Sny o potędze - biografia autora
Leopold Staff urodził się 14 listopada 1878 roku we Lwowie. Ukończył V Gimnazjum Klasyczne, po czym rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Lwowskim, równolegle uczęszczając na wykłady z filozofii i filologii romańskiej. Już w czasie studiów aktywnie uczestniczył w życiu literackim, współpracując z pismem „Młodość” i działając w środowisku młodopolskim. W 1900 roku związał się z grupą poetycką „Płanetnicy”. Wiele podróżował, szczególnie po Włoszech i Francji, co miało istotny wpływ na jego formację intelektualną i artystyczną.
Po wybuchu I wojny światowej przebywał w Charkowie, a po 1918 roku osiadł w Warszawie. Był aktywnym uczestnikiem życia literackiego II Rzeczypospolitej: redagował pisma, publikował w najważniejszych czasopismach i pełnił funkcje w organizacjach literackich, m.in. jako prezes Towarzystwa Literatów i Dziennikarzy Polskich oraz wiceprezes Polskiej Akademii Literatury. Okres okupacji spędził w Warszawie, prowadząc zajęcia na tajnym Uniwersytecie. Po wojnie wrócił do stolicy, gdzie mieszkał do śmierci w 1957 roku.
Debiutował tomem „Sny o potędze” (1901), który wpisywał się w estetykę Młodej Polski i poruszał tematykę siły, woli i duchowej mocy. Wczesna twórczość Staffa obejmowała również lirykę nastrojową, czego najsłynniejszym przykładem jest wiersz „Deszcz jesienny”, a także utwory programowe, takie jak sonet „Kowal”, wyrażający sprzeciw wobec dekadentyzmu. Kolejne tomy, m.in. „Ptakom niebieskim”, „Gałąź kwitnąca” i „Dzień duszy”, potwierdziły jego dążenie do aktywizmu, afirmacji życia i harmonii, inspirowanej filozofią Nietzschego, lecz interpretowaną w duchu humanistycznym.
Z czasem Staff wypracował własną poetykę neoklasycystyczną, opartą na jasności, umiarze i nobilitacji codzienności. Stał się mistrzem i autorytetem dla poetów Skamandra. Tomy takie jak „Ścieżki polne”, „Ucho igielne”, „Wysokie drzewa” czy „Barwa miodu” przyniosły poezję dojrzałą, skupioną na sprawach ludzkich, etycznych i społecznych. Doświadczenie II wojny światowej znalazło wyraz w późnych tomach: „Martwa pogoda”, „Wiklina” i „Dziewięć Muz”, które stanowią refleksję nad historią, cierpieniem i sensem sztuki.
Leopold Staff był także wybitnym tłumaczem. Przekładał m.in. „Kwiatki św. Franciszka”, „Złotą legendę” Jakuba de Voragine, psalmy biblijne, dzieła filozofów antycznych oraz utwory Goethego, Nietzschego i Tomasza Manna. Otrzymał liczne nagrody literackie, był honorowym członkiem PEN Clubu i doktorem honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego oraz Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jego twórczość zajmuje trwałe miejsce w historii literatury polskiej jako przykład poezji równowagi, humanizmu i dialogu z tradycją.
