Malarstwo barokowe uformowało się na przełomie XVI i XVII wieku. Wykształciło wiele odmiennych nurtów. Bujny rozkwit dotyczył szczególnie malarstwa sztalugowego. We Francji rozwinął się nurt klasycyzujący, jego przedstawicielami byli między innymi Claude Lorrain i Nicolas Poussin.

W Hiszpanii rozwinął się nurt malarstwa ekspresyjnego stosowanego do oddawania zarówno scen rodzajowych , jak i religijnych . wybitnymi przedstawicielami tego nurtu byli Bartolome Esteban i Jusepe de Ribera. Inny typ malarstwa prezentował Diego Velazqueza , mistrza portretu dworskiego.

We Włoszech rozwinął się nurt eklektyczny, opierający się na wzorach mistrzów malarstwa renesansowego.

Szczególnie wielkimi osobowościami na mapie malarstwa barokowego byli Velazquez , Rubens, Rembrandt , van Dyck i Caravaggio( 1571- 1610).

Ostatni z wymienionych malarzy w swych obrazach chętnie w realistyczny sposób malował zwykłych ludzi , w mistrzowski sposób operował światłem na swoich obrazach. Ten włoski malarz był znany ze swego awanturniczego życia. Naprawdę nazywał się Michelangelo Merisi. Niektóre z tytułów jego dzieł to: ,,Lutnista", ,,Bachus" , ,,Judyta i Holofernes" , ,,Ukrzyżowanie świętego Piotra" , ,,Chłopiec niosący kosz z owocami"

Velazquez to jeden z najbardziej znanych w historii malarstwa malarzy hiszpańskich . Twórca niesamowitych , realistycznych portretów zarówno arystokracji , jak i zwykłego plebsu. Malował także sceny mitologiczne i biblijne. Był mistrzem w operowaniu światłocieniem i barwą .

Jego pełne imię i nazwisko to Diego Rodriguez de Silva y Velazquez. Urodził się w roku 1599 w Sewilli, jego ojciec był szlachcicem, jego matka Jeronima Velazquez pochodziła z dobrego domu. Licencję malarsko otrzymał w roku1617. Jego żoną została córka jego mistrza malarskiego , Francisca Pacheco. Dzięki stosunkom , jakie miał Pacheco , Velazquez mógł dostać się dwór królewski w Madrycie, wkrótce został ulubieńcem króla Filipa IV . Malował liczne portrety króla i rodziny królewskiej. Zmarł w roku 1660.

Najbardziej znane z jego obrazów to:,, Pokłon Trzech Króli", ,,Kuźnia Wulkana" , ,,Bachus wśród pijaków" , ,,Chrystus w domu Marty", ,,Koronacja Matki Boskiej" ,,Wenus z lustrem" ( akt , na którym ciało leżącej na łożu bogini widzimy od tyłu, a twarz widzimy odbitą w lustrze trzymanym przez Amora), portret Francisco Lezcano, ,, Portret konny Filipa IV", ,,Poddanie Bredy" i oczywiście ,,Las Meninas" (,,Panny dworskie") , na tym słynnym obrazie malarz uwiecznił rodzinę Filipa IV , a także samego siebie stojącego przed malowanym płótnem z pędzlem i paletą z farbami.

Kolejnym wybitnym malarzem doby baroku był urodzony w Antwerpii, w roku 1599 , Anton van Dyck.

Jego ojciec Frans był kupcem , a matka hafciarką. Mały Anton od najmłodszych lat interesował się malarstwem , dlatego jego ojciec oddaje go w wieku dziesięciu lat do malarskiej pracowni Hendrika van Balena. Już , jako nastolatek malował niespotykanej jakości portrety. W roku 1613 stał się współpracownikiem Rubensa, który był już wówczas darzony ogromnym szacunkiem w całej Europie. Później przez bardo długo cierpiał z powodu opinii ślepego naśladowcy Rubensa. Jednakże niezaprzeczalny jest fakt , ze jego dzieła były tak wyśmienite za czasów , kiedy był tylko uczniem , że sam Rubens nie wahał się twierdzić ,że są to jego własne dzieła. W roku 1620 dostał zaproszenie , aby przyjechał do Anglii . Było to zaproszenie z dworu królewskiego. W czasie roku , który spędził w Anglii powstało wiele portretów angielskich znakomitości. Bardzo dużo podróżował , między innymi do Włoch , w których zapoznawał się z dziełami włoskich mistrzów, co jakiś czas wracał do rodzinnej Antwerpii.

