Demokracja szlachecka był to ustrój polityczny, w którym najwyższą władzę sprawowała szlachta, mimo że stanowiła 10% ogółu społeczeństwa. Ustrój ten powstał w Polsce już w XV wieku i trwał do wieku XVIII. Gwarantował on szlachcie wolność wyznania, a także szereg innych przywilejów, które były nadawane przez królów. Ważne jest, że ustrój ten był związany z unią polsko-litewską. Panowanie szlachty doprowadziło do zwiększenia poddaństwa chłopów, rozwoju gospodarki folwarcznej oraz odsunięcia mieszczan od władzy. Ustrój ten zapewniał szlachcie przewagę nad pozostałymi stanami i wpływ na politykę wewnętrzną i zagraniczną państwa.

Szlachta nie tworzyła jednolitej organizacji. Dzielimy ją na: posesjonatów, byli nimi mężczyźni, którzy posiadali dobro ziemskie. Szlachtę służebną inaczej nazywana szlachtą gołotą, stanowili ją szlachcice, którzy nie posiadali większego majątku. Szlachtę zagrodową, uprawiającą samodzielnie ziemię oraz magnaterię, która stanowi najmniejszą grupę szlachecką. Faktem jest, że w owych czasach nawet najbiedniejszy przedstawiciel stanu szlacheckiego posiadał pełne prawa polityczne. Bardzo znanym powiedzeniem odnoszącym się do tego są słowa: „Szlachcic na zagrodzie równy wojewodzie”. Ważnym wydarzeniem jest rok 1493, w którym to wyodrębniły się dwie izby parlamentu: izba poselska i izba senacka. Za panowania Jana Olbrachta został zwołany Sejm Walny, który posiadał wiele uprawnień, a są nimi np. nakładanie podatków, zwoływanie pospolitego ruszenia, udzielanie prawa łaski i amnestii, zawieranie traktatów pokojowych i sojuszniczych, kontrola króla oraz przyjmowanie poselstw.

Andrea Furmanek I c