Zgodnie z definicją władza to zdolność oraz możliwość wpływania na innych ludzi, na ich czyny, działania oraz wolę. Max Weber, słynny filozof i socjolog jako pierwszy sformułował, najbardziej popularna dziś definicje władzy, zgodnie z którą władza to zdolność osiągania celów wbrew oporowi innych. Weber ponad to wyróżnił trzy podstawowe typy panowania czyli sprawowania władzy. Pierwszy typ to panowanie tradycjonalne, gdzie władza oparta jest przede wszystkim na tradycjach danego społeczeństwa; drugi typ to panowanie legalne, gdzie władza sprawowana jest zgodnie z obowiązującymi w społeczeństwie zasadami i normami; a trzeci typ to panowanie charyzmatyczne, w którym władza sprawowana jest przez osoby, które posiadają specyficzne cechy osobowości. Władza ponad to może mieć charakter prawomocny, wówczas jest sprawowana przez osoby, które maja do tego prawo. Władza może mieć także charakter nieprawomocny i wówczas jest sprawowana przez tych, którzy w celu jej zdobycia zastosowali jakieś formy przymusu. Najpowszechniejszą typologie podziału władzy sformułował w osiemnastym wieku Monteskiusz. Monteskiusz w swym słynnym dziele "O duchu praw" wyróżnił następujące rodzaje władzy: władzę prawodawczą (ustawodawczą), związaną ze stanowieniem prawa; władzę wykonawczą oraz władzę sądowniczą, stojącą na straży tego prawa. Ten podział władzy obowiązuje także w państwie polskim. W Polsce, gdzie obowiązującym ustrojem politycznym jest ustrój demokratyczny władza pochodzi od obywateli, oznacza to , że wszyscy obywatele w pośredni sposób rządzą państwem. W bezpośredni sposób władza ta spoczywa w rękach wybranych przez społeczeństwo reprezentantów. W państwie polskim władza sprawowana jest w systemie parlamentarno-gabinetowym, oznacza to że władzę ustawodawcza pełni Sejm i Senat; władzę wykonawczą Prezydent, Premier oraz Rada Ministrów, zaś władzę sądowniczą, niezawisłe sądy, na które składają się sądy powszechne, administracyjne i szczególne jak na przykład sąd wojskowy oraz dwa trybunały: Trybunał Stanu oraz Trybunał konstytucyjny. Trybunał Konstytucyjny zajmuje się kontrolowaniem zgodności prawa z Konstytucją RP oraz formułowaniem jego wykładni, jak również rozpatruje skargi wniesione przez obywateli w zakresie naruszania ich wolności lub praw W skład trybunału wchodzi piętnastu sędziów, którzy wybierani są zwykle na okres dziewięciu lat. Zgromadzenie Ogólne Sędziów Trybunału Konstytucyjnego przedstawia kandydatów, spośród których prezydent powołuje prezesa i wice prezesa trybunału konstytucyjnego. Sędziowie Trybunału Konstytucyjnego są niezawiśli i podlegają tylko konstytucji. Kolejnym organem władzy sądowniczej jest trybunał stanu. Trybunał Stanu jest powołany do orzekania o odpowiedzialności konstytucyjnej osób zajmujących najwyższe stanowiska państwowe oraz do rozpatrywania spraw o naruszenie konstytucji i ustaw. Przed trybunałem stanu odpowiadają: prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, prezes Rady Ministrów, członkowie Rady Ministrów, prezes NBP, prezes Najwyższej Izby Kontroli, członkowie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, naczelny dowódca Sił Zbrojnych, oraz posłowie i senatorowie. Wybrani przez obywateli przedstawiciele władz, w Polsce są zwykle związani z poszczególnymi partiami politycznymi. Dotyczy to zwłaszcza posłów oraz senatorów będących członkami Sejmu oraz Senatu, który pełni przede wszystkim zadania doradcze oraz kontrolne. W Polsce premier rządu powoływany jest przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Oprócz tego do kompetencji prezydenta należy także prawo weta uchwalonych przez Sejm ustaw. Prawo zgłaszania projektów poszczególnych ustaw przysługuje także Radzie Ministrów. Aby ustawa weszła w życie musi przejść przez dość długotrwały proces legislacyjny., obejmujący między innymi: czytania sejmowe, pracę w poszczególnych komisjach, wydanie opinii przez Senat, uzyskanie zgody Prezydenta oraz w końcu publikację w Dzienniku Ustaw. W zakres kompetencji władzy sądowniczej wchodzi przede wszystkim nadzorowanie przestrzegania prawa, ustaw oraz Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Władza sądownicza spoczywa w rekach sędziów, którzy są powoływani na wiosek Krajowej Rady Sądowniczej przez Prezydenta RP. W jej skład oprócz sądów wchodzą