Do prostego człowieka - geneza utworu i gatunek/typ liryki
Wiersz Juliana Tuwima „Do prostego człowieka” pojawił się 27 października 1929 r. na łamach socjalistycznego dziennika „Robotnik”, jako odpowiedź na narastające napięcia międzynarodowe między I a II wojną światową. Tuwim zabiera głos przeciwko wojnie zaborczej i propagandzie, która ma przekonać biednych do oddawania życia za interesy możnych. Wiersz ukazał się później w tomie „Biblia cygańska i inne wiersze”.
Utwór został odebrany jako manifest pacyfistyczny i wywołał burzliwą dyskusję. Krytycy z prawej strony sceny politycznej zarzucali poecie nawoływanie do dezercji i niszczenia polskiej broni. W odpowiedzi na łamach dziennika Tuwim podkreślał, że sprzeciwia się wojnie napastniczej i imperialnej, a nie obronie ojczyzny. Mimo wszystko redaktor naczelny został pociągnięty do odpowiedzialności karnej za publikację tegoż wiersza.
Wiersz śpiewany jest współcześnie przez polski zespół muzyczny „Akurat”.
Typ liryki: liryka agitacyjno-polityczna, liryka bezpośrednia, liryka inwokacyjna.
