Człowiek żeby patrzał - problematyka
Wiersz „Człowiek żeby patrzał” Joanny Kulmowej podejmuje przede wszystkim pytanie o sens stworzenia człowieka. Utwór ukazuje go jako kogoś, kto został powołany po to, by patrzeć na świat i zachwycać się nim razem z Bogiem. Wiersz porusza również temat relacji Bóg–człowiek (Bóg kochający, zapraszający człowieka do oglądania „cudów” stworzenia) oraz piękna świata jako daru, który nie powinien być traktowany obojętnie. Na końcu pojawia się także motyw zdumienia Boga, który widzi, że stworzony przez niego świat „jest jaki jest”, a zatem nie do końca taki, jakim miał być. Poetka zostawia tu miejsce na gorzką refleksję, kierowaną do ludzi, aby zrozumieli, że Bóg powołał ich do życia, aby szanowali świat i jego piękno, a nie po to, aby nie zauważali i nie doceniali cudu, jaki ich otacza.