dwa trybunały: Trybunał Konstytucyjny, stwierdzający zgodność ustaw z Konstytucja RP oraz Trybunał Stanu, który odpowiedzialny jest za sądzenie najwyższych urzędników państwowych. Działalność wszystkich sądów Polsce jest kontrolowana przez Sąd Najwyższy. Geneza ustroju parlamentarnego w Polsce sięga średniowiecza. Wówczas, a było to w drugiej połowie piętnastego wieku, powstała tak zwana demokracja szlachecka, która oznaczała, że dany monarcha w najważniejszych decyzjach ( na przykład tych dotyczących podatków, wojny czy tez praw obywatelskich) powinien liczyć się ze zdaniem większości stanu szlacheckiego. Demokracja szlachecka stanowiła fenomen w Europie, gdyż dotąd zdaniem innych nikt za bardzo się nie przejmował. System ten mimo iż wówczas był wielkim wzorem, nie był doskonały, został on bowiem sparaliżowany przez zasadę liberum veto. Nie mniej jednak to właśnie dzięki jego zalążkom wiele lat później powstała Konstytucja 3 Maja, uchwalona w 1791 roku przez Sejm Wielki. Parlamentaryzm w Polsce skończył się wraz z nadejściem ery ustroju socjalistycznego w Polsce, powrócił natomiast w roku 1989 wraz z upadkiem komunizmu w Europie Środkowo-Wschodniej. W 1989 roku odbyły się pierwsze wolne wybory do Sejmu i Senatu, a w roku 1990 pierwsze wolne wybory na urząd prezydenta. W chwili obecnej polski parlament składa się z dwóch izb: Sejmu, izby niższej oraz z Senatu, izby wyższej. Sejm składa się z 460 posłów, z kolei Senat składa się ze 100 senatorów. Wyróżniamy cztery organy sejmu, są to: Marszałek Sejmu, Prezydium Sejmu, Konwent Seniorów, komisje sejmowe. Marszałek Sejmu jest najważniejszym przedstawicielem tego organu władzy ustawodawczej. Na jego barkach spoczywa więc stanie na straży praw i godności Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej. Marszałek Sejmu wybierany jest z grona posłów na początku kadencji. Wraz z nim wybierani są również wicemarszałkowie. Marszałek oraz wybierani przez sejm wicemarszałkowie tworzą tak zwane Prezydium Sejmu. Prezydium Sejmu to główny organ sejmowy, zajmujący się bieżącymi pracami Sejmu. Kolejnym organem, Sejmu jest tak zwany Konwent Seniorów. Konwent Seniorów to ten organ Sejmu, który jest odpowiedzialny za współpracę klubów poselskich w sprawach, które są związane z działalnością i pracami Sejmu. Na konwent Seniorów składają się: Marszałek, wicemarszałkowie, przewodniczący lub wiceprzewodniczący klubów oraz klubów parlamentarnych, pod warunkiem, że reprezentują, co najmniej piętnaście posłów oraz kół parlamentarnych reprezentujących w dniu rozpoczęcia kadencji Sejmu osobną listę wyborczą. Jeżeli chodzi natomiast o Senat to do podstawowych organów Senatu zalicza się: Marszałek Senatu, Prezydium Senatu, Konwent Seniorów oraz komisje senackie. Prawo bycia posłem przysługuje każdemu obywatelowi, który ukończył 21 lat, a prawo bycia senatorem każdemu obywatelowi, który ukończył 30 lat. Wybory członków Sejmu odbywają się w wyborach: powszechnych, równych, bezpośrednich, proporcjonalnych, w głosowaniu tajnym. Natomiast wybory członków Senatu odbywają się w wyborach: powszechnych, bezpośrednich, w głosowaniu tajnym. Posłowie są przedstawicielami poszczególnych okręgów wyborczych, w których zdobyli największa liczbę głosów - mandatów poselskich. Okręgi wyborcze zwykle pokrywają się z granicami poszczególnych powiatów albo paru takich powiatów. System polityczny w Polsce ma charakter wielopartyjny, dlatego tez zwykle w wyborach zwyciężają ci kandydaci, którzy są popierani przez najbardziej popularne i liczące się partie. W parlamencie zatem zasiadają reprezentanci najsilniejszych partii politycznych, którzy tworzą tam swoje własne kluby parlamentarne. Posłowie są zobowiązani do brania udziału w posiedzeniach Sejmu, obradowania w różnych komisjach czy to stałych czy specjalnych, które są zwykle powoływane do rozpatrywania rozmaitych kwestii dotyczących życia politycznego oraz publicznego. W Sejmie komisje te nazywane są komisjami sejmowymi, zaś w senacie komisjami senackimi. Do najważniejszych komisji stałych w Sejmie zaliczamy obecnie: Komisje Administracji i Spraw Wewnętrznych, Komisje do Spraw Służb Specjalnych, Komisje do Spraw Kontroli Państwowej, Komisje Edukacji, Nauki i Młodzieży, Komisje Etyki Poselskiej, Komisje Finansów Publicznych, Komisje