Przejdź na stronę główną Interia.pl
William Szekspir

Streszczenie szczegółowe

AKT I

scena 1

Rzecz dzieje się na zamku w Elsynor w Danii. Strażnikom dwa razy ukazała się dziwna zjawa. Poprosili o przybycie Horacja, by spróbował porozumieć się z duchem. Zjawa wygląda jak zmarły niedawno król Hamlet. Nie reaguje na słowa Horacja. Uczony Horacjo wyjaśnia strażnikom przyczyny zbrojenia się Danii. Mówi o wojnie starego Hamleta z Fortynbrasem, królem Norwegii, i o zabiciu tego ostatniego. Po śmierci władcy Hamlet - zgodnie z umową - zagarnął część jego ziem. Teraz młody Fortynbras zamierza ją odzyskać. Horacjo traktuje zjawę jako złą wróżbę dla państwa. Postanawia powiadomić Hamleta.

scena 2

W zamku nowy król Klaudiusz wyprawia posłów do króla Norwegii, by powstrzymał bratanka. Laertes, syn kanclerza Poloniusza, prosi o zgodę króla na wyjazd do Francji i otrzymuje ją. Hamlet pragnie powrócić na studia do Wittenbergi, ale posłuszny prośbie matki zgadza się zostać. Dręczy go smutek po nagłej śmierci ojca. Z niechęcią myśli o matce, która w dwa miesiące po śmierci męża wyszła za jego brata, co było uznawane za kazirodztwo. W monologu wypowiada się krytycznie o zaistniałej sytuacji. Horacjo informuje przyjaciela o zjawie jego ojca. Królewicz postanawia spotkać się z duchem. Prosi o zachowanie tajemnicy.

scena 3

Laertes wyrusza w podróż do Francji. Żegna się z siostrą Ofelią, dając jej szereg przestróg dotyczących dobrego prowadzenia się i ostrzegając ją przed zalotami Hamleta. Uważa, że Hamlet pojmie za żonę tylko królewską córkę. Przybywa Poloniusz, przekazuje synowi ostatnie wskazówki, jak ma żyć. Po jego wyjściu Poloniusz zabrania Ofelii spotkań z Hamletem i dyskredytuje jego wyznania. Dziewczyna przyrzeka posłuszeństwo.

scena 4

Hamlet wraz z wartownikami oczekuje przybycia ducha. Zjawa daje znak, by udał się za nią. Przyjaciele zatrzymują go. Nadaremnie.

scena 5

Królewicz podąża za duchem. Okazuje się, że jest to duch jego ojca. Opowiada o swej śmierci z ręki brata. Śpiącemu w ogrodzie staremu Hamletowi Klaudiusz wlał do ucha truciznę. Rozgłoszono, że ukąsił go wąż. Wzywa swego syna, Hamleta, by pomścił jego śmierć.

Zgodnie z życzeniem królewicza i ducha przyjaciele przysięgają dotrzymać tajemnicy oraz nie zdziwić się zachowaniem Hamleta.

AKT II

scena 1

Dom Poloniusza. Kanclerz wysyła za synem Laertesem szpiega. Ma śledzić jego poczynania. Uczy sługę Reynalda wykrętnych sposobów zdobywania wiadomości o sprawkach syna. Przybywa Ofelia, zawiadamiając o dziwnym wyglądzie i zachowaniu Hamleta. Poloniusz podejrzewa, że oszalał z miłości, odtrącony przez Ofelię. Postanawia zawiadomić króla.

scena 2

By zbadać powody smutku Hamleta i zabawić go, wezwano jego przyjaciół z dzieciństwa - Rosencrantza i Guildensterna. Poloniusz przynosi nowinę o powrocie posłów z Norwegii i odkryciu powodu szaleństwa Hamleta. Posłowie przekazują dobre wieści. Młody Fortynbras przysiągł nie niepokoić Danii, chce tylko przejść przez jej terytorium w drodze do Polski.