Od roku 1632 van Dyck pełnił funkcję pierwszego malarza zwyczajnego na dworze króla Anglii , Karola I . Zmarł dziewięć lat później w 1641 roku . Van Dyck słynął przede wszystkim z malowanych przez siebie autoportretów i portretów psychologicznych, niektóre z nich to : ,,Portret damy z córką", ,,Portret Isabelli Brant", ,, Portret książąt palatyńskich", ,,Karol I na łowach",

Van Dyck był nie tylko wybitnym portrecistą ale także wypracował swój własny styl malowania scen biblijnych. Niektóre z nich to : ,,Samson i Dalila" , ,,Pojmanie Chrystusa", ,,Święty Hieronim", ,,Męczeństwo świętego Sebastiana"

Innym barokowym mistrzem portretu był urodzony w Antwerpii w roku 1582 , Frans Hals. Tworzył głównie w Haarlemie , w którym mieszkał od trzeciego roku życia.

Był znakomitym , nowatorsko, ekspresyjnie traktującym portret malarzem. Malował portrety znakomitości , jednak równie często jego modelami byli zwyczajni, prości i biedni ludzie.

Zmarł w roku 1666 pozostawiając po sobie takie dzieła , jak :,,,Portret Verdoncka", Portret Stephanusa Geraerdtsa", ,,Cyganka" ,, Mężczyzna z różą", ,,Rodzina na tle krajobrazu" , ,,Mulatto", ,,Rybak z Haarlemu" , ,,Uśmiechnięty mężczyzna", ,,Radosny lutnista".

Niezaprzeczalnym mistrzem malarstwa barokowego był najwybitniejszy z wszystkim malarzy flamandzkich, Rubens.

Peter Paul Rubens urodził się w roku 1577 w westfalskiej miejscowości Siegen. Od roku 1591 uczył się malarstwa w antwerpijskiej pracowni malarza Tobiasza Verhaechta. Od roku 1596 pobierał nauki malarstwa u Ottona Vaeniusa. Kiedy na kilka lat wyjechał do Włoch , poznał malarstwo Tycjana , które później miało wpłynąć na jego własna twórczość.

Po jakimś czasie został nadwornym malarzem księcia Mantui. Kiedy wrócił do Antwerpii cieszył się już wielkim uznaniem, dostawał wiele zleceń. W roku 1609 został malarzem nadwornym arcyksięcia Alberta i arcyksiężnej Izabelli. Oprócz obrazów tworzonych dla osób prywatnych i obrazów religijnych dla kościołów Rubens malował także wielkie dekoracje, jak np. dla kościoła jezuitów w Antwerpii, czy galerii w Pałacu Luksemburskim. Zmarł w roku 1640. W swym malarstwie wspaniale operował kolorem. Jego obrazy są pełne ekspresji , dynamizmu i zmysłowości.

Jego słynne dzieła to ,, Zdjęcie z krzyża", ,,Podniesienie z krzyża",, Wniebowzięcie Matki Boskiej", ,,Polowanie na lwy" , ,,Przybycie Marii Medycejskiej", ,,Porwanie córek Leukippa", "Król Dawid", , "Portret Murzyna", ,,Wiejska zabawa", ,,Sąd Parysa", ,,Trzy gracje" , ,,Święto Wenus" "Tyberiusz i Agrypina"

Wielkim mistrzem malarstwa barokowego był także urodzony w roku 1606 Rembrandt Harmensz van Rijn. Dzieciństwo spędził w rodzinnej Lejdzie, gdzie jego ojciec miał swój młyn. Rembrandt , jako jedyny z całego rodzeństwa wstąpił na uniwersytet. Nie skończył jednak studiów , gdyż w roku 1621 zaczął pobierać nauki w pracowni malarskiej . Wielki wpływ na jego malarstwo miał Carravagio. W 1624 wyjechał do Amsterdamu , pobierał tam nauki u Pieterszoona Lastmana. W tym samym roku powrócił do Lejdy i założył własną pracownię.

Po kilku latach postanowił jednak na stałe osiąść w Amsterdamie. W roku 1632 otrzymał od profesora Nicolaesa Pieterzoona Tulpa zlecenia namalowania lekcji anatomii. W ten sposób powstał słynny obraz ,,Lekcja anatomii doktora Tulpa", przyniósł on swemu autorowi wielka sławę wśród współczesnych mu ludzi. W roku 1634 ożenił się z córką burmistrza Saskią van Uylenburgh, szczęście małżonków zmąciła śmierć trójki ich dzieci. Saskia umarła osiem lat po ślubie , zostawiając owdowiałego Rembrandta z jedynym synem Tytusem. W roku 1656 Rembrandt zostaje uznany za bankruta , rok później majątek i jego zbiory zostały wystawione na licytację. Rembrandt zmarł w roku 1669 . W malarstwie w mistrzowski sposób operował światłocieniem i nastrojem .

Wśród jego najsłynniejszych prac można wymienić obrazy: ,,Wymarsz strzelców", ,,Kobieta kąpiąca się w rzece", ,,Jeremiasz opłakujący zburzenie Jerozolimy", ,,Uczta Baltazara", ,,Ćwierć wołu", ,,Powrót syna marnotrawnego" , a także wiele autoportretów.