Nadzieja - problematyka
Głównym problemem poruszonym w wierszu „Nadzieja” Czesława Miłosza jest próba opisania tytułowej nadziei w świecie zachwianym przez wojnę i kryzys kultury. Miłosz łączy nadzieję z ufnością w realność stworzenia i wiarą, że świat istnieje naprawdę, a zmysły są wiarygodne i rzeczy nie znikają, gdy odwracamy wzrok. Przeciwną postawą jest radykalny sceptycyzm („nic nie ma, tylko się wydaje”), który prowadzi do rozpaczy i poczucia, że świat może zniknąć jak skradziony przedmiot. W tle obecny jest spór z solipsyzmem i zwątpieniem w zmysły. Dla Miłosza prawdziwa nadzieja wymaga zgody na świat i uznania jego realnej, dobrej natury.
Nadzieja nierozerwalnie wiąże się także z wiarą. Kierowanie się intuicją pomaga w istnieniu nadziei. Jej brak stanowi ograniczenie poznawcze, ponieważ uniemożliwia ujrzenie tego, co wymaga wiary.