Kanclerz prezentuje list Hamleta do Ofelii z wyznaniem miłości. Opowiada o swym zakazie i jego konsekwencjach w postaci niemocy Hamleta. Królewicz właśnie się zbliża. Poloniusz postanawia z nim porozmawiać. Hamlet kpi z niego. Udaje, że go nie poznaje. Nazywa go stręczycielem. Zjawiają się Rosencrantz i Guildenstern. W błyskotliwej rozmowie z nimi Hamlet określa Danię mianem więzienia. Zmusza ich do wyznania, że zostali sprowadzeni w tym celu, by zdobyć wiadomości o powodzie dziwnego zachowania przyjaciela. Przynoszą wieść o rychłym przybyciu trupy aktorów. Wchodzą aktorzy. Jeden deklamuje fragment sztuki o wojnie trojańskiej. Królewicz prosi, by nazajutrz zagrali sztukę “Morderstwo Gonzagi” z krótkim dodatkowym tekstem swego autorstwa. Chce w ten sposób zdemaskować Klaudiusza. Wyrzuca sobie opieszałość w spełnieniu zemsty.

AKT III

scena 1

Rosencrantz i Guildenstern przyznają, że nie rozszyfrowali Hamleta. Król wraz z kanclerzem ukartowali spotkanie Ofelii z Hamletem. Ukrywają się, by podsłuchiwać. Klaudiusz odczuwa wyrzuty sumienia.

Wchodzi Hamlet, wygłaszając swój słynny monolog “Być albo nie być”. Ofelia zwraca mu otrzymane od niego pamiątki. Królewicz przewrotnie wyznaje, że nigdy jej nie kochał. Radzi, by szła do klasztoru. Wypowiada się niepochlebnie o kobietach, krytykuje je. Ofelia jest zdruzgotana, bo kocha Hamleta. Król zdaje sobie sprawę, że to nie miłość jest przyczyną szaleństwa księcia. Podejmuje decyzję o wysłaniu go z misją do Anglii. Obawia się czegoś złowrogiego. Poloniusz obstaje przy przyczynie w postaci nieodwzajemnionej miłości. Radzi szczerą rozmowę matki z synem, którą oferuje się podsłuchiwać. Król się zgadza.

scena 2

Hamlet daje ostatnie wskazówki aktorom. Poleca Horacjowi obserwować reakcje Klaudiusza na fragment sztuki o zabójstwie. Mówi o konieczności przywdziania maski szaleńca. Aktorzy przedstawiają pantomimę dokładnie ilustrującą okoliczności śmierci starego Hamleta i zamążpójście Gertrudy, a następnie sztukę o podobnej treści. W momencie, gdy bohater-król ginie od trucizny wlanej do ucha, Klaudiusz wychodzi, żądając światła. Wszyscy opuszczają przedstawienie. Horacjo i Hamlet są już pewni, że to Klaudiusz zamordował Hamleta.

Wchodzą Rosencrantz i Guildenstern z wezwaniem od królowej. Rosencrantz próbuje poznać powód rozterek księcia. Hamlet uświadamia Guildensternowi, że tak jak nie potrafi grać na flecie, tak nie zmusi go do wyjawienia tajemnicy. Książę odprawia wszystkich. Postanawia nie poddać się uczuciom, rozmawiając z matką.

scena 3

Król przynagla Rosencrantza i Guidensterna do wyjazdu z Hamletem do Anglii. Wszyscy trzej są zdania, że czynią to dla dobra kraju.

Poloniusz występuje jako tajemny świadek rozmowy Hamleta z matką. Zamierza schować się za obiciem i podsłuchiwać. Klaudiusz zdaje sobie sprawę z potworności zbrodni, jakiej dokonał. Pragnie się zmienić. Modli się o wsparcie. Scenę tę obserwuje Hamlet. Nachodzi go myśl o zemście. Rezygnuje z niej świadom, że w ten sposób dopomoże zbrodniarzowi w zbawieniu. Postanawia czekać na inną sposobność, gdy zemsta dosięgnie go pogrążonego w grzechu.