Gospodarki, Komisje Integracji Europejskiej, Komisje Kultury Fizycznej i Turystyki, Komisje Kultury i Środków Przekazu, Komisje Łączności z Polakami za Granicą, Komisje Małych i Średnich Przedsiębiorstw, Komisje Mniejszości Narodowych i Etnicznych, Komisje Obrony Narodowej, Komisje Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Komisje Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, Komisje Odpowiedzialności Konstytucyjnej, Komisje Polityki Przestrzennej, Komisje Budowlanej i Mieszkaniowej, Komisje Polityki Społecznej, Komisje Regulaminową i Spraw Poselskich, Komisje Rodziny, Komisje Rolnictwa i Rozwoju Wsi, Komisje Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej, Komisje Skarbu Państwa, Komisje Uwłaszczenia i Prywatyzacji, Komisje Spraw Zagranicznych, Komisje Sprawiedliwości i Praw Człowieka, Komisje Transportu i Łączności oraz Komisje Zdrowia. Proces legislacyjny związany z przyjęciem jakiejś konkretnej ustawy w państwie polskim jest dość długi. Cala procedura legislacyjna skupiona jest bowiem w tak zwanych trzech czytaniach. Oznacza to, że najpierw Sejm zapoznaje się z projektem ustawy, przekazuje go następnie do odpowiednich komisji, po czym tafia on pod obrady Sejmu. Wtedy tez odbywa się głosowanie nad ewentualnymi poprawkami i całą ustawą. Ustawę może zawetować Prezydent. Prezydenckie weto może zostać odrzucone większością 3/5 głosów przy obecności połowy ustawowej liczby posłów. Ostateczne są natomiast decyzje Trybunału Konstytucyjnego w tej kwestii. Ustawa zaczyna obowiązywać w chwili, kiedy zostanie opublikowana w Dzienniku Ustaw. Wyjątek stanowi uchwalenie przez posłów tak zwanego vacatio legis, które oznacza , że pewien okres czasu jest przeznaczony na zmianę obowiązującego porządku prawnego. Parlament wybierany jest na okres czterech lat. W kadencji na lata 2001-2005 weszły do niego następujące ugrupowania: Klub Sojuszu Lewicy Demokratycznej; Klub Platformy Obywatelskiej; Klub Samoobrony RP; Klub Prawa i Sprawiedliwości; Klub Polskiego Stronnictwa Ludowego; Klub Ligi Polskich Rodzin; Klub Unii Pracy. Funkcja polskiego parlamentu jest przede wszystkim prawodawcza. Sejm poprzez uchwalanie różnych ustaw stanowi prawo. Zarówno posłów jak i Senatorów chroni tak zwany immunitet. Oznacza on że członkowie parlamentu w czasie trwania swojej kadencji nie mogą być na przykład aresztowani i postawieni w stan oskarżenia przed sadem. Jeżeli chodzi o samo powoływanie rządu, to najważniejsze zasady i regulacje z tym związane opisuje artykuł 154 Konstytucji. Sejm decyduje także o finansach państwa, poprze uchwalanie tak zwanej ustawy budżetowej. Ma ona zatem bezpośredni wpływ na sytuację gospodarcza kraju oraz na codzienne życie obywateli państwa. Oprócz funkcji prawodawczej Sejm pełni także funkcje kontrolną. Oznacza to, że Sejm może korzystać z wotum nieufności, wpływać na skład Rady ministrów oraz może zwoływać specjalne komisje śledcze, których zadaniem jest badanie spraw, które są niejasne i istnieje podejrzenie, że zostało tu złamane prawo. Kolejna istotna funkcja to funkcja kreacyjna inaczej osobowa, związana z kompetencją do obsadzania ważnych stanowisk przez Parlament. Do Stanowisk tych zalicza się urząd: Rzecznika Praw Obywatelskich, prezesa Najwyższej Izby Kontroli, prezesa Narodowego Banku Polskiego, członków Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, instytucji, która zajmuje się kontrolą rynku mediów elektronicznych. Prace Parlamentu są nadzorowane przez organy takie jak: Marszałkowie Sejmu i Senatu; Prezydium Sejmu i Senatu (Marszałkowie i Wicemarszałkowie); Konwent Seniorów (Marszałkowie, Wicemarszałkowie i przewodniczący klubów parlamentarnych); Komisje sejmowe i senackie. Rada Ministrów jako organ władzy wykonawczej, złożona jest z kilkunastu ministrów oraz szefów instytucji centralnych. Na jej czele stoi Premier, który zwykle ustala skład Rady, powołuje ją i odbiera od jej przedstawicieli przysięgę na dochowanie wierności Konstytucji i innym prawom obowiązującym w Rzeczypospolitej Polskiej. W Polsce skład Rady Ministrów obrazuje układ sił koalicyjnych, gdyż stanowiska wicepremierów są na przykład obsadzane przez liderów poszczególnych ugrupowań koalicyjnych. Skład Rady Ministrów w kadencji parlamentu na lata 2001-2005 przedstawiał się następująco:

