Już w czasach prehistorycznych i okresach późniejszych można odnaleźć pierwsze ślady myśli geograficznej. Informacje geograficzne są wynikiem poznania danego terenu i jego cech. Człowiek prehistoryczny w poszukiwaniu nowych terytoriów i żywności zdobywał takie informacje. Wiedza ta była znacznie większa wśród Nomadów, żeglarzy, ludów pasterskich, ponieważ były to ludy wędrujące bez stałego miejsca zamieszkania, ich ciągłe wędrówki, sprawiały, że posiadali oni dużą wiedzę na temat środowiska

w którym przebywali.

Geografia zajmuje się orientacją w terenie, w czasie mówi jaki jest charakter danego terenu, górski, nizinny, wyżynny, jak wygląda sieć rzeczna. Geografia to również wiedza o zjawiskach zachodzących

w przyrodzie i kształtujących dany obszar, np. prądy morskie, wiatry, opady, wybuchy wulkanów, trzęsienia ziemi itp.

Człowiek prehistoryczny orientował się w terenie, świadczą o tym znalezione rysunki przedstawiające, niewielki obszar w przestrzeni. Obszary nie przekraczały 200 km2, były to bardzo prymitywne mapy, bez wyraźnej orientacji. Rysowane były zwykle węglem na ścianach jaskiń, korze drzew, skórze lub były ryte

w drzewie lub kości. Mapki wyplatano również z różnego rodzaju włókien i sznurków.

W czasach antycznych wiadomości z zakresu geografii, próbowano sklasyfikować i uporządkować.

W starożytnej Grecji przez około 1500 lat nastąpił tak dynamiczny rozwój nauk teoretycznych, że już nigdy nie był on tak intensywny. Zasób wiedzy geograficznej znacznie się zwiększył dzięki Rzymianom, którzy odkryli

znaczną ilość ziem między innymi w Europie północno - zachodniej, Afryce Północnej a także na Bliskim Wschodzie. Rzymianie utrzymywali stosunki z Chinami i Indiami dzięki czemu byli znani wśród wielu ludów. Imperium rzymski zostało prawie w całości zmierzone, co umożliwiło opisanie i określenie innych krajów sąsiadujących lub utrzymujących z nimi kontakty.

Kształtem i pochodzeniem Ziemi zajmowało się wielu uczonych i myślicieli. Pierwszym uczonym który, dowodził, że Ziemia jest kulista przedstawiał Arystoteles. Obserwując statki, które znikały na morzy, twierdził, że dzieje się tak, gdyż przesuwający się horyzont musi być kulisty, obserwowano również kolisty cień Ziemi na Księżycu. Były to bardzo nowoczesne poglądy. Wówczas uważano, że Ziemia jest centrum Wszechświata. Uczonym, który jako pierwszy dokonał pomiarów Ziemi, był Eratostenes. Zmierzył on częściowo długość południka na odcinku od Aleksandrii do Syeny. (Asuan).

Za pierwsze mapy można uznać szkice starogreckie, który wykonywane były na podstawie istniejących opisów Ziemi. Pierwsze konstrukcje map, które wykonywane był na podstawie południków i równoleżników, zaczęty powstawać w czasach Dikaearcha (350 - 290 p.n.e.). Konstrukcje te z czasem zastawały ulepszane, zasługi w tej dziedzinie mają między innymi Hipperch (150 p.n.e.) i Marinus z Tyru (60 p.n.e.) a także Ptolomeusz z Aleksandrii (60 - 168 n.e.), który zaznaczył na mapie miejscowość wraz z współrzędnymi geograficznymi (długością i szerokością) oraz podpisał nazwy około 8000 nazw, istniejącej wówczas społeczności.

W starożytności nastąpił bardzo intensywny rozwój nauk w tym również geografii. Po upadku cesarstwa rzymskiego, nastała epoka średniowiecza, w której został zahamowany rozwój nauki. W okresie tzw. wczesnego średniowiecza (do około VIII w n.e.) nauka odwoływała się głównie to zawartych w biblii informacji o świecie i jego powstaniu. Biblia przedstawiała historię powstania narodów, zasady moralne i reguły funkcjonowania społeczeństw według których należy żyć. To tych reguł miała stosować się również nauka,

w tym geografia, które w tym okresie nazywane były kosmografią, geometrią, Ludzie nauki byli w większości duchownymi, ich zadnie tłumaczenie zjawisk zachodzących w przyrodzie jest nie potrzebne, gdyż wszystko co nas otacza zostało stworzone przez Boga. Uważano, że Ziemia ma kształt krążka, który pływa po nieskończonym oceanie, Ziemię obiegają Słońce, księżyc i inne ciała niebieskie. Tłumaczono, że woda jest słona dlatego, aby nie uległa zepsuciu, lądy zajmują znacznie większą przestrzeń, ponieważ Bóg nie stworzyłby bezludnych wysp, mórz i oceanów. Twierdzono, że Ziemia nie może mieć kulistego kształtu ponieważ ludzie żyjący na Antypodach, poruszaliby się głowa w dół. Krążyły liczne opowieści o odległych krainach i potworach żyjących w oceanach i morzach. Mapy w tym okresie były bardzo schematyczne i uproszczone. Przedstawiały one niekiedy pasy równoleżnikowe, które nazywano tonalnymi. Kreślono trzy kontynenty i rzeki.

Na średniowiecznych mapach w centrum umieszczano Jerozolimę a w górnej części mapy, raj. Na mapach często umieszczano również miejsca uznawane za święte, które lokalizowane były na podstawie informacji zawartych w biblii.