Poloniusz przygotowuje królową do rozmowy z Hamletem. Nadchodzi książę, więc kryje się za zasłonę. Hamlet daje do zrozumienia matce, że ją potępia. Uświadamia jej zło, jakie stało się jej udziałem. Przerażona królowa woła o ratunek. Okrzyk powtarza Poloniusz. Hamlet dobywa szpady i zadaje cios przez obicie. Spodziewa się znaleźć tam króla. Kanclerz umiera. Książę czyni matce gorzkie wyrzuty. Osądza ją bardzo surowo za to, że wyszła za kogoś tak podłego jak Klaudiusz. Nie jest już młoda, by kierować się namiętnością. Duch ojca wspiera Hamleta w jego postanowieniu. Królowa, która go nie widzi, uważa, że to wytwór chorej wyobraźni syna. Książę prosi matkę o wyrzeczenie się życia z Klaudiuszem. Daje do zrozumienia, że wie w jakim celu jest wysyłany do Anglii. Zapowiada, że przechytrzy swych opiekunów. Wychodzi, zabierając ciało Poloniusza.

AKT IV

scena 1

Gertruda zdaje relację królowi z nocnych wypadków. Klaudiusz wie, że to jego miał nadzieję zabić Hamlet. Wyrzuca sobie, że wcześniej go nie poskromił. Wysyła Guildensterna i Rosencrantza na poszukiwanie ciała Poloniusza.

scena 2

Rosencrantz i jego towarzysz proszą, by Hamlet wskazał miejsce ukrycia trupa. Książę kpi z Rosencrantza, prosi o odprowadzenie do króla.

scena 3

Król przedstawia zgromadzonym dostojnikom projekt wysłania Hamleta do Anglii. Dodatkowym powodem jest śmierć Poloniusza. Władca mówi o popularności Hamleta wśród ludu. Rosencrantz donosi o nieudanej próbie odnalezienia ciała kanclerza. Hamlet staje przed królem. Wyjawia, gdzie ukrył trupa. Klaudiusz wydaje mu polecenie wyjazdu do Anglii. Pożegnawszy się z matką, książę wychodzi. Klaudiusz wyjawia w monologu, że w listach do króla Anglii znajduje się żądanie śmierci Hamleta.

scena 4

Przez terytorium Danii maszeruje Fortynbras ze swym wojskiem. Wysyła rotmistrza z prośbą o glejt. Z rozmowy z nim Hamlet dowiaduje się, że mają walczyć z Polakami o niewielki skrawek ziemi. Skłania go to do refleksji o istocie wojny i człowieka oraz wyrzutów sumienia, że nie spełnił obietnicy zemsty.

scena 5

W zamku Elsynor Horacjo prosi królową o posłuchanie dla Ofelii, która postradała zmysły. Ofelia śpiewa pieśń o zmarłym kochanku i odpowiada bez związku. Nadchodzi król. Wydaje polecenie, by Horacjo strzegł dziewczyny. Skarży się na los, który zawsze zsyła kilka nieszczęść naraz: śmierć Poloniusza, wyjazd Hamleta, niezadowolenie wśród ludu, szaleństwo Ofelii i potajemny powrót Laertesa szukającego prawdy o śmierci ojca.

Wbiega dworzanin z wieścią o przybyciu Laertesa na czele powstańców obwołujących go królem. Wchodzi Laertes. Żąda wyjaśnień. Tymczasem nadchodzi ubrana w kwiaty i kłosy Ofelia. Laertes rozpacza wstrząśnięty tym widokiem. Dziewczyna rozdaje kwiaty - symbole. Klaudiusz proponuje młodzieńcowi przeprowadzenie śledztwa, które wskaże winnego śmierci Poloniusza.

scena 6

Sługa przynosi Horacjowi wieść, że jacyś marynarze przynieśli listy. Są to listy od Hamleta. Książę pisze, że zostali napadnięci przez piratów. Dostał się na ich okręt i w ten sposób nie dotarł do Anglii. Płyną tam jego towarzysze. Prosi o dostarczenie pisma królowi.

scena 7

Klaudiusz opowiada Laertesowi o zabiciu Poloniusza przez Hamleta. Nie zapobiegł nieszczęściom, gdyż nie chciał ranić uczuć królowej i musiał się liczyć z opinią ludu trzymającego stronę Hamleta.

Sługa wręcza listy od księcia. Klaudiusz jest w rozterce. Szybko podsuwa Laertesowi pomysł pojedynku na rapiery. By zemsta była skuteczna, radzi wybrać niestępiony rapier. Laertes dodatkowo planuje zatruć ostrze. Obawiając się niepowodzenia, król przygotowuje zatruty napój. Królowa przynosi tragiczną wieść o utonięciu Ofelii. Złamany nieszczęściem Laertes wychodzi.

