Sen nocy letniej - streszczenie krótkie
Akcja rozgrywa się równolegle w Atenach i w zaczarowanym lesie pod miastem, gdzie świat ludzi splata się ze światem elfów. Tezeusz przygotowuje się do ślubu z Hipolitą, gdy na jego dwór przybywa Egeusz ze skargą na córkę. Hermia kocha Lizandra, ale ojciec chce wydać ją za Demetriusza, a prawo ateńskie daje mu w tej sprawie niemal pełną władzę. Zagrożona przymusowym małżeństwem lub klasztorem, Hermia postanawia uciec z Lizandrem z Aten. O planie dowiaduje się Helena, zakochana bez wzajemności w Demetriuszu, i zdradza wszystko rywalowi, licząc na jego wdzięczność.
W lesie rozgrywa się drugi konflikt: król elfów Oberon i królowa Tytania kłócą się o pacholę, którego Tytania nie chce oddać. Oberon postanawia ją ukarać, używając magicznego kwiatu powodującego zakochanie w pierwszej ujrzanej istocie po przebudzeniu. Jednocześnie chce pomóc Helenie, widząc jej cierpienie.
Przez pomyłkę Puk skrapia sokiem z kwiatu oczy Lizandra zamiast Demetriusza, przez co Lizander zakochuje się w Helenie. Później zaczarowany zostaje także Demetriusz i obaj mężczyźni zaczynają rywalizować o Helenę, podczas gdy zrozpaczona Hermia nie rozumie nagłej zmiany uczuć ukochanego. Dochodzi do serii kłótni i nieporozumień między czwórką młodych.
Równolegle grupa rzemieślników przygotowuje przedstawienie „Pyram i Tyzbe” na ślub księcia Aten – Tezeusza. Puk dla żartu zamienia głowę Motka w oślą, a zaczarowana Tytania budzi się i zakochuje się w nim, otaczając go czułością. Gdy Oberon osiąga cel i zdobywa pacholę, zdejmuje czar z Tytanii.
Oberon naprawia też zamieszanie wśród młodych: Lizander wraca do miłości Hermii, a Demetriusz pozostaje zakochany w Helenie. Rankiem Tezeusz znajduje śpiących w lesie i, słysząc ich wyznania, zgadza się na podwójny ślub Hermii z Lizandrem oraz Heleny z Demetriuszem, który odbywa się razem z jego własnym.
Podczas wesela rzemieślnicy wystawiają komiczne przedstawienie „Pyram i Tyzbe”, które bawi dwór swoją nieporadnością. Na koniec Oberon i Tytania błogosławią nowożeńców, a Puk zwraca się do widzów z sugestią, że jeśli coś wydało się dziwne, można to uznać za sen.
Całość ukazuje miłość jako siłę kapryśną, podatną na złudzenia i magię, a zarazem prowadzącą ostatecznie do harmonii, gdy chaos uczuć zostaje uporządkowany.