Marek Belka - Prezes Rady Ministrów

Mirosław Gronicki - Minister Finansów

Izabela Jaruga -Nowacka - Wicepremier, Minister Polityki Społecznej

Krzysztof Opawski - Minister Infrastruktury

Wojciech Olejniczak - Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi

Włodzimierz Cimoszewicz - Minister Spraw Zagranicznych

Ryszard Kalisz - Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji

Jerzy Szmajdziński - Minister Obrony Narodowej

Jacek Socha - Minister Skarbu Państwa

Jerzy Swatoń - Minister Środowiska

Andrzej Kalwas - Minister Sprawiedliwości

Jerzy Hausner - Wiceprezes Rady Ministrów, Minister Gospodarki i Pracy

Marek Balicki - Minister Zdrowia

Mirosław Sawicki - Minister Edukacji Narodowej i Sportu

Michał Kleiber - Minister Nauki, Przewodniczący Komitetu Badań Naukowych

Waldemar Dąbrowski - Minister Kultury

Sławomir Cytrycki - Minister, członek Rady Ministrów

Do podstawowych kompetencji Rady Ministrów należy: kierowanie polityka państwa; wydawanie różnych rozporządzeń związanych z ustawami; nadzorowanie prac administracji rządowej; zagwarantowanie bezpieczeństwa w państwie, ustalanie projektu budżetu państwa oraz ochrona interesów Skarbu Państwa; prowadzenie polityki zagranicznej i zawieranie różnych umów międzynarodowych. Ministrowie, jeżeli złamią prawo lub dopuszcza się przestępstwa odpowiadają przed Trybunałem Stanu. Trybunał Stanu składa się natomiast z przewodniczącego, dwóch jego zastępców oraz z szesnastu członków, którzy są wybierani przez Sejm. Rada Ministrów na obszarze Rzeczypospolitej ma swoich przedstawicieli i ta role pełnią wojewodowie. W Polsce jest ich szesnastu. Osoby, które podlegają wojewodom, tworzą tak zwany korpus służby cywilnej, której podstawowym zadaniem jest sprawowanie zadań o charakterze administracyjnym. Oprócz tego w poszczególnych ministerstwach są także tak zwane Gabinety Polityczne, które zajmują się opracowywaniem założeń polityki rządu. Jeżeli chodzi o urząd prezydenta to on nie ma zbyt długiej tradycji w polskiej historii. Po roku 1918 kiedy to Polska stała się państwem suwerennym, prezydent był wybierany przez parlament. Pierwszym prezydentem, który został wybrany w powszechnych wyborach był Lech Wałęsa. Miało to miejsce w 1990 roku. Wybór ten miał także wymiar symboliczny, gdyż wiązał się z ostatecznym upadkiem ustroju komunistycznego w Polsce, a tym samym z nastaniem ery III Rzeczpospolitej. Po pięciu latach kadencji Wałęsy kolejnym prezydentem Polski został Aleksander Kwaśniewski, który ten urząd pełnił dwukrotnie. W Polsce chociaż prezydent pełni bardzo istotna funkcję, nie ma ona tak wysokich uprawnień jak na przykład prezydent Stanów Zjednoczonych. Zakres praw oraz obowiązków prezydenta jest zawarty w Konstytucji RP z kwietnia 1997 roku. