sam lub przy pomocy członków swej rodziny, bywało jednak, że stać go było na zakup niewolników. Nie zbędne kwalifikacje zbudowane przez praktykę u doświadczonego fachowca. Silna była tradycja do pozostawania przy zawodzie ojca, gdyż nie trzeba było zaczynać nowego przedsięwzięcia od początku, co związane było ze sprawami ekonomicznymi. Przypadki powstawania dużych warsztatów, zatrudniających kilkunastu, kilkudziesięciu rzemieślników (zazwyczaj niewolników) były bardzo rzadkie, ponieważ trudności sprawiało rozdzielenie zysków.

Sekret technicznej doskonałości niektórych antycznych wyrobów, zwłaszcza luksusowych, tkwi zapewne w wąskiej specjalizacji poszczególnych rzemieślników. Opanowali oni umiejętności potrzebne do produkcji określonego przedmiotu i te umiejętności przekazywali w rodzinie.