Plaga Antonińska (Zaraza Antoninów) 165-180 r. n.e.

Liczba zgonów: 5 milionów

Starożytna epidemia zwana także Plagą Galena (od imienia najwybitniejszego lekarza epoki - Greka żyjącego w Cesarstwie Rzymskim, który podjął się jej opisania) dotknęła Azję Mniejszą, Egipt, Grecję i Włochy - czyli większość ówcześnie znanego świata. Pochłonęła nawet życie dwóch rzymskich cesarzy - Lucjusza (169 r.) i może bardziej wam znanego Marka Aureliusza (180 r.). Choć do dziś prawdziwa przyczyna tej plagi nie jest znana, uważa się ją za tyfus, ospę lub odrę. 

120229264_m
Marek Aureliusz - cesarz rzymski w latach 161-180 r. n.e., pisarz i filozof. Fot. 123RF

Wracające z okolic bliskiego wschodu (Mezopotamii) legiony rzymskie przyniosły epidemię do Rzymu około 165 roku n.e. Historyk rzymski Kasjusz Dion twierdził, że w szczycie epidemii w samym Rzymie umierało prawie 2 tys. osób dziennie. Plaga Antonińska zabiła prawie 25 proc. zarażonych ludzi, około jednej trzeciej populacji Rzymu i zdziesiątkowała rzymską armię. Na cmentarzach brakowało miejsca, a  niektóre miasta w Italii i na prowincjach popadły w ruinę. Dopiero po ponad 10 latach, koło roku 180 roku, udało się zapanować nad zarazą. 

Czytaj dalej na następnej stronie