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej pełni rolę głowy państwa i jest jego głównym przedstawicielem. Stoi on na czele władzy wykonawczej, reprezentuje kraj na arenie międzynarodowej, zarządza wybory do Parlamentu oraz inne referenda narodowe, jak również pilnuje przestrzegania Konstytucji. Do jego obowiązków należy także trosko o bezpieczeństwo wewnętrzne oraz zewnętrzne kraju. Prezydentowi przysługuje prawo weta, przez co również i on ma wpływ na uchwalane ustawy. Jako główny reprezentant państwa prezydent ratyfikuje umowy z innymi państwami; mianuje oraz odwołuje ambasadorów; decyduje także o przyznawaniu różnych orderów państwowych; ponad to dysponuje on prawem łaski, co oznacza, ze ma możliwość uchylania ostatecznych wyroków sądowych. Ponad to prezydent pełni także rolę zwierzchnika Sił Zbrojnych, przez co mianuje Szefa Sztabu Generalnego, Naczelnego Dowódcę Sił Zbrojnych oraz innych dowódców wojskowych. Główna pomoc prezydenta tworzą: Kancelaria Prezydenta RP i Biuro Bezpieczeństwa Narodowego oraz Zespół Doradców Prezydenta RP. Jeżeli chodzi o stanowisko premiera piastując swój urząd nie może być jednocześnie: prezydentem, prezesem NIK-u, Rzecznikiem Praw Obywatelskich oraz nie może sprawować innych wysokich urzędów w państwie. Premier jest zwykle Prezesem Rady Ministrów. Pełniąc swoja role wraz z innymi ministrami składa przed prezydentem przysięgę, której treść brzmi: "Obejmując urząd Prezesa Rady Ministrów uroczyście przysięgam, że dochowam wierności postanowieniom Konstytucji i innym prawom Rzeczypospolitej Polskiej, a dobro Ojczyzny oraz pomyślność obywateli będą dla mnie zawsze najwyższym nakazem". Przyznanie wotum nieufności Radzie Ministrów leży w kompetencjach Sejmu. Wniosek o to musi zgłosić co najmniej czterdziestu sześciu posłów. Po 7 dniach od zgłoszenia następuje głosowanie. Kolejny wniosek można zgłosić dopiero po trzech miesiącach od chwili zgłoszenia poprzedniego wniosku. Natomiast jeżeli stu piętnastu posłów opowiedziało się za, to kolejny wniosek można zgłosić przed upływem tego czasu. Przyjmując dymisje Rady Ministrów, Prezydent powierza jej sprawowanie dalszych zadań do czasu ustanowienia nowej rady. Głównym problem państwa polskiego jest korupcja. Korupcja oznacza nadużywanie stanowiska dla prywatnych korzyści. Według badań opinii publicznej prawie wszyscy Polscy (93%) uważają to zjawisko za bardzo istotny problem. Z początkiem lat dziewięćdziesiątych, tylko co trzeci Polak twierdził, że korupcja stanowi problem. W przeciągu ostatniego roku procent badanych uważających korupcję za istotny problem wzrósł o 22 punkty. Odpowiedzi te są jednak uzależnione od struktury wiekowej badanych osób. Osoby w przedziale wiekowym od 45 do 64 lat, dużo częściej niż młodsi respondenci, wskazują na korupcje jako na problem. Według respondentów korupcja dotyczy głownie warstw rządzących państwem. Tylko trzy procent badanych jako skorumpowane postrzega środowiska opozycyjne. Kolejnym ważnym problemem rządu polskiego są problemy finansowe związane przede wszystkim z istnieniem tak zwanej dziury budżetowej. Działania rządu w tej kwestii zmierzają, chociaż bardzo powoli do rozwiązania tego dylematu.