W latach pięćdziesiątych USA oraz ZSRR posiadały już rakiety, które były zdolne wynieść satelitę w wszechświat. Obydwa państwa planowały umieścić satelitę na orbicie w 1957 roku, ponieważ ogłoszono rok ten Międzynarodowym Rokiem Geofizycznym. W tym właśnie roku wysłano w kosmos 1 sztuczny srebrny glob, którego celem było obserwowanie naszej planety oraz utrzymywanie łączności radiowej. Sztuczne srebrne globy, są to obiekty które wystrzeliwuje człowiek w kosmos, i które krążą po orbicie na około planety albo jakiegoś innego ciała niebieskiego. Wznosi je w przestrzeń rakieta albo prom kosmiczny.

4 października 1957 oku ZSRR po raz pierwszy wystrzelił Sputnika 1, był to pierwszy sztuczny satelita naszej planety. Była to mała metalowa kulka z 4 antenami, która emitowała na nasza planetę dane w formie przerywanych sygnałów. Satelita miała urządzenia do mierzenia temperatury oraz gęstości szczytowych warstw atmosfery. Wysyłał on dane na naszą planetę przez dwadzieścia jeden dni, nim wyczerpały mu się baterie oraz spłonął w atmosferze.

Po pomyślnym wystrzeleniu sztucznych satelitów, zaczęły się przygotowania do tego by w kosmos wysłać człowieka. By się upewnić, czy ma on szansę przeżyć w kosmosie, najpierw zdecydowano się wysłać nie ludzi ale zwierzęta. Pierwszym zwierzątkiem, które wylądowało w kosmosie była radziecka suczka Łajka, na pokładzie Sputnika 2. W czasie lotu nie doznała ona żadnego urazu, ale po tygodniu skończyło się jej powietrze, więc nic się nie dało zrobić, zginęła.

2 lata po wystrzeleniu pierwszego sputnika, ZSRR zaczęła wysyłać automatyczne sondy w stronę srebrnego Globu, a Łuna 3 dała nam pierwsze zdjęcia niezauważalnej dal nas części Księżyca. Sondy kosmiczne są to satelity specyficzne, gdyż nim dotrą one niedaleko gwiazdy, które chcą zbadać, powinny albo wejść na orbitę okołosłoneczną, lub odbyć dłuższą drogę przez przestrzeń. Krążą one po układzie słonecznym, zbliżając się do planet, komet czy planetoid, ich głównym celem jest zanalizowanie ich z bliska.

Wyprawy na srebrny glob rozpoczęły wyścig podboju wszechświata, ponieważ przywódcy każdej ze stron posiadali świadomość przewagi politycznej, jaką zapewniało posiadanie satelitów oraz wysłanie pierwszych ludzi na Srebrny Glob. Na początku były Związek Radziecki wygrywał wyścig. W 1961 roku Jurij Gagarin jako pierwszy człowiek wyleciał w kosmos statkiem Wostok 1, natomiast w 1965 roku Aleksiej Leonow jako pierwszy wyszedł w otwartą przestrzeń kosmiczną z pokładu statku Woschod 2. Amerykanie byli bardzo zdziwieni jakiego postępu dokonali Radzieccy naukowcy. Ale wspomagani przez eksperta, jakim był Werner von Braun, w czasie 4 miesięcy wysłali na orbitę swego satelitę. Działanie tego eksperta na amerykański program konstrukcji rakiet był ogromny, i trwał aż do końca wyprawy Apollo. Program ten doprowadził w lipcu 1969 roku do ogromnego sukcesu jaki osiągnęli amERYKANIE: astronauci Neil Armstrong, dowódca Apollo 11 oraz Buzz Aldrin wylądowali na Srebrnym Globie. Jako, że nie jest to miejsce, do którego jest łatwo dotrzeć, dlatego też, w celu takiej możliwości konieczne było zbudowanie oraz skonstruowanie takiej rakiety, która byłaby zdolna zabrać tam ludzi oraz bezpiecznie z nimi powrócić na Ziemię. Rakieta Saturn 5 była ogromnym sukcesem.

Statek kosmiczny, który niesiony był przez wielkie, trójstopniowe rakiety posiadał 3 części: moduł podstawowy (kabinę załogową), gdzie przebywało 3 selenonautów, moduł rakietowy z podstawowym silnikiem rakietowym, który posiadał paliwo oraz inne zapasy, i moduł księżycowy, który dostarczał 2 selenonautów na Srebrny glob oraz z powrotem. W latach 1969-1972 odbyło się 6 lotów na powierzchnię srebrnego globu. Wtedy były Związek radziecki skupił się na konstrukcji stacji orbitalnej . USA, Rosja i wiele jeszcze innych państw biorą aktualnie udział w konstrukcji stacji orbitalnej Alfa.

Wyprawy załogowe dają możliwość analizowania, jak organizm ludzki reaguje na pobyt w przestrzeni kosmicznej, dzięki czemu w przyszłości człowiek będą mógł faktycznie funkcjonować poza nasza planetą.

Satelity stały się nieodłącznym elementem aktualnego świata. Stosuje się je do telekomunikacji, monitorowania naszej planety oraz dostarczania informacji dla prognoz meteorologicznych. Na późniejszym planie przemierzają przestrzeń sondy kosmiczne, by zaspokoić nasza ciekawość kosmosem.

W latach 70-tych czołowe kraje Europy Zachodniej zadały sobie cel wybudować rakietę, która byłaby zdolna do wynoszenia ogromnych satelitów. Pierwsza taka rakieta otrzymała określenie Ariana 1, później nazywano je po kolei Ariana 2, 3, 4 oraz 5 ulepszane każdorazowo.

Rakiety nośne bardzo dobrze nadają się do emitowania w przestrzeń kosmiczną ładunków użytecznych, ale ich wadą jest to, iż można je zastosować jedynie raz. Zatem obrano sobie kolejny cel skonstruować prom kosmiczny, zatem statek, który można będzie zastosować kilka razy. Pierwszy taki środek transportu wykorzystali Amerykanie w 1981 r. Prom amerykański był rakietą nośną oraz statkiem załogowym jednocześnie, a jego podstawową zaleta jest to, iż może on być zastosowany kilkakrotnie oraz bardzo dobrze nadaje się do napraw szkód w kosmosie oraz do wysyłania ludzi. Do tej pory skonstruowano 5 tego typu statków: Challenger, Columbia, Atlantis, Discovery, Endeavour.