STRATEGIE GIEŁDOWE (SPEKULACJA, HEDGING, ARBITRAŻ)

  Strategia giełdowa inwestora, jak sama nazwa wskazuje, jest to strategia realizowana przez inwestora na rynku giełdowym., Strategię giełdową inwestora można dokładniej zdefiniować jako wybór odpowiednich giełdowych transakcji instrumentami finansowymi, zmierzających do realizacji celów wytyczonych przez uczestnika rynku, zgodnie z jego oceną aktualnego i prognozowanego stanu rynku. Jest to więc wypracowany sposób postępowania w zmienionych warunkach rynkowych, dzięki któremu inwestor może realizować postawione sobie cele.

Wyróżnia się 3 podstawowe rodzaje strategii na rynku:

1. Spekulacja (trading)- kupowanie ryzyka i korzystanie z efektu dźwigni finansowej

2. Hedging- zabezpieczanie się przed ryzykiem

3. Arbitraż (arbitrage)- wykorzystanie różnic cenowych, co prowadzi do wyrównania cen.

Spekulacja – jeden z rodzajów transakcji sprzedaży określonej rzeczy. Celem spekulacji jest osiągnięcie określonego dochodu poprzez wykorzystanie przewidywanych zmian cenowych w określonym czasie pomiędzy danym terminem zawarcia określonej umowy, a jej terminem realizacji. Przedmiotami tych transakcji są najczęściej dobra materialne, nieruchomości oraz papiery wartościowe. Cechą spekulacji, w odróżnieniu od np. arbitrażu jest niepewność.

Niezwykle ważne jest, aby inwestor spekulujący na rynku opracował własną strategię działania, tzn. określił cele oraz sposoby i narzędzia za pomocą których chce je osiągnąć.

Elementy strategii spekulacyjnej:

- cele krótko i długo okresowe

- wybór rynku

- zarządzanie kapitałem

- system transakcyjny

- horyzont czasowy inwestycji

Do badania efektywności strategii spekulacyjnych mogą posłużyć następujące podstawowe mierniki:

- zysk netto

- stopa zwrotu

- relacja- średni zysk/ średnia strata

- największy zysk

- największa strata

- procentowy udział udanych transakcji

- maksymalna liczba kolejnych udanych i nieudanych transakcji

Arbitraż- celem jego jest osiągnięcie zysku teoretycznie bez ponoszenia ryzyka, poprzez wykorzystanie różnicy cen na dwóch lub więcej rynkach. Istota jego wynika bowiem z prawa jednej ceny, tzn. jedno dobro nie może mieć w tym samym czasie dwóch różnych cen. Jeśli na rynku zaistnieje taka sytuacja, że jeden instrument ma dwie różne ceny wówczas można osiągnąć zysk kupując instrument po niższej cenie i sprzedając go po wyższej.

 Arbitraż znany jest na rynku od dawna. Jako pierwsi zaczęli go stosować jeszcze przed wojną Amerykanie. Wykorzystywali oni fakt notowania akcji niektórych spółek na giełdzie Nowojorskiej i zarazem Londyńskiej. Różnica cen między tymi rynkami była na tyle duża, że inwestorom opłacała się jednoczesna sprzedaż i kupno tych samych lub ekwiwalentnych papierów wartościowych na różnych rynkach. Zyski musiały starczyć na pokrycie wszystkich kosztów w tym kosztów transportu papierów, które wtedy jeszcze były zmaterializowane.

W dzisiejszych czasach sprawa arbitrażu wygląda nieco inaczej. Inwestorzy wykorzystują różnice cen między rynkiem kasowym i terminowym. Na rynkach światowych transakcje arbitrażowe mają znaczący udział w ogólnej sumie obrotów na rynkach. Na polskim rynku terminowym dostępne są m.in. kontrakty na kurs indeksu Wig 20, na kurs dolara czy euro i wydają się one być najodpowiedniejszymi do arbitrażu ze względu na łatwą możliwość kupna instrumentu bazowego.

Hedging- Termin pochodzi od czasownika „to hedge”, oznaczającego w języku angielskim m.in. odgradzanie się czy zabezpieczanie. W działalności gospodarczej mianem tym określa się metody ograniczania ryzyka za pomocą transakcji terminowych, których przedmiotem są finansowe instrumenty pochodne.

Hedging stosowany jest do zabezpieczania przedsiębiorstw przede wszystkim przed wymienionymi rodzajami ryzyka systematycznego tj: kursów walutowych, stóp procentowych i kursów akcji. W znacznie mniejszym stopniu stosuje się hedging w odniesieniu do ryzyka związanego ze zmianami cen surowców podstawowych.

Bezpośrednimi przyczynami rozwoju hedgingu było zwiększenie ekspozycji przedsiębiorstw na rozmaite rodzaje ryzyka i niedostatki tradycyjnych sposobów zabezpieczania.

RODZAJE HEDGINGU

1. Podstawowy podział hedgingu wyróżnia:

- hedging stały- polega na zajęciu pozycji i utrzymywaniu jej bez żadnych modyfikacji, przez cały okres trwania zabezpieczenia.

-hedging dynamiczny- jego istotą jest ciągłe monitorowanie transakcji zabezpieczających oraz pozycji zabezpieczających i ewentualnie ich korygowanie czy modyfikowanie w przypadku zmiany warunków rynkowych.

Podsumowanie:

Najpopularniejszą formą wykorzystywania kontraktów jest jednak hedging. Dzięki rozwojowi konkurencji na rynku stał się on dostępny także dla małych i średnich przedsiębiorstw.

Podstawowe różnice między strategiami:

Arbitraż rożni się od spekulacji tym, że z jego realizacją nie jest związane ryzyko niekorzystnej zmiany ceny przedmiotu transakcji. Wynika to z jednoczesnego zakupu po niższej cenie i sprzedaży po wyższej cenie na innym rynku. Pojawiające się różnice cen są tak małe i tak nieznaczne, że mogą być wykorzystywane jedynie przez podmioty dysponujące olbrzymim zapleczem kapitałowym.

Spekulacja jest przeciwieństwem hedgingu. Za podstawowy cel przy stosowaniu tej metody uznaje się osiąganie ponadprzeciętnych zysków, oczywiście za cenę wysokiego ryzyka. Spekulant stara się przewidywać ceny instrumentów finansowych, ale nie może wpływać na ich wysokość. Spekulant przejmuje na siebie to ryzyko, które większość inwestorów stosujących hedging pragnie uniknąć.

Wykonały: Monika Bartnikiewicz i Marta Biegańska