Modlitwa Pana Cogito – podróżnika - Środki stylistyczne
– Apostrofa – „Panie”;
– anafora – „dziękuję Ci” na początku i na końcu wiersza;
– wyliczenia – liczne przykłady miejsc i osób;
– symbol – „źródło” jako symbol prawdy, duchowego początku i esencji bytu;
– kontrast – między zachwytem nad światem a poczuciem winy i świadomością własnej niedoskonałości;
– aluzja (literacka i kulturowa) – odwołania do mitologii, sztuki i historii (Byron, Jowisz, Akropol, Ducio, van Eyck, Bellini);
– metafora – „osioł […] śpiewał mi ze swoich niepojętych miechów płuc melancholię krajobrazu”, „spiż rozkołysany obwieszczał z wieży Twój gniew”;
– personifikacja – „spiż rozkołysany obwieszczał z wieży Twój gniew”, „mały osioł na wyspie Korkyra śpiewał mi ze swoich niepojętych miechów płuc melancholię krajobrazu”, „Akropol […] odrywał przede mną okaleczone ciało”;
– porównanie – „jak wielki astrologiczny zegar u świętego Piotra w Beauvais”, „nie walczyłem jak lord Byron”;
– epitet – „mglistej wysepki”, „ludów podbitych”, „niepojętych miechów”, „codziennej udręki”.