AKT V

scena 1

Dwaj grabarze kopią dół na cmentarzu. Roztrząsają kwestię, czy samobójczyni godzi się mieć chrześcijański pogrzeb. Nadchodzi Hamlet i Horacjo. Grabarz wyrzuca czaszki. Książę dowiaduje się od niego, że jedna z nich to czaszka królewskiego błazna Yorika. Skłania go to do refleksji nad losem człowieka po śmierci.

Nadchodzi orszak pogrzebowy z ciałem Ofelii. Ceremonia jest skrócona, bowiem śmierć dziewczyny budzi wątpliwości. Laertes wskakuje do grobu, chcąc ostatni raz pożegnać siostrę. Hamlet ujawnia swą obecność i także wskakuje do grobu. Laertes rzuca się na niego. Zgromadzeni rozdzielają ich. Hamlet mówi o swej miłości do Ofelii. Kwestionuje siłę braterskiego uczucia Laertesa i odchodzi.

scena 2

Książę opowiada Horacjowi, jak wykradł list Rosencrantzowi i Guildensternowi zawierający polecenie zgładzenia Hamleta. Napisał następnie inny, z prośbą o zgładzenie doręczycieli. Żałuje, że się uniósł w stosunku do Laertesa. Nadchodzi Ozryk i oznajmia, że król postawił wielki zakład na księcia w mającym się odbyć pojedynku na rapiery. Hamlet zgadza się na pojedynek, ma jednak złe przeczucia. Przed walką zwraca się do Laertesa, wskazując jako przyczynę wszystkich nieszczęść swe szaleństwo. Laertes przyjmuje jego wyjaśnienia, musi jednak walczyć w imię honoru.

Zaczyna się pojedynek. Przygotowano puchary. Gdy Hamlet będzie górą, król wrzuci do jego pucharu drogocenną perłę. Wygrywa Hamlet. Królowa podaje mu chustę do otarcia czoła i pije za jego powodzenie. Król stara się ją powstrzymać. Za późno. Kielich był zatruty.

Hamlet prowokuje Laertesa do gwałtownego natarcia. Laertes rani go. W zapale zamieniają florety i Hamlet rani przeciwnika. Królowa upada. W ostatnich słowach mówi o otruciu. Teraz upada Laertes. Przed śmiercią wyjawia Hamletowi swą nieuczciwość i prosi o przebaczenie. Odpowiedzialnością obarcza króla. Książę, wiedząc, że trzyma zatruty rapier, przebija króla.

Hamlet umiera. W ostatnich słowach prosi Horacja o przekazanie prawdy o tym, co zaszło. Zabrania mu pójścia w swe ślady, musi wywiązać się z powierzonej misji. Słychać odgłosy armii Fortynbrasa. Hamlet przepowiada, że to on będzie królem Danii. Książę kona. Wchodzi Fortynbras i angielscy posłowie przywożący wieść o straceniu Rosencrantza i Guildensterna. Horacjo zapowiada wyjaśnienie wszystkich zdarzeń. Fortynbras podtrzymuje swe prawo do duńskiego tronu. Rozkazuje położyć ciało Hamleta na podwyższeniu i uczcić go jak bohatera.

Potrzebujesz pomocy?

Renesans (Język polski)

Teksty dostarczyło Wydawnictwo GREG. © Copyright by Wydawnictwo GREG

autorzy opracowań: B. Wojnar, B. Włodarczyk, A. Sabak, D. Stopka, A. Szóstak, D. Pietrzyk, A. Popławska
redaktorzy: Agnieszka Nawrot, Anna Grzesik
korektorzy: Ludmiła Piątkowska, Paweł Habat

Zgodnie z regulaminem serwisu www.bryk.pl, rozpowszechnianie niniejszego materiału w wersji oryginalnej albo w postaci opracowania, utrwalanie lub kopiowanie materiału w celu rozpowszechnienia w szczególności zamieszczanie na innym serwerze, przekazywanie drogą elektroniczną i wykorzystywanie materiału w inny sposób niż dla celów własnej edukacji bez zgody autora podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności.

Korzystanie z portalu oznacza akceptację Regulaminu.

Polityka Cookies. Prywatność. Copyright: INTERIA.PL 1999-2020 Wszystkie prawa zastrzeżone.