1. Sfera pracy miała kiedyś charakter niemal wyłącznie materialny i była zdominowana przez menedżerów. Styl życia wyznaczał tzw. system fordowski, czyli PRACA- ZAROBEK- KONSUMPCJA. Z biegiem czasu jednak coraz większą rolę w życiu zaczęły odgrywać składniki niematerialne. Rzeczywistość, która nas otacza, oraz istnienie olbrzymiej konkurencji, wymusza na przedsiębiorstwach indywidualizację. Czynnikiem niejednokrotnie decydującym o być albo nie być firmy na rynku, stał się klient. Z tego też powodu w znacznym stopniu wzrosło znaczenie kontaktu z nim. Innymi działaniami, które stały się ważne w zarządzaniu przedsiębiorstwem dzisiaj, to działania polegające na integrowaniu pracy z firmą. Wymaga to oczywiście pewnych nakładów finansowych, ale nie tylko. Istotne w tym są również elementy odnoszące się do kultury, etyki, symboliki.
  1. W gospodarkach krajów rozwiniętych można zaobserwować przechodzenie od produkcji do rynku usług. Cecha ta jest charakterystyczna dla najbardziej rozwiniętych pod względem ekonomicznym społeczeństw.
  1. Taka a nie inna rzeczywistość wymaga od menedżerów nowego sposobu myślenia i postępowania. Dobry menedżer musi posiadać dużą kulturę umysłową, jego intelekt powinien przeważać nad emocjami. Powinien on także umieć wykorzystać twórczą pracę umysłu, wykorzystując do tego naukowe podstawy.

Do tej pory intelektualista był postrzegany jako człowiek, który zajmował się tylko pracą umysłową. Takie postrzeganie intelektualisty zmienia się dzięki karierze, która staje się coraz bardziej atrakcyjna, a która ma coraz więcej wspólnego z różnymi sferami działalności gospodarczej oraz społecznej. Zjawisku intelektualizacji ulega również przedsiębiorczość.

Dzieje się tak dzięki rozwojowi edukacji, globalizacji, rosnącemu poziomowi wykształcenia oraz zwiększeniu roli wiedzy, która stanowi strategiczną cześć zasobów firmy.

Zwiększa się też znaczenie osobistych powiązań pracowników przedsiębiorstwa, a granica pomiędzy firma a jej otoczeniem stają się coraz bardziej płynne i ulegają zatarciu.

  1. W roku 1997 zostały przeprowadzone badania wśród polskich biznesmenów. Badania przeprowadził profesor Stefan Kwiatkowski razem ze swoimi studentami, na grupie 181 osób- 53 kobietach oraz 128 mężczyznach. Osoby te pochodziły z Warszawy i okolic. Celem badania była kwestia, czy tworząca się idea przedsiębiorczości przystaje do polskiej rzeczywistości. Respondentom zadawano następujące pytania:
    1. słowa i symbole charakteryzujące przedsiębiorcę.
    2. słowa i symbole charakteryzujące intelektualistę.
    3. czy można mówić o nakładaniu się na siebie, lub przynajmniej o przecinaniu się świata intelektualisty i świata przedsiębiorcy?
    4. z czego musisz rezygnować jako przedsiębiorca?
    5. co zyskujesz będąc przedsiębiorcą?
    6. twój największy sukces, największa porażka.
    7. jakie są Twoje cele osobiste?
    8. co by się stało, gdyby twoja firma upadła?
    9. czy możesz wymienić współtwórców Twojego sukcesu?
    10. od kogo nauczyłeś się najwięcej?

Wnioski z przeprowadzonego badania okazały się dość zaskakujące. Większość badanych dostrzegła istnienie takiego zjawiska, jak przedsiębiorczość intelektualna. Aż 2/3 osób uważało siebie za przedsiębiorcę intelektualnego. W grupie tej znaleźli się wszyscy ci, którzy mieli wykształcenie ponad wyższe oraz 70 % osób z wykształceniem wyższym. Przed badaniem, ani po jego przeprowadzeniu, nie poinformowano nikogo o tym, co jest istotą przedsiębiorczości intelektualnej.

Uzyskane rezultaty nie były zadowalające dla badaczy, dlatego wkrótce przeprowadzono nowe doświadczenie.

  1. W roku 1998 badana grupa liczyła już niemal 400 osób. Respondentów przypisano do różnych grup- 18 osób do przedsiębiorców intelektualnych, 180 do przedsiębiorców, a 150 osób do grupy tzw. "small business".

Największe różnice między grupami zaobserwowano w następujących kwestiach:

  1. motywacja do prowadzenia przedsięwzięcia
  2. forma prawnej firmy
  3. dominujące zasoby przedsiębiorcy
  4. produkt firmy
  5. zasięg geograficzny

Jako najważniejszy rodzaj motywacji, przedsiębiorcy intelektualni wskazali pasję, pieniądze, niezależność oraz samorealizację. Największą barierą była według nich szybko pojawiająca się konkurencja. Przedsiębiorcy intelektualni wskazali najmniej barier spośród wszystkich badanych. Każdy z respondentów mógł wymienić pięć pozycji, natomiast przedsiębiorcy intelektualni wskazywali średnio po 1,5.

Zdobywanie wiedzy przez przedsiębiorców intelektualnych odbywa się na wiele sposobów. Najczęstsze z nich to obserwacja otoczenia, rozmowy z osobami pracującymi w tej samej branży, szkolenia oraz czytanie fachowej literatury.

  1. Powtórzenie doświadczenia przyniosło pewne korzyści. Potwierdzenie znalazły tezy, że na wszystkich płaszczyznach, takich jak motywacja do działania, forma prawna firmy, produkt firmy, występuje tendencja do intelektualizacji przedsiębiorczości. Jednak spośród prawie 400 badanych tylko jeden respondent pasował do koncepcji przedsiębiorcy intelektualnego.

Cechą charakterystyczną dla tego typu przedstawiciela przedsiębiorstwa jest istota motywacji, którą się kieruje. Jest nią realizacja jakiejś idei, nie pieniądze. Finanse odgrywają w tym przypadku rolę drugorzędną, chociaż też są istotne.

Nawet jeśli przedsiębiorca intelektualny straci swoją posadę, to pozostaje wierny idei i aby ją zrealizować- rozpoczyna nową działalność. Człowiek taki jest związany silnie emocjonalnie z ideą, on nie chce naśladować innych, ponieważ nie motywuje go takie postępowanie.

Pod wieloma względami przedsiębiorca intelektualny zostawia w tyle swoją konkurencję. W razie pojawienia się jakiegoś problemu, potrafi zrozumieć, w jaki sposób on powstał i dlaczego. Dzięki tej właściwości może w szybki i łatwy sposób "zaatakować" konkurencję.

Aby przedsiębiorczość intelektualna stała się prawdziwą nauką, trzeba podejść do niej poważnie, tak jak się to robi przy innych rodzajach przedsiębiorczości oraz zarządzaniu.