Bardzo ważną gałąź gospodarki każdego kraju stanowi przemysł spożywczy, ściśle powiązany z gospodarka rolną. Pierwotnie artykuły spożywcze pozyskiwane były w bardzo prosty sposób; wystarczyło zasiać zboże by następnie po zbiorach w prosty sposób otrzymać chleb. Podobnie było z innymi produktami, np. ziemniakami. Gdy zaś chodzi o mięso, to po uboju zwierzęcia jego upieczenie w ognisku już czyniło zeń świetną potrawę. Wraz z postępem w wielu dziedzinach życia, zmieniły się także wymagania kulinarne ludzi. Zaczęto coraz większą uwagę przywiązywać do sposobu przyrządzania potraw. W ten sposób wokół jedzenia rozwinął się cały przemysł (przemysł spożywczy właśnie).

Szczególnie silnie rozwijał się on w XVIII i XIX wieku, obecnie natomiast jego unowocześnianie polega na stwarzaniu coraz większej różnorodności produktów, schlebianiu gustów pojedynczych klientów, modyfikowaniu tradycyjnego składu itp.

Bardzo ważna w przypadku przemysłu spożywczego jest lokalizacja zakładów produkcyjnych w stosunku do obszarów wytwarzania surowców, tj. płodów rolnych i mięsa. Kierując się kryterium odległości surowców i zakładów przetwórstwa branże tego przemysłu sklasyfikować można do trzech podstawowych grup:

  1. zakłady przetwórstwa położone w bezpośrednim sąsiedztwie bazy surowcowej
  2. w sąsiedztwie bazy surowcowej i rynku zbytu
  3. w sąsiedztwie rynków zbytu

ad. 1. Zakłady przetwórstwa położone w bezpośrednim sąsiedztwie bazy surowcowej

Do pierwszej grupy zalicza się takie branże, w przypadku których transport surowca na duże odległości jest niemożliwy bądź nieopłacalny. O lokalizacji zakładów decyduje więc surowiec. Tak jest w przypadku przemysłu cukrowniczego; buraki cukrowe wskutek transportu tracą bardzo na jakości. Cukrownie zatem lokalizuje się w pobliżu upraw buraków, największe ich skupiska występują w Polsce Południowo- Zachodniej oraz Środkowo- Wschodniej (np. Krasnystaw, Przeworsk, Ropczyce).

Podobnie wygląda sytuacja przemysłu ziemniaczanego, nastawionego głównie na produkcję alkoholu, ale także innych produktów spożywczych, np. frytek. Najlepsze warunki do uprawy ziemniaków występują w środkowo- wschodniej części kraju i tam też zlokalizowane są w większości zakłady ich przetwórstwa.

Innym przykładem lokalizacji zakładów przetwórstwa w pobliżu bazy surowcowej jest przemysł owocowo- warzywny. Taka lokalizacja wynika z faktu, że owoce i warzywa łatwo ulegają obiciu, gniją, tracą zatem na swych walorach jeśli przewozi się je zbyt długo. Typowymi obszarami uprawy owoców i warzyw są tereny w pobliżu dużych miast, dlatego też duże zakłady przetwórstwa również są tam lokalizowane (np. Grójec, G. Kalwaria koło Warszawy, Tymbark w południowopolskim obszarze sadowniczym).

Ostatnim przykładem tej grupy niech będzie przetwórstwo rybne; większość zakładów zajmujących się tym przetwórstwem skupia się na polskim Wybrzeżu (Gdynia, Gdańsk, Szczecin, Świnoujście, Kołobrzeg) oraz w obszarze pojeziernym (Giżycko, Chojnice). Wyjątek stanowi Kraków, istniejące w tym mieście zakłady rybne działają w oparciu o dostarczany surowiec.

ad. 2. Zakłady przetwórstwa zlokalizowane w sąsiedztwie bazy surowcowej i rynków zbytu

Zakłady o takich uwarunkowaniach lokalizacyjnych należą do branż przemysłu mleczarskiego (np. produkcja deserów, twarogów, mleka w kartonie/ folii), mięsnego, olejarskiego, spirytusowego i młynarskiego. Bardzo często znajdują się one w pobliżu dużych miast lub w samych tych miastach, które zlokalizowane są w rejonie, w którym produkuje się potrzebny surowiec. Tak więc przemysł mleczarski rozwija się w pobliżu dużych aglomeracji, mięsny w Warszawie (Dębica), Sokołowie Podlaskim, Morlinach, olejarski w Warszawie, Kruszwicy, Gdańsku, a młynarski również w Warszawie, a także w Poznaniu.

ad. 3. Zakłady przetwórstwa zlokalizowane w sąsiedztwie rynków zbytu

W przypadku produkcji spożywczej o takim profilu lokalizacyjnym baza surowcowa nie odgrywa istotnej roli (przemysł cukierniczy, napojów chłodzących). Jest to spowodowane albo powszechną jej dostępnością albo łatwością w transporcie nawet na znaczne odległości. Często także z faktu, że pewne produkty spożywcze muszą być dostępne codziennie świeże, zaraz po wyprodukowaniu (np. przemysł piekarniczy, wyrobów garmażeryjnych).