Niejedno imię ma kolor niebieski. Malarze, w swych dziełach stosują różne odcienie tej barwy. Wyróżniamy:

  1. Błękit pruski
  2. Błękit Thenarda
  3. Błękit Tunnbula
  4. Błękit ultramarynowy
  5. Błękit indygowy
  6. Błękit lazurowy

1. Błękit pruski, inaczej zwany błękitem berlińskim, to kolor, który ludzie nazywają po prostu kolorem niebieskim. Malarze stosują go jako niebieską farbę. Zagłębiając się w chemiczne pochodzenie tego odcienia dowiemy się, że jest to nazwa trudno rozpuszczalnego, ciemnoniebieskiego heksacyjanożelazianu(II) żelaza(III) Fe4[Fe(CN)6]3. Otrzymujemy go poprzez reakcję jonów Fe3+ z żelazocyjankami [Fe(CN)6]4-. Reakcja ta posłużyć może do wykrycia jonów Fe3+. Wykazuje wysoką odporność na światło.

2. Błękit Thenarda czyli błękit glinianu kobaltu(II)- Co(AlO)2.

W czasie stapiania tlenku glinu A12O3 z tlenkiem kobaltu(II) tworzy się substancja krystaliczna, która ma zabarwienie niebieskie. Substancja ta używana jest do chemicznej analizy jakościowej i produkowania farb.

3. Błękit Turnbulla. Podczas reakcji jonów Fe2+ z żelazocyjankami [Fe(CN)6] 3 powstaje heksacyjanożelazianu(III) żelaza(II) Fe3[Fe(CN)6]2 znany również przez malarzy jako odcień niebieskiego, jednak rzadko stosowany jest jako farba.

4. Błękit ultramarynowy- krócej: ultramaryna, kryje się pod kilkoma symbolami chemicznymi, gdyż różnie się ją otrzymuje. Na8Al6Si6S2O24 lub Na8Al6Si6S4O24, Na6Al4Si6S4O20- to właśnie błękit ultramarynowy, ale o innym składzie chemicznym. Jest to glinokrzemian sodowy zawierający siarkę. Intensywność siarki powoduję zmianę w odcieniach. Ultramaryna może być intensywnie niebieska, czerwono-fioletowa albo...zielona. Jest mało odporna na działanie kwasów i nie wchodzi w reakcję z ługami. Nie niszczy jej światło i wysoka temperatura. Powstaje przez prażenie mieszaniny kaolinu, sody, siarki, tlenku krzemu i węgla, który ma postać miału węglowego lub paku. Proces ten trwa około kilku tygodni.

Może też powstać przez prażenie lazurytu. Najczęściej wykorzystywana jest przy produkcji farb, lakierów ale także do bielenia papieru, cukru i bielizny.

5. Błękit indygowy, znany jako indygo ( C16H10O2N2), dokładnie go ucierając otrzymamy miedzianoczerwony proszek. Jest to substancja krystaliczna, której nie da się rozpuścić w wodzie. Dobrym rozpuszczalnikiem jest natomiast nitrobenzen, anilina. Topnieje w temperaturze 390oC. Substancja ta była znana już w starożytności. Przywożono ją do Rzymu z Indii. Średniowiecze wykorzystywało ją w malarstwie sztalugowym. Holendrzy w ogromnych ilościach sprowadzali ją w XVII wieku.

Indygo dobrze sprawdza się w technice temperowej i olejnej, natomiast płowieje w akwareli i tkaninach. Naturalnie można ją znaleźć jako bezbarwny glikozyd. Obecnie częściej otrzymuje się ją w procesie chemicznym z analiny poprzez fenyloglicynę i indoksyl. Jest stosowany ten barwnik przy farbowaniu włókien pochodzenia roślinnego i wełny. Często służy do uzyskiwania innych barwników.

6. Błękit lazurowy popularnie zwany lazurem. Jest to glinokrzemian sodu lub wapnia z domieszką siarki lub chloru. W przyrodzie występuje jako kamień półszlachetny, o błękitnym zabarwieniu. Wykorzystywany w jubilerstwie. W starożytności stosowany do otrzymywania ultramaryny.