Gdybym miał dziesięć rąk - geneza utworu i gatunek/typ liryki
„Gdybym miał dziesięć rąk” Joanny Kulmowej należy do kanonu literatury dziecięcej i pojawia się po raz pierwszy w tomie „Kolory” (1973), a później także w antologiach poezji dla najmłodszych oraz w materiałach dydaktycznych. Jest reprezentatywny dla jej twórczości: łączy lekkość, humor, rytm wyliczanki z subtelną refleksją o człowieku i jego ograniczeniach.
Nie ma tu silnego zakotwiczenia w jednym konkretnym wydarzeniu historycznym czy biograficznym – geneza ma charakter ogólny, związany z programem twórczości autorki. Joanna Kulmowa wielokrotnie podkreślała, że pisze dla dzieci tak, by rozwijać ich wyobraźnię, a nie tylko wychowywać wprost.
Typ liryki: liryka bezpośrednia, liryka sytuacyjna, elementy liryki refleksyjnej.
