Sen nocy letniej - charakterystyka bohaterów
Hermia – córka Egeusza, jedna z centralnych postaci młodego pokolenia. Stanowczo broni prawa do wyboru własnego partnera, nawet gdy grozi jej kara śmierci lub klasztor. Jej miłość do Lizandra jest wierna i konsekwentna, ale zarazem emocjonalna i impulsywna. Hermia reprezentuje bunt przeciw patriarchalnej kontroli oraz przekonanie, że uczucie ma większą wartość niż posłuszeństwo wobec ojca i prawa.
Lizander – zakochany w Hermii ateński młodzieniec, który proponuje ucieczkę jako sposób ominięcia surowych praw. Romantyczny i odważny w deklaracjach, lecz podatny na czary, co obnaża niestałość ludzkiej psychiki. Jego nagła „miłość” do Heleny po użyciu eliksiru pokazuje, jak łatwo uczucie może zostać wypaczone. Ostatecznie jednak wraca do Hermii, co przywraca porządek emocjonalny.
Helena – postać tragikomiczna. Bezgranicznie zakochana w Demetriuszu, mimo że jest przez niego odrzucana i upokarzana. Ma skłonność do samoponiżenia i idealizowania ukochanego. Jej rozpaczliwa potrzeba bycia kochaną czyni ją podatną na cierpienie. Gdy nagle staje się obiektem zainteresowania dwóch mężczyzn, nie potrafi w to uwierzyć i odczytuje to jako kpinę.
Demetriusz – początkowo kieruje się ambicją i wygodą, chcąc poślubić Hermię zgodnie z wolą jej ojca. Ignoruje uczucia Heleny i zachowuje się wobec niej chłodno. Dopiero magia sprawia, że odwzajemnia jej miłość. Jego postać pokazuje zmienność uczuć i to, jak miłość w dramacie bywa wynikiem przypadku, nie rozumu.
Tezeusz – władca Aten, symbol prawa, ładu i autorytetu. Na początku stoi po stronie bezwzględnych norm społecznych. Z czasem jednak okazuje się pragmatyczny i skłonny do kompromisu, pozwalając młodym na małżeństwa z miłości. Uosabia przejście od surowej litery prawa do harmonii i zgody społecznej.
Hipolita – królowa Amazonek i narzeczona Tezeusza. Postać spokojna, zdystansowana, obserwująca wydarzenia z boku. Wnosi do dramatu ton równowagi i łagodności, kontrastujący z emocjonalnością młodych kochanków. Jej obecność podkreśla motyw pojednania dawnych konfliktów.
Egeusz – ojciec Hermii i reprezentant patriarchalnego porządku. Traktuje córkę jak własność, którą można „oddać” wybranemu kandydatowi. Nie liczy się z jej uczuciami. Uosabia konflikt między wolnością jednostki a autorytetem rodziny i tradycji.
Oberon – król elfów, postać potężna i władcza. Inicjuje działania magiczne, aby osiągnąć swoje cele. Manipuluje uczuciami innych, ale ostatecznie dąży do przywrócenia ładu. Łączy cechy zazdrosnego małżonka i strażnika równowagi świata natury.
Tytania – królowa elfów, dumna i niezależna. Jej spór z Oberonem wpływa na harmonię przyrody. Zaczarowana zakochuje się w Motku z oślą głową, co ośmiesza ślepą namiętność. Jej postać pokazuje, że nawet istoty nadprzyrodzone podlegają kaprysom uczuć.
Puk (Robin Dobry Duch) – duch psot i żartów. Wykonuje polecenia Oberona, lecz z upodobaniem wprowadza zamieszanie. Nie jest złośliwy, raczej figlarny, ale jego działania mają poważne konsekwencje. Reprezentuje żywioł chaosu, który prowadzi do komicznych pomyłek.
Motek (Spodek) – rzemieślnik i tkacz, amator teatru, pełen przesadnej pewności siebie. Nieświadomy własnej śmieszności, traktuje swoje aktorstwo śmiertelnie poważnie. Po przemianie w półosła staje się obiektem miłości Tytanii. Symbolizuje komizm ludzkiej natury i dystans wobec patosu.
Rzemieślnicy (Dudek, Głodniak, Ryjek, Spój i inni) – prości ludzie przygotowujący przedstawienie o Pyramie i Tyzbe. Ich naiwność i dosłowność tworzą parodię tragedii miłosnej. Wnoszą element metateatralny – pokazują motyw „teatru w teatrze” i ośmieszają konwencje dramatyczne. Dzięki nim finał ma lekki, komiczny charakter